πειραματισμοί

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΔΕΛΦΟΣ ΧΤΥΠΑ ΤΗ ΣΟΥΗΔΙΑ - BIG BROTHER RAIDS SWEDEN

2008-06-14T14:12:00.006+03:00

Πρόσφατα μπήκα στο piratebay, και στην αρχική σελίδα υπάρχει μια ανακοίνωση στα σουηδικά που παραπέμπει στην σελίδα http://www.stoppafralagen.nu/.
Επειδή όμως τα σουηδικά μου είναι ανύπαρκτα, και φαντάζομαι λίγοι από 'μας το κατέχουν το άθλημα υπάρχει και μετάφραση του γούγλη στα αγγλικά που τη διαβάζω και ανατριχιάζω.
Στις 18 Ιούνη θα ψηφιστεί ένας νόμος που θα δίνει στην Σουηδική κυβέρνηση το δικαίωμα να παρακολουθεί όλες τις τηλεφωνικές και ηλεκτρονικές επικοινωνίες που περνούν τα σύνορα της χώρας.
Υπάρχει κι ένα πολύ σύντομο άρθρο στο blog του piratebay που στα σχόλια, για καλή μου τύχη, βρήκα παραπομπή για το blog του αρχηγού του Σουηδικού Πειρατικού Κόμματος Rick Falkvinge.
Ο Falkvinge αναλύει το θέμα, και παραπέμπει στην “έκρηξη” που προκάλεσε στη Σουηδική μπλογκόσφαιρα. Πιο συγκεκριμένα στο ποστ “More on the Ubiquitous Wiretapping Bill” αναφέρει κάποια σημεία κλειδιά του νομοσχεδίου τα οποία μεταφράζω πρόχειρα:

Σημεία κλειδιά του Νομοσχεδίου Παρακολούθησης Ηλεκτρονικών Επικοινωνιών

Το όνομα του νομοσχεδίου είναι En anpassad försvarsunderrättelseverksamhet, που μεταφράζεται κατά προσέγγιση σε Bελτιωμένη συλλογή στρατιωτικών πληροφοριών. Σημεία κλειδιά του νομοσχεδίου:
Σε περίπου 20 σημεία του εθνικού δικτύου πληροφοριών, όλη η κίνηση ηλεκτρονικών επικοινωνιών συνδέεται και τροφοδοτείται στην υπηρεσία Försvarets Radioanstalt (FRA). Αυτά τα σημεία είναι τοποθετημένα έτσι ώστε να δρομολογείται όλη η κυκλοφορία που μπαίνει και βγαίνει στη Σουηδία. Για τεχνικούς λόγους δρομολόγησης, θα περνά και η πλειοψηφία- εάν όχι όλη - της εγχώριας κίνησης.
Αυτό αφορά σε όλη τη κίνηση του διαδικτύου και της τηλεφωνίας. Για να αναφέρουμε μερικά μόνο παραδείγματα, το σερφάρισμα στον Ιστό, το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, το τηλέφωνο, και το fax.
Το FRA θα ανιχνεύει όλη την κυκλοφορία σε πραγματικό χρόνο σύμφωνα με περίπου 250.000 κριτήρια αναζήτησης. Η κυκλοφορία που ταιριάζει με τα κριτήρια θα σώζεται αυτόματα για περαιτέρω ανάλυση. Αυτό απαιτεί προφανώς μεγάλη υπολογιστική δύναμη. Δεν ξέρουμε την ακριβή έκταση της υπολογιστικής δύναμης του FRA, αλλά ξέρουμε ότι έχουν τον πέμπτο ισχυρότερο υπολογιστή παγκοσμίως, σε σύγκριση συνήθως με τα πυρηνικά εργαστήρια φυσικής.
«Οι πελάτες» που θα είναι σε θέση να τοποθετήσουν τα αιτήματα για τις αναζητήσεις περιλαμβάνουν όλες τις αρχές (περίπου 500 συνολικά, συμπεριλαμβανομένου του υπουργείου Μεταφορών, του τμήματος γεωργίας, κλπ., αλλά ειδικότερα η αστυνομία, η Μυστική Υπηρεσία και το τελωνείο).
Η πολιτική διοίκηση μπορεί να διατάξει (όχι αίτημα, αλλά διαταγή) πολιτική για επικοινωνίες που την ενδιαφέρουν.
Σημαντικές επιχειρήσεις θα έχουν επίσης την πρόσβαση στο πλέγμα υποκλοπής , αλλά θα πρέπει να κινηθούν μέσω μιας αρχής.
Το νομοσχέδιο επιτρέπει επιλογή συγκεκριμένων ατόμων του σουηδικού λαού για συγκεκριμένη παρακολούθηση , αν και μόνο κάτω από ορισμένους προϋποθέσεις.
Η εξουσιοδότηση για τη συλλογή πληροφοριών της υπηρεσίας διευρύνεται από τις «εξωτερικές στρατιωτικές απειλές» στις «εξωτερικές απειλές», οι οποίες εξηγούνται ως διεθνές έγκλημα, διακίνηση των ναρκωτικών, όπλων, ή ανθρώπων, μετανάστευση, θρησκευτικές ή πολιτιστικές συγκρούσεις, περιβαλλοντική αστάθεια και απειλές, ελλείψεις πρώτων υλών και κερδοσκοπία νομίσματος.

Όπως πολύ σωστά τονίζει ο Falkvinge με το νόμο αυτό η προεπιλογή του “δικαιώματος στην ιδιωτική ζωή” αλλάζει σε “παντοτινή και πανταχού παρακολούθηση”
Αν λοιπόν αυτά συμβαίνουν σήμερα στην Σουηδία - μια από τις πιο δημοκρατικές χώρες στην Ευρώπη - είναι σίγουρο ότι θα μας επισκεφτεί ο Μεγάλος Αδελφός και εδώ πολύ πολύ σύντομα.
Το αντίστοιχο νομοσχέδιο, που πρόσφατα όλους μας απασχόλησε, θα ψηφιστεί αθόρυβα στην Βουλή μέσα στο καλοκαιράκι που ως γνωστό ο έτσι κι αλλιώς αδιάφορος μέσος έλληνας ασχολείται με τα μπάνια του.

Δελτίο Τύπου από Freeblogers - αναδημοσίευση

2008-03-04T16:40:00.007+02:00

Αναδημοσιεύω και προσυπογράφω (και με τα δυο χέρια) το δελτίο τύπου των ΟΜΑΔΑ FREEBLOGGERS και ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ DIGITALRIGHTS.GR

Ανησυχία για την εν θερμώ νομοθετική ρύθμιση των blogs

Αθήνα, 1 Μαρτίου 2008

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθoύμε με ανησυχία τη διαρροή στον Τύπο, με αφορμή τη γνωστή υπόθεση του blog press-gr, σχεδίων της κυβέρνησης για τη νομοθετική ρύθμιση της έκφρασης στο διαδίκτυο. Οι προθέσεις αυτές, αν ισχύουν με τον τρόπο που δημοσιοποιήθηκαν (συμπυκνώνονται σε έναν πρωτόγνωρο για τα διεθνή δεδομένα περιορισμό τής ανώνυμης/ψευδώνυμης έκφρασης μέσω ιστολογίων), πλήττουν θεμελιακά δικαιώματα κάθε πολίτη, δυνητικού χρήστη του διαδικτύου, παγιωμένα στη συνείδηση της ελληνικής κοινωνίας, αναγνωρισμένα από το Σύνταγμα της Ελλάδας αλλά και από το διεθνές δίκαιο. Οι διαρροές αυτές δεν έχουν μέχρι στιγμής επισήμως επιβαιωθεί, πλην όμως η μη κατηγορηματική διάψευσή τους από την Κυβέρνηση δεν επιτρέπει εφησυχασμό.

Ως Έλληνες πολίτες και bloggers, με διαρκή αγωνία για την ελευθερία της έκφρασης και του Τύπου, στον τόπο μας αλλά και σε όλον τον κόσμο, δηλώνουμε ότι δεν θα ανεχθούμε κανενός είδους ρύθμιση που θα φέρει την Ελλάδα κοντά σε διεθνώς δακτυλοδεικτούμενα μελανά παραδείγματα χωρών που καταπατούν τα ψηφιακά δικαιώματα των πολιτών τους, όπως η Κίνα, η Βιρμανία και η Αίγυπτος. Εξάλλου, υπενθυμίζουμε, εξακολουθεί να εκκρεμεί δικαστικά η υπόθεση blogme.gr, η οποία, ως απόπειρα ποινικοποίησης του απλού υπερ-συνδέσμου (link), μας εκθέτει στην παγκόσμια διαδικτυακή κοινότητα.

Διανύοντας μια εποχή κατά την οποία η ιδιωτικότητα συρρικνώνεται διαρκώς και τα κάθε λογής απόρρητα υποχωρούν σε βάρος των πολιτών, χάριν κρατικών και όχι μόνο σκοπιμοτήτων, και κατά την οποία το άτομο, ως μονάδα, συνθλίβεται από οικονομικά και επικοινωνιακά μεγαθήρια, διατηρούμε την πεποίθηση ότι η διαδικτυακή ανωνυμία ή ψευδωνυμία είναι στοιχειωδώς απαραίτητη εγγύηση για την εξασφάλιση τής ελεύθερης ατομικής έκφρασης, της πληροφοριακής αυτοδιάθεσης και του υγιούς δημόσιου διαλόγου.

Το ισχύον νομικό πλαίσιο επιτρέπει, υπό δικαστικές εγγυήσεις, την ταυτοποίηση ψευδώνυμων ή ανώνυμων χρηστών του διαδικτύου στις περιπτώσεις που τα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα στην ελεύθερη έκφραση και στην ιδιωτικότητα, σταθμιζόμενα με την ανάγκη προστασίας άλλων σοβαρών έννομων αγαθών, κρίνεται ότι πρέπει να υποχωρήσουν. Το καθεστώς αυτό, σε συνδυασμό με την αυτορρύθμιση των ψηφιακών κοινοτήτων, θεωρούμε ότι είναι επαρκές για την προστασία από έκνομες αντικοινωνικές συμπεριφορές που εκδηλώνονται μέσω του διαδικτύου.

Επισημαίνουμε ότι η νομοθέτηση εν θερμώ και καθ’ υπερβολή εκθέτει τη νομοθετική διαδικασία για έλλειψη νηφαλιότητας, απροσωποληψίας και ρυθμιστικής συνοχής.
Υπενθυμίζουμε ότι η κοινωνία των blogs δεν συνιστά κλειστή κάστα για λίγους, με συγκεκριμένα συμφέροντα, αλλά αποτελεί καθρέφτη όλης της κοινωνίας, ανοιχτό πεδίο έκφρασης για οποιονδήποτε πολίτη.

Συνεπώς,

Καλούμε την κυβέρνηση να δηλώσει σαφώς τις προθέσεις της και να διαψεύσει απερίφραστα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες ημέρες σχετικά με πρόσθετη νομοθετική ρύθμιση της ελεύθερης έκφρασης στο διαδίκτυο.
Καλούμε το σύνολο των πολιτικών και κοινωνικών φορέων να λάβουν θέση απέναντι στα σχέδια αυτά και να διατρανώσουν την αντίθεσή τους προς οποιαδήποτε νομοθετική πρωτοβουλία στο μέλλον η οποία θα έχει παρόμοια παράλογα χαρακτηριστικά.
Επιφυλασσόμαστε για στενή παρακολούθηση του ζητήματος και για ανάπτυξη κάθε μορφής οργανωμένης δράσης (επικοινωνιακής, νομικής, θεσμικής).

Υπογράφουν οι ιδιοκτήτες των blogs,

και η πρωτοβουλία digitalrights.gr για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο

Καλούμε όσους bloggers στηρίζουν το κείμενο αυτό να το αναρτήσουν στα ιστολόγιά τους.

Περισσότερες πληροφορίες

Για την ομάδα freebloggers: Ζαφείρης Καραμπάσης (chocolatehorizon at yahoo.gr), Θωμάς Τζήρος (tom.tziros at gmail.com)
Για την πρωτοβουλία digitalrights.gr: Αστέρης Μασούρας (asterios at gmail.com)

Το digitalrights.gr αποτελεί κόμβο πληροφόρησης για τα δικαιώματα του πολίτη στον ψηφιακό κόσμο. Μεταξύ άλλων, τα αντικείμενα δράσης περιλαμβάνουν ιδιωτικό απόρρητο (privacy), ανοικτά πρότυπα (open standards), πατέντες λογισμικού, πνευματικά δικαιώματα ψηφιακού περιεχομένου, και ελεύθερο λογισμικό.

-----

Διευκρινίσεις:

Το δελτίο τύπου αναφέρεται στις νομοθετικές ρυθμίσεις που διέρρευσε η εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος, στις 25/2. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος προανήγγειλε την επομένη, και το Υπουργείο Δικαιοσύνης ανήγγειλε στις 28/2, την ολοκλήρωση του έργου νομοπαρασκευαστικής επιτροπής για την ενσωμάτωση της Διεθνούς Συνθήκης της Βουδαπέστης για το Κυβερνοέγκλημα, που υπέγραψε η Ελλάδα το 2001, κι η οποία αφορά αδικήματα παράνομης πρόσβασης σε συστήματα Η/Υ, κι όχι αδικήματα προσβολής προσωπικότητας. Ούτε οι δηλώσεις των 2 υπουργών, αλλά ούτε κι αυτή του Πρωθυπουργού προχτες στη Βουλή διέψευσαν το δημοσίευμα του ΕΤ, αφήνοντας ανησυχίες για τροπολογία "σφήνα" στο νομοσχέδιο, που μπορεί να προσβάλλει την ελευθερία της έκφρασης στη χώρα μας. Αυτή ακριβώς την ανησυχία επισημαίνει το δελτίο τύπου
Το δελτίο τύπου εκφράζει όσους βοήθησαν στη σύνταξή του -μιά ομάδα πολιτών - bloggers που υπογράφουν με τη διεύθυνση των ιστολογίων τους- όσους το ανεβάσουν στα ιστολόγιά τους και την πρωτοβουλία digitalrights.gr. Kανείς απ' τους προαναφερόμενους δεν προσπαθεί να καπελώσει τη μπλογκόσφαιρα, ή να μιλήσει εκ μέρους όλων των bloggers. Δεν εκπροσωπούμε κανέναν εκτός απ' τους εαυτούς μας. Αυτό προς αποφυγή παρεξηγήσεων, που σίγουρα θα υπάρξουν

ΝΤΡΟΠΗ και ΟΡΓΗ...

2008-02-03T12:38:00.000+02:00

... για τη συνεργασία αστυνομίας (ΜΑΤ) και φασιστών (Χ.Α)
... για την ανοχή από την κοινωνία τέτοιων πρακτικών
... για τη γαργάρα και την παραπληροφόρηση από τα ΜΜΕ για τα παραπάνω
... για την αποσιώπιση των αντιφασιστικών κινητοποίησεων σε άλλες πόλεις
... για την αποσιώπιση της πορείας-διαμαρτυρίας για το συνέδριο της Bionova

δε θα σχολιάσω άλλο οι εικόνες μιλάνε καλύτερα

- διαβάστε και το σχετικό ποστ στη γαλαρία που τα λέει όλα

- η φωτογραφία είναι μια από της πολλές που μπορείτε να βρείτε, μαζί με ανταποκρίσεις και πληροφορίες σχετικά, στο http://athens.indymedia.org/

ΧΕΙΜΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙΟ

2007-12-22T14:25:00.000+02:00

ΜΕ ΠΟΛΥ ΑΓΑΠΗ
ΣΑΣ ΣΤΕΛΝΩ ΤΙΣ ΕΥΧΕΣ ΜΟΥ

και ένα δωράκι

Αναδάσωση - Υπογράψτε τώρα!!! Θέλουμε 200.000 υπογραφές!!! Μπορούμε!!!

2007-09-20T15:05:00.000+03:00

Εκδόθηκε ψήφισμα που υπογράφηκε από όλες τις χώρες της Ευρωπαικής Ένωσης ότι οι χώρες που επλήγησαν από τις πυρκαγιές πρέπει να δεσμευτούν ότι θα προστατεύσουν και θα αναδασώσουν τις καμένες περιοχές.

Ξέρετε ποιός δεν υπέγραψε;
Μα ποιός άλλος.... Η Ελλάδα!!!

Μπείτε στο www.petitiononline.com/forestgr/ και υπογράψτε!!! Πρέπει να μαζέψουμε χιλιάδες υπογραφές! Στείλτε το μήνυμα σε φίλους! Όλοι να συμβάλλουμε αν δεν θέλουμε να δούμε τσιμεντοποιημένες τις καμένες περιοχές!

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν η Πάρνηθα

2007-07-01T13:17:00.000+03:00

Την Πέμπτη ήμουν “αλυσοδεμένη” στο γραφείο μέχρι αργά. Πολύ δουλειά, καμία επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Δουλεύω σαν τρελή αλλά μια περίεργη τσίκνα μου ζαλίζει τη μύτη (ποιος ψήνει μπριζόλες γμτ και πεινάω). Δεν δίνω σημασία και συνεχίζω την εργασιακή μου φρενίτιδα.

9:00 μ.μ. Ομοιοπαθείς συνάδελφος μπαίνει αλαφιασμένος στο γραφείο. Καίγεται η Πάρνηθα μου λέει. Άλαλη εγώ. Βουτάμε τα κλειδιά και ανεβαίνουμε στη ταράτσα (σ.σ. Το γραφείο βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας) Το θέαμα που αντικρίσαμε ήταν σαν να βγήκε από τις σελίδες του Δάντη. Στο βάθος του ορίζοντα η κορυφογραμμή της Πάρνηθας ήταν στεφανωμένη με την κατακόκκινη λάμψη της φωτιάς που την έτρωγε, βυθισμένη σε μαύρο καπνό πυκνό που σαν σύννεφο έτοιμο να ρίξει την πιο δηλητηριώδη βροχή κάλυπτε τον ουρανό μέχρι τον Υμηττό.

Έμεινα εκεί να κοιτάζω θλιμμένη ανήμπορη να πιστέψω τα μάτια μου. Η μυρωδιά του καμένου που γέμιζε τα ρουθούνια μου ασφυκτικά εκεί στο Σύνταγμα χιλιόμετρα μακριά από τη φωτιά, αρκούσε για να καταλάβω την έκταση της.

Τι να σκεφτώ; Την καταστροφή του πράσινου; Τα κακόμοιρα ζώα που καίγονται ζωντανά; Τους πυροσβέστες που παλεύουν να σβήσουν τη φωτιά; Τους ανθρώπους που κατοικούν εκεί κοντά και κινδυνεύουν; Την ολική καταστροφή του τελευταίου πνεύμονα οξυγόνου της Αττικής;

Τι να οικτίρω; Την αδυναμία της κρατικής μηχανής να προστατέψει και να αποτρέψει από τέτοιας έκτασης καταστροφές; Την αναλγησία των εμπρηστών; Την ατιμωρησία τους; Την ανικανότητα τη των συμπολιτών μου για αντίδραση; Την αδιαφορία όλων για τις συνέπειες;

Θλίψη με κατέλαβε. Γύρισα στο γραφείο μη αντέχοντας να παρατηρώ ως άλλος Νέρωνας. Έκλεισα τον υπολογιστή και γύρισα σπίτι. Στην τηλεόραση έδειχνε πλάνα από την καταστροφή, δημοσιοκάφρους, αρμόδιους, αναρμόδιους και κάθε λογής φρούτο. Την έκλεισα.

Το πρωί παντού μύριζε καμένο θυμίζοντας ότι κάποτε υπήρχε η Πάρνηθα.
Σε λίγα χρόνια θα γεμίσει κι εκεί τσιμέντο όπως και στον Υμηττό, αλλά μην βγει κανένας και κλάψει που του πήρε το σπίτι η βροχή γιατί τότε θα τον βρω και θα τον κάνω φλεγόμενη Πάρνηθα.

Κι ύστερα με ρωτάνε γιατί δε θέλω να κάνω παιδιά. Να κάνω ok. Και μετά να τα στοιβάζω σε κλουβιά παιδότοπους, να τους λέω παραμύθια για το πως ήταν κάποτε η γη, και όταν με ρωτήσουν γιατί δεν μπορούν να αναπνεύσουν, να πιουν νεράκι ή να πάνε μια βόλτα έξω θα τους πω γιατί...
Γιατί παιδιά μου οι άνθρωποι στην πλειοψηφία τους ήταν, είναι και θα είναι μαλάκες. Γιατί τον εγκέφαλο τους δεν έμαθαν να τον χρησιμοποιούν, τζάμπα τον κουβαλούν στο καλοχτενιζμένο τους κρανίο.

επιτέλους πίσω στα παλιά λημέρια

2007-06-10T22:49:00.000+03:00

Τελευταία συμβαίνουν πολλά που καταφέρνουν και με κρατούν μακριά από το μπλογκ. Ακόμα και οι τσάρκες στα άλλα μπλογκ για κάποιο διάστημα ήταν αδύνατες. Επιστρέφοντας στα παλιά μου λημέρια διαπιστώνω ότι έχουν συμβεί εν τω μεταξύ πολλά.
Long time no see που λεέι και μια παλιά κινέζικη παροιμία, και οι τελευταίες μέρες με έχουν βρει να διαβάζω αναδρομικά.
Σχεδόν αδυνατώ να πιστέψω τα μάτια μου διαβάζοντας για το θάνατο της Αμαλίας.
Ελαφρύ το χώμα που τη σκεπάζει,
και δηλητήριο τα φακελάκια στις τσέπες των γιατρών.
Ο αγώνας της ευτυχώς δεν πέθανε
Δεν νομίζω, ότι μετά από όλα όσα γράφτηκαν, μπορώ να προσθέσω κάτι παραπάνω για τη σαπίλα που σκοτώνει καθημερινά χιλιάδες συνανθρώπους μας.
Δεν ξέρω αν θα έπρεπε να φοβάμαι κιόλας. Το να εκφράζεις την άποψη σου πλέον μάλλον είναι επικίνδυνο, είτε το κάνεις από το διαδίκτυο είτε μέσα από την τέχνη.
Αφού το βιντεάκι της Στεφανή από το artathina έχει οδηγήσει αυτή και το διευθυντή της έκθεσης στην σύλληψη, και έχει λογοκριθεί ακόμα και στο youtube.
Δεν καταλαβαίνω τι πρόβλημα υπάρχει με το "μουνί της Χάιδως" και γιατί το βρίσκουν να μην συνάδει με την ελληνικότητα; Η σημαία και ο ύμνος που απλώς είναι σύμβολα αυτό δεν συμβολίζουν; Την ελληνικότητα του φέροντος;
Δηλαδή όταν παίρναμε το Euro τόσα βυζάκια με την γαλανόλευκη σε παγιέτα(μπλιαχ) τι διαφορά είχαν; Γιατί τότε δεν άνοιξε ρουθούνι υποκριτές φαρισαίοι; Δεν θα πείραζε ακόμα κι αν τη βλέπανε στα βυζιά της Πάμελα Άντερσον αλλά πειράζει να την κρατά ένας μετανάστης που είναι ο καλύτερος μαθητής σε ελληνικό σχολείο.
Βρήκα και την πρόταση-έκθεση του blogersrepublic από blogers-designers με θέμα την ελευθερία στο Ίντερνετ. Και πολύ το χάρηκα. Γιατί κανείς μας δεν ξεχνάει το θράσος του τηλεβιβλιοπώλη και την προκλητική σύλληψη του Αντώνη Τσιπρόπουλου κι όλα αυτά στην ίδια πόλη, στην ίδια χώρα όπου λίγο καιρό μετά γίνεται το Παγκόσμιο Φόρουμ για τη Διακυβέρνηση του Ίντερνετ. Δεν αργεί και η δίκη στις 21 Ιουνίου, υπογράψτε αν ακόμα δεν το κάνατε. Ανησυχώ όμως για την έκβαση της.
Δυσοίωνο κλίμα! Πολύς ρατσισμός, πολύς φασισμός και πολύς φανατισμός, σε όλα τα επίπεδα και με κάθε έκφραση, επικρατεί. Χαίρομαι βέβαια που εδώ στα μπλογκ υπάρχει ακόμα κόσμος με ελεύθερο μυαλό, που προβληματίζετε με όλα αυτά και δείχνει με το δάχτυλο την κάθε μαλακία, που μαζεύει υπογραφές και συζητάει, που σατιρίζει και πληροφορεί.
Αλλά είναι αυτό αρκετό;
Κι εγώ εδώ τώρα που τα λέω τι πετυχαίνω άραγε;
Μη με παρεξηγείτε δεν αμφισβητώ τη δύναμη ούτε του μέσου ούτε του λόγου και δεν υποβαθμίζω καμία προσπάθεια, απεναντίας επικροτώ.
Απλά βλέπω ότι η πλειονότητα των ανθρώπων καθοδηγείται σε αυτή την κατάντια άβουλης φασιστοειδούς μάζας από έλλειψη παιδείας, από φόβο και ανασφάλεια. Μη αναστρέψιμη νομίζω πορεία εφόσον το παραπάνω τρίπτυχο καλλιεργείται με μεγάλη μαεστρία και επιμονή εδώ και πάρα πολλά χρόνια από την κάθε λογής εξουσία. Με αποτέλεσμα η ζυγαριά να γέρνει εγκληματικά προς τη χειραγώγηση της κάθε ελευθερίας του ατόμου.
Η Διεθνής Αμνηστία προειδοποιεί για λογοκριμένο ίντερνετ.
Αν τελικά οι δυνατοί αυτού του κόσμου καταφέρουν να φιμώσουν και αυτό το βήμα ελεύθερου λόγου και γνώσης;
Μετά τι γίνεται;
Θα μας κάνουν να φωτοσυνθέτουμε κιόλας;

Νερό 1 - Μακροβούτι ...στη μνήμη

2007-03-11T21:12:00.000+02:00

by burmston@deviant art

Ήταν η πρώτη ανάμνηση που μπορούσε να ανασύρει πηγαίνοντας όσο πιο πίσω μπορούσε στην παιδική της ηλικία. Αυτή που κατάφερε πρώτη να δεθεί με το εκκολαπτόμενο ακόμα τότε συνειδητό της, και έμεινε ανόθευτη από τις διηγήσεις των συγγενών. Κάθε φορά που βούταγε στη θάλασσα αναδυόταν αυτή η ανάμνηση σαν της φυσαλίδες του αέρα στο νερό.
Η ίδια δε θυμάται την ηλικία της, άλλωστε δεν τη γνώριζε ακόμα τότε. Αν ρωτήσουμε όμως την μητέρα της θα μας πει ότι ήταν το δεύτερο καλοκαίρι της ζωής της και μια και γεννήθηκε φθινόπωρο θα 'ταν δε θα 'ταν ενάμισι. Είχε ήδη περπατήσει άτσαλα, για να υποδεχτεί τον πατέρα της από ένα ταξίδι, κάποιο απόγευμα του χειμώνα. Τον πατέρα της που ήταν για κείνη ο γοητευτικός σύντροφος της μαμάς. Ακόμα δεν είχε αποκοπεί από την εικόνα της μητέρας της και είχε την αίσθηση της μονάδας μαζί της. Την ένοιωθε σαν προέκταση της ή ένοιωθε σαν προέκταση εκείνης. Αφού λοιπόν εκείνη τον αγαπούσε και τον εμπιστευόταν το ίδιο ένιωθε και η μικρή Ρίτα. Συνάμα όμως ήταν εκείνος που έπαιζε μαζί της και της μάθαινε ένα σωρό πράγματα. Η Ρίτα πίστευε ότι ήταν παντογνώστης και αλάθητος, και τον λάτρευε σαν έναν μικρό θεό.
Το καλοκαίρι εκείνο όπως κάθε καλοκαίρι έμεναν στο νησί. Ο πατέρας της, τις είχε πάει πολλές φορές, εκείνη και τη μητέρα της, για βαρκάδα. Αυτή τη φορά όμως ήταν η πρώτη βαρκάδα που έμεινε στη μνήμη της. ...Η βάρκα κυλούσε στο νερό που στραφτάλιζε στο πρωινό φως του ήλιου. Ο βόμβος της μηχανής την είχε υπνωτίσει, και ξαπλωμένη όπως ήταν μπρούμυτα στο κάθισμα παρατηρούσε τον ψυχεδελικό χορό των αφρισμένων από τη προπέλα κυμάτων με τις αχτίδες του ήλιου. Ήταν όλα πανέμορφα μέσα στην ηρεμία του πρωινού και η μητέρα της με τον πατέρα της αγνάντευαν κι αυτοί. Κάποια στιγμή έκαναν μια στάση στα ανοιχτά. Στον πατέρα της άρεσε πολύ να βουτά στο ανοιχτό πέλαγος. Η μαμά της όμως προτιμούσε για εκείνες τα ρηχά νερά της παραλίας, και η Ρίτα δεν καταλάβαινε τι ακριβώς ήταν αυτό που προτιμούσε ο πατέρας. Νόμιζε ότι η θάλασσα είναι παντού όπως δίπλα στην αμμουδιά που έπαιζε και πλατσούριζε.
Αφού ο πατέρας της έκανε μια παταγώδη βουτιά στη θάλασσα, άρχισε να κάνει μακροβούτια κάτω από τη βάρκα. Χανόταν για λίγο και μετά πότε έβγαινε από τη μια πλευρά της βάρκας και πότε από την άλλη. Ήταν πολύ αστείο και η μικρή Ρίτα διασκέδαζε σαν να χάζευε κάποιο δελφίνι.
- Θέλεις να βουτήξεις κι εσύ; της φώναξε ο πατέρας της
- άντε έλα να βουτήξεις... την παρότρυνε
δεν το δίστασε ούτε στιγμή, θα έπαιζε κι εκείνη έμοιαζε πολύ διασκεδαστικό. Πλησίασε στην ακρούλα προσεκτικά και με τη βοήθεια του γλίστρησε στο νερό. Την κρατούσε ο πατέρας της και δεν φοβόταν. Το νερό ήταν πιο κρύο από ότι στην ακρογιαλιά και της άρεσε πολύ αυτό. Κούναγε τα ποδαράκια της αυθόρμητα παρόλο που δε χρειαζόταν. Αφού πλατσούρισαν λίγο δίπλα στη βάρκα, της έδειξε πως να κλείνει τη μύτη της με τα δάχτυλά της για να μη μπει νερό. Και μετά βούτηξαν
Η αίσθηση ήταν μαγική καθώς στα αυτιά της έφταναν μόνο οι γαλήνιοι ήχοι του βυθού. Έβλεπε μέσα στην κρυστάλλινο μπλε του νερού ένα κόσμο ολοκαίνουργιο και τόσο διαφορετικό. Έναν κόσμο με απίστευτη αρμονία και χάρη, μυστηριώδη που όμως της γεννούσε τη γνώριμη αίσθηση της μήτρας. Κοπάδια από ψαράκια περιφέρονταν γλιστρώντας με μια ανεξήγητη ορμή μέσα στο νερό. Περίεργα φύκια και πανέμορφα υδρόβια φυτά λικνίζονταν στο ρυθμό του νερού, σε έναν πρωτόγονο χορό των πέπλων. Το φως του ήλιου τρυπώνοντας σε δέσμες έριχνε τον προβολέα στους νεραϊδένιους χορευτές του βυθού. Ήταν έκθαμβη!
Πέρασαν κάτω από τη βάρκα και βγήκαν με φόρα στην επιφάνεια. Ένα κύμα ιλαρότητας ξεκίνησε από την καρδιά της, απλώθηκε στο νου της και ξεχύθηκε μέσα από το στόμα της με γέλια δυνατά. Ζήταγε κι άλλο. Η επιθυμία της πραγματοποιήθηκε αμέσως, άλλη μια βουτιά την επέστρεψε στη μαγεία που μόλις είχε ανακαλύψει. Αχόρταγα ρούφαγε την πρωτόγνωρη διάσταση του αβαρούς και γλιστρούσε στην μαγευτική όαση που ανακάλυπτε. Το πέρασμα κάτω από τη βάρκα έστειλε άλλο ένα κύμα αδρεναλίνης στον εγκέφαλό της, ενισχύοντας τις αισθήσεις της και κάνοντας τις εικόνες που την κατέκλυζαν ακόμα πιο εντυπωσιακές.
Αναδύθηκαν από την άλλη πλευρά της βάρκας με φόρα και τινάχτηκαν έξω από τη θάλασσα μέσα σε ένα πίδακα νερού και γέλιου που κατάβρεξε ακόμα και τη μαμά της στη βάρκα. Εκείνη βρεγμένη και γελώντας τους κάλεσε έξω από το νερό - ήταν λίγο φοβισμένη για τη μικρή της. Απρόθυμα η Ρίτα της άπλωσε τα χεράκια της για να να βγει.
Σύντομα ήρεμη πια στην αγκαλιά της μάνας της αναμασούσε στο μυαλό της τις εικόνες που τόσο την είχαν μαγέψει και αγνάντευε τη θάλασσα. Εκείνη την ημέρα, παραδομένη στη πρώτη μνήμη που για πάντα χαράχτηκε στο νου της, ήταν σε κατάσταση ονειροπόλησης συνέχεια. Μεγαλώνοντας κατάλαβε πόσο δεμένη με το νερό είναι. Εκείνη η πρώτη καταγραφή στη μνήμη ήταν η απαρχή της συνείδησης του νερού που θα την κυβερνούσε πάντα. Χωρίς αυτό έχανε τις ισορροπίες της, γι' αυτό και στα δύσκολα πάντοτε επιζητούσε την ροή της ενέργειας του.

Η Ρίτα, η παντόφλα και η κλειδαρότρυπα

2007-02-20T02:12:00.000+02:00

Τα τελευταία χρόνια η Ρίτα είχε αποκτήσει μια κακιά συνήθεια.
Οι κακές συνήθειες δεν φαίνονται από την αρχή. Η καθεμιά είναι μια συλλογική ύπαρξη από πάμπολλες άλλες που εκπορεύονται από την κύρια και την εμπλουτίζουν. Φανερώνονται σταδιακά και είναι ύπουλες. Δείχνουν το επικίνδυνο τους πρόσωπο συνήθως αφού καταφέρουν να κάνουν τη ζημιά τους.
Δεν ήταν ότι δεν την προειδοποίησε κανείς. Οι πολύ κοντινοί της φίλοι το έβλεπαν. Δύο εξ αυτών προσπάθησαν να τη νουθετήσουν ο καθένας με το δικό του τρόπο.
Η κολλητή της η Κάλλη το είδε πρακτικά (ειδικότητα της) και γλυκά, έμμεσα αλλά επίμονα προσπάθησε να την βοηθήσει να το αντιληφθεί. Ο κολλητός της που είναι και το τάλε-κουάλε της σε αρσενικό (περίπου) της τα 'χωσε έξω από τα δόντια πολλάκις. Αλλά ήξερε, ήξεραν και οι δύο ότι αν δεν έτρωγε την παντόφλα της δεν θα ίσιωνε.
Και η παντόφλα ήταν που φοβόντουσαν. Γιατί η κακή της η συνήθεια δεν την προετοίμαζε καθόλου για κάτι τέτοιο. Τουναντίον την έκανε ακόμα πιο ευάλωτη σε όποια παντόφλα τύχαινε να συναντήσει στο ακατάστατο μπουντουάρ της ζωής.
Η παντόφλα, η μία, η πιο επικίνδυνη, αυτή που την ένιωθαν, την μυριζόντουσαν να πλησιάζει απειλητικά, ήρθε ένα γλυκό απόγευμα του Ιούνη. Και η Ρίτα ήταν απροετοίμαστη ας όψεται η κακιά της η συνήθεια. Ήρθε ιπτάμενη, σαν βολίδα, με φορά νοτιοανατολική. Και με την ταχύτητα της, έσκασε δυνατά στο μάγουλό της, βάζοντας τη σε τροχιά γύρω από τον εαυτό της σαν ανθρώπινη σβούρα. Σαν χαμένος δερβίσης στροβιλίστηκε για αρκετή ώρα πάνω στο παρκέ. Μέχρι που η φυγόκεντρος και η τύφλα της από τη ζαλάδα την εκσφενδόνισαν πάνω στον τοίχο. Κόλλησε πάνω του και μετά από μια ξαφνική απόφαση του Χρόνου να δείξει έμπρακτα τη συμφωνία του με τη θεωρία του χάους, γλίστρησε με καρτουνίστικη ακρίβεια από τον τοίχο και σωριάστηκε στο πάτωμα.
Έκτοτε προσπαθούσε να σηκωθεί αλλά η κακή της η συνήθεια δεν είχε κοπεί εγκαίρως και την συνόδευε ακόμα. Αυτή λοιπόν σαν βαριά αλυσίδα κρατούσε τη Ρίτα εκεί στο πάτωμα. Περιττό να αναφέρω την απόγνωση και την αγανάκτηση των κολλητών της σ' αυτό το σημείο. Βλέπανε τις προσπάθειες της να πηγαίνουν στο βρόντο. Προσπαθούσαν να της εξηγήσουν αλλά εκείνη δεν ήθελε να καταλάβει και συνέχιζε το βιολί της. Παρ' όλ' αυτά είναι φιλότιμο παιδί και δεν το έβαλε κάτω κι ας ήταν για καιρό στα πατώματα με μια καταθληψάρα νααα με το συμπάθιο.
Ένα πρωί - ή μήπως ήταν βράδυ που φωτίστηκε κι αυτό από το φως της κατανόησης - αναγνώρισε το κακό της συνήθειο που είχε καταντήσει τροχοπέδη. Ήρθε ένας δάσκαλος παλιός, μέσα από τις σελίδες ενός παλιού βιβλίου της, να την ταρακουνήσει.
Είδε τον εαυτό της, σαν να κρυφοκοίταζε από την κλειδαρότρυπα της ντουλάπας, να είναι παγιδευμένος μέσα σε ένα δέντρο που είχε τυλιχτεί σαν βόας γύρω της. Το δέντρο ήταν πολύ μεγάλο και είχε ένα σωρό κλαδιά που φύτρωναν από αυτό και την τύλιγαν σαν μια εφαρμοστή φυλακή, σαν μια πανοπλία με σκουριασμένες αρθρώσεις, που την έκαναν άκαμπτη και ευάλωτη συνάμα. Έμεινε να παρατηρεί τον παγιδευμένο εαυτό της χαμένη σε μια άχλη που δημιούργησε άλλο ένα ακαθόριστο νεύμα του Χρόνου. Δεν κατάλαβε πόσο καιρό είχε το πριόνι στο χέρι της αλλά μόλις αυτό βρέθηκε μέσα στο πλέγμα της αντίληψής της ήξερε ότι ήταν πρακτικά ελεύθερη από την φυλακή που είχε τυλίξει την ύπαρξή της.

Όχι η ιστορία δεν έχει "χάπι εντ" ούτε καν εντ γιατί μια συνήθεια που έχει γίνει δεύτερη φύση δεν κόβετε από τη μια μέρα στην άλλη. Αλλά κόβετε. Και η Ρίτα έχει πάρει το πριόνι και κόβει. Όσο πιο πολύ κόβει τόσο πιο καλά νιώθει. Η ελευθερία είναι κοντά κι ας έχει ο δρόμος παγίδες. Τα είδε όλα καθαρά και τραγουδάει δυνατά.

Το γέλιο είναι το κλειδί,
και η άσκηση η πόρτα,
το άνοιγμα για να φανεί
πέσε στην έφηβη φωτιά
και στου νερού τη μήτρα

πάρε 5 ...

2007-02-18T16:43:00.000+02:00

πως λέμε πάρε τον παπά κάπως έτσι.

Δεν τη γλίτωσα ούτε εγώ από το μπαλάκι που κλωθογυρίζει αυτόν τον καιρό στα μπλογκ. Μου το έκανε πάσα ο demasame re κι έτσι με τη σειρά μου θα σας πω 5 πράγματα για μένα.

1.Δεν γεννήθηκα στην Ελλάδα. Και όπως πολλοί ομογενείς, ήρθαμε με την οικογένεια μου από την Κωνσταντινούπολη στη μαμά πατρίδα, κατά τα τέλη της δεκαετίας του 70.

2.Μικρή έκανα κλασσικό μπαλέτο και ο καημός μου μέχρι την εφηβεία μου ήταν, που η μαμά μου δεν με άφησε να συνεχίσω και να γίνω πρίμα μπαλαρίνα. Μετά ευτυχώς μου πέρασε ο καημός αλλά ακόμα δεν έχω ανακαλύψει τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω :P

3.Στο δημοτικό έδερνα τα αγοράκια της τάξης μου αλλά ποτέ κανένας δάσκαλος δεν με πήρε μυρωδιά γιατί πάντα πίστευαν ότι είμαι ένα γλυκό και ήσυχο κοριτσάκι. Κι όταν μεγάλωσα λιγάκι στην πρώτη μου νιότη, τις έβρεξα και σε κάνα δυο μαντράχαλους που τα 'θελε ο κώλος τους και ακόμα δεν έχουν καταλάβει πως τις φάγανε από μια μικροκαμωμένη φοιτητριούλα. Έκτοτε δεν έχω πειράξει ούτε μυρμήγκι γιατί έχω αναπτύξει μια αλλεργία στη βία.

4.Αφαιρούμε συχνά και ονειροπολώ με ανοιχτά τα μάτια. Ταξιδεύω κυριολεκτικά αλλού και αν κάποιος μου μιλήσει μπορεί και να μην τον πάρω χαμπάρι. Στο σχολείο μου την έλεγαν συχνά γι' αυτό μου το κουσούρι. Ευτυχώς τώρα μπορώ να επιδίδομαι στο αγαπημένο μου σπορ χωρίς να μου τη λέει κανείς (περίπου).

5.Το πρωί όταν ξυπνάω (που ξυπνάω πολύ δύσκολα) είμαι κομματάκι ανάποδη και δε γουστάρω να μου μιλάνε και πολύ. Αυτό συμβαίνει μόνο τις εργάσιμες μέρες , τα ΣΚ και τις αργίες είμαι αγία ;)

Τώρα με τη σειρά μου πρέπει να δώσω πάσα. Χμφχ... δυσκολεύομαι λιγάκι μια και ήδη πολλοί έχουν πάρει το μπαλάκι. Λοιπόν μετά από μια μικρή έρευνα πετάω το μπαλάκι με χάρη στους:

>>ακούγετε το κλασσικό κρεσέντο τυμπάνων για σασπένς και εφέ

Dark_Morpheus , The gypsy , Heliotypon , Nassos K. , Penguin_witch

Πυρετός το Σαββατόβραδο - μια υπερπαραγωγή της IOSIS Ltd.

2007-02-13T12:39:00.000+02:00

Κατάφερα να γλιτώσω από τις ιώσεις σχεδόν όλο το χειμώνα. Δεν άντεξα άλλο όμως στο στενό μαρκάρισμα και μ' έριξε(φάουλ κύριε διαιτητή). Από το Σάββατο έχω ανεβάσει πυρετό και καταφέρνω να τον κατευνάσω μόνο με 48 ντεπόν.
Τί αχάριστη που είμαι όμως; Επιτέλους έζησα το "πυρετός το Σαββατόβραδο" και παραπονιέμαι, τς, τς, τς!

>>Look out! Give Iosoula some room! She's taking over again<<

Ειδικά το Σάββατο το βράδυ ο πυρετός μου, αδιαφορώντας επιδεικτικά για τα 2 ντεπονάκια των 1000 mg που κατάπια, δεν έπεσε κάτω από το 38. Όλο το βράδυ είχα μια τρελή υπερένταση. Δεν έκλεισα μάτι, πράγμα που έκανε το παραλήρημα του πυρετού ακόμα πιο έντονο. Ότι μαλακία θες τη σκέφτηκα. Ήταν περίεργη εμπειρία. Εικόνες, σκέψεις και αισθήσεις, με τρελή ταχύτητα εναλλαγής μεταξύ τους, μου δημιουργούσαν μια καλειδοσκοπική τρικυμία εν κρανίο. Τόσο που αυτό στροβιλιζόταν σαν ντισκομπάλα.
Αυτό βέβαια δεν μου φάνηκε τόσο περίεργο. Το περίεργο ήταν πως όλα αυτά μου φάνταζαν εντελώς ξένα θαρρείς και τα δημιουργούσε ένα άλλο μυαλό και εγώ τα παρατηρούσα, όπως παρατηρούσα και τις βιβλιοθήκες μου να κινούνται όλο και πιο κοντά αλλά ποτέ να μην με φτάνουν, ανατριχιαστικό. Μπρρρ!!!
Αλλά όπως θα έλεγε και ένας φανταστικός συνομιλητής μου αυτή τη στιγμή:
- Παραλήρημα από πυρετό και να μη σου φανεί περίεργο και ανατριχιαστικό γίνεται; Τι παραλήρημα θα ήταν; Πως θα μπορούσε να πάει κόντρα στη φύση του; Με τη μούτρα θα έβγαινε μετά στην κοινωνία των παραληρημάτων;
Πολύ σωστά.

>>and the show goes on<<

Εν το μεταξύ όμως ο πυρετός μετά το Σαββατιάτικο εντυπωσιακό ντεμπούτο του δεν κάνει καμιά σημαντική υποχώρηση. Πονάω παντού ακόμα και μέσα στα μάτια. Βήχω σαν φυματικιά και η μύτη μου είναι σαν την Μεσογείων, έχει μια μόνιμη συμφόρηση. Τα νεύρα μου είναι τσατάλια, τρεις μέρες τώρα ούτε να κάτσω στον υπολογιστή μπορώ, ούτε να διαβάσω, τίποτα λέμε, τί-πο-τα - ΝΑΔΑ!!!
Η μόνη μου διασκέδαση είναι οι πόνοι, οι κρυάδες, τα ρίγη, ο λήθαργος, και το κουτί με τα χαρτομάντιλα. Μέχρι που χτες το απόγευμα με λυπήθηκε η ιωσούλα και στο περιορισμένο ρεπερτόριο της πρόσθεσε εμετούς και διάρροιες. Τρελά κέφια λέμε :P
Όποιος ζηλεύει την καλοπέραση αυτή, να έρθει μια βολτίτσα, να του δώσω σε ταπεράκι λίγη ίωση να έχει να πορεύεται.

>>στον επόμενο τόνο η θερμοκρασία σας θα είναι 37 και 7 και 30 δευτερόλεπτα<<

Ευτυχώς σήμερα ο πυρετός έχει μειωθεί σε δεκατάκια.
Είπα να γράψω αυτό το ποστάκι και μετά να διαβάσω λίγο αλλά ήδη νιώθω κουρέλι. Zzzzzz!!!

>>Terrangirl has left the building :P<<
>>και ολίγη από "Saturday Night Fever"<<

περιμένοντας το κύμα

2007-02-03T15:30:00.000+02:00

Κάθομαι και σκέφτομαι πόσο μάταια είναι όλα καμιά φορά. Τι νόημα έχει να σκοτώνομαι στη δουλειά, αφού κανείς δεν το εκτιμά. Τι νόημα έχει να αγαπώ, αφού κανείς δεν θέλει την αγάπη. Τι νόημα έχει να προσπαθώ να κάνω τον γαμημένο κόσμο γύρω μου καλύτερο, αφού ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Τι νόημα έχει να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, αφού κανείς δεν θέλει να τις μοιραστεί. Τι νόημα έχει να ζω αφού η ζωή με σαμποτάρει συστηματικά. Ότι αγαπούσα το έχασα. Κι ότι έμεινε προσπαθώ να το κρατήσω αλλά ξέρω ότι και πάλι δεν έχει νόημα γιατί νομοτελειακά θα το χάσω κι αυτό.
Υπερβολές θα μου πεις. Σκέτη μαυρίλα και απελπισία είμαι...
Χμφχ... Έχεις δίκιο, υπάρχουν και φίλοι που με καταλαβαίνουν κι ας είναι στον κόσμο τους. Υπάρχουν κι άλλοι που προσπαθούν δεν είμαι ο μόνος κούκος. Υπάρχει πάντα ελπίδα, είπαμε η πουτάνα πεθαίνει τελευταία.
Οκ ρε γαμώτο αλλά δεν καταφέρνω να βρω δύναμη και κουράγιο πια. Στερεύω. Κουράστηκα. Δεν βλέπω φως στο τούνελ και δεν έχω που να στηρίξω την όποια αισιοδοξία.
Ουυυυυυύφ!!! σκατά πάλι γκρινιάζω ε; Ξέρεις γιατί;
Γιατί ζητάω μέσα μου κάτι να με ταρακουνήσει να δώσει λίγο νόημα στον κόσμο μου. Για άλλη μια φορά επιζητώ μια ριζική αλλαγή για να επαναπροσδιορίσω τα πάντα και να βρω νόημα. Το έχω κάνει στο παρελθόν αρκετές φορές. Το μοτίβο αυτό είναι κλασσικό μου. Απόσυρση, εσωστρέφεια, και αναμονή του γεγονότος εκείνου που θα είναι το έναυσμα για την ριζική αλλαγή αυτή την ικανή να με ενεργοποιήσει πάλι. Παλιότερα αυτό το ρόλο είχαν παίξει γεγονότα όπως η τρελή πρόταση μιας φίλης, η απόλυσή μου από μια δουλειά και κάνα δυο άλλα παρόμοιου τύπου.
Δεν έχει σημασία το γεγονός αυτό καθαυτό, αλλά η συγκυρία που δημιουργεί και η δυναμική που προκύπτει από αυτήν, καθιστώντας το καταλληλότερο για αφετηρία.
Ναι το έχω αυτό, πιστεύω ότι οι εσωτερικές διαδικασίες πρέπει να εναρμονίζονται με τις χρονικές συγκυρίες όπως αυτές προκύπτουν σαν τυχαία γεγονότα στη ζωή μας. Κάτι σαν εναρμόνιση του εσωτερικού γίγνεσθαι με το συμπαντικό.
Είναι σαν να περιμένω το κατάλληλο κύμα για να πηδήξω πάνω του και να γλιστρήσω πάνω στη αρχέγονη θάλασσα της ύπαρξης. Κι όταν αυτό υποχωρήσει αράζω στη σανίδα να μαζέψω δυνάμεις, και όταν αράζω στην αρχή παίζω με το νερό, εξερευνώ, μετά βαριέμαι, μετά βαρυγκωμώ, και περιμένω ανυπόμονα να περάσει το επόμενο κατάλληλο να το καβαλήσω για να πάω παραπέρα.
Σα να λέμε lifesurfing :P
Κύυυυυμαα κυματάααακι που είσαι; Άντε μωρέ πότε θα περάσεις;

lights out... ή μάλλον brains out!

2007-02-02T12:57:00.000+02:00

Πέμπτη 1η Φεβρουαρίου 20:40 κλείνω τον υπολογιστή, κλείνω σερβεράκο, βγάζω το ηλ. ξυπνητήρι από την πρίζα. Ανάβω δυο κεράκια θυμάμαι το ψυγείο και την κουζίνα με το ρολογάκι της τραβάω μια στο γενικό, και τα κλείνω όλα με συνοπτικές διαδικασίες. Είναι ακόμα παρά 10. Πάω στο παράθυρο και περιμένω να δω τα φώτα να σβήνουν. Η γειτονιά είναι ολόφωτη.
Περιμένω… πάει παρά 5… κανείς δεν έσβησε τα φώτα του εκτός από την γειτόνισσα δίπλα.
Απογοήτευση σκέτη, μα καλά κανείς δε νοιάζεται; Είμαστε τελικά τόσο αδιάφοροι;
Τι ρωτάω, θα μου πεις, και τι περίμενα;
Οι περισσότεροι ενδιαφέρονται μόνο για το φαίνεσθε. Εκεί στην επιφάνεια στον αφρό. Υπέρ-καταναλώνουμε ότι σκατά μας σερβίρουν οι όποιοι επιτήδειοι και γενικά σαν λαός μάλλον εφαρμόζουμε το «ότι φάμε ότι πιούμε κι ότι αρπάξει ο κώλος μας». Πιο πολύ μας απασχολεί η φραπελιά και το βρακί της κάθε σταρλετίτσας παρά το σε τι κόσμο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.
Κανείς δεν καταλαβαίνει ότι κλέβουμε σήμερα από την ζωή του αύριο.
Αηδία! Αξιοι της μοίρας μας που προδιαγράφετε μαύρη και άραχνη.

Σβήσε το φως! a.k.a lights out for global warming

2007-02-01T17:01:00.000+02:00

Στα πλαίσια του αγώνα για την καταπολέμηση τρυ φαινομένου θερμοκηπίου, και σε αναμονή της εκτίμησης της Διακρατικής Επιτροπής για τις Κλιματολογικές Αλλαγές (δική μου απόδοση από το original Intergovernmental Panel on Climate Change), που συνεδριάζει στο Παρίσι για το θέμα αυτό, τα γαλλικά νοικοκυριά αλλά ακόμα και ο πύργος του Άιφελ θα συμμετέχουν σε συμβολική συσκότιση.

Η ιδέα αυτή της συσκότισης έχει ταξιδέψει σ' όλο τον κόσμο. Ας κλείσουμε κι εμείς το διακόπτη.
Σήμερα τι βραδάκι μεταξύ 20:55 με 21:00 (19:55 με 20:00 ώρα Γαλλίας) ας νιώσουμε για λίγο τη γλύκα της νύχτας και του σκοταδιού. Ας δούμε καθαρά τον έναστρο ουρανό ακόμα και στην Αθήνα χωρίς τα φώτα να μας εμποδίζουν. Ας το κάνουμε σαν μια κίνηση καλής θέλησης για να σωθεί ο πλανήτης μας, το σπίτι μας.
Α και μην ξεχάσετε ούτε blogging απόψε με τη συσκότιση! Ε, θα αντέξουμε πιστεύω (5 λεπτάκια μόνο είναι αυτά). Και για να είμαστε αποτελεσματικοί καλό είναι να κλείσουμε το γενικό. Ακόμα και οι standby συσκευές, ακόμα και οι φορτιστές στην πρίζα την ώρα που δεν φορτίζουν το κινητό καταναλώνουν πολύτιμη ενέργεια. Και όταν λέω πολύτιμη δεν αναφέρομαι μόνο στην τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος αλλά στο ουσιαστικό κόστος του πάνω στη ζωή μας και στον πλανήτη εφόσον η παραγωγή του σημαίνει εκπομπή χιλιάδων τόνων διοξειδίου του άνθρακα.
Ας μη μείνουμε μόνο σ' αυτήν την αποψινή συσκότιση, ας προσπαθήσουμε να καταναλώνουμε ενέργεια (και όχι μόνο) με περισσότερη σύνεση.
Είναι βέβαια ευθύνη της πολιτείας να κάνει δυνατή τη χρήση των ανανεώσιμων και καθαρών πηγών ενέργειας όπως είναι η αιολική, η ηλιακή. Είναι απαράδεκτο η παραγωγή ενέργειας στη χώρα μας να γίνεται ακόμα ως επί το πλείστον με λιγνίτη, ενώ είναι σε τόσο προνομιακή θέση για την χρήση ανανεώσιμων πηγών.
Από την άλλη όμως είναι και δική μας ευθύνη. Το πρόβλημα το γνωρίζουμε και μπορούμε να γίνουμε μέρος της λύσης του. Μπορούμε να μην υπέρ-καταναλώνουμε, να μειώσουμε κι εμείς την εκπομπή διοξειδίου του άνθρακα στο περιβάλλον και να φροντίσουμε για την καθαριότητα του. Έχουμε σαν απλοί πολίτες μεγάλο μερίδιο ευθύνης στην καταστροφή που συντελείτε καθημερινά. Αλλά έχουμε και μεγάλη δυνατότητα για την αποκατάστασή του. Μερικές προτάσεις που έχει μελετήσει και προτείνει η greenpeace είναι εύκολο να εφαρμοστούν.

σήματα καπνού

2007-01-20T21:35:00.000+02:00

δεν προσπαθώ και δε θέλω να κερδίσω
ποτέ και κανέναν άνθρωπο

το ξέρεις είναι μάταιο,
όλοι έρχονται και παρέρχονται και αφήνουν πίσω το κάτι τις τους

άλλος γλύκα,
άλλος πίκρα,
άλλος προδοσία,
κι άλλος ψέμα

άλλωστε τι νόημα θα έχει να προσπαθείς να κερδίσεις
αυτούς, που από επιλογή αφήνεις;
προσπαθώ μόνο για λίγη γαλήνη
αυτά είχα να πω, κι αν κατάλαβες, κατάλαβες
αν πάλι όχι μην περιμένεις άλλες εξηγήσεις, άστο...

... είμαι πολύ κουρασμένη
δίπλωσα τις ελπίδες και τα όνειρα μου προσεκτικά
και τα έβαλα στο σεντούκι της γιαγιάς,
φόρεσα τη μοναξία μου και την ελευθερία μου για νυχτικό και πάω να κοιμηθώ

To monitor έκλεισε! :(

2007-01-07T20:19:00.000+02:00

Το monitor έκλεισε !!!!!...
ο_Ο
Το γράφω μπας και το συνειδητοποιήσω, σαν άσκηση.
Μα είναι δυνατόν; Ειδικά αν σκεφτεί κανείς τους λόγους.
Απίστευτο μου φαίνεται...
Διάβασα το ποστ του Παναγιώτη και όλα τα σχόλια, διάβασα και τα email μεταξύ vrypan και mirandolinas αλλά ακόμα μου φαίνεται απίθανο.
Πως είναι δυνατόν κανείς να επιλέγει να κλείσει το μόνιτορ. Κάτι τέτοιο είναι... αν μη τι άλλο υπερβολικό.
Θα έπρεπε να στηρίζουμε και να εκτιμάμε προσπάθεις σαν αυτή του monitor που βοήθησε στην προβολή(άμμεσα), στη διαδραστικότητα και την ανάπτυξη των ελληνικών blogs (έμμεσα). Καταλαβαίνω απείρως το σπάσιμο του Παναγιώτη γιατί αυτό που κάνει είναι ένα pet project. Δεν είναι επαγγελματική υπηρεσία το μόνιτορ, είναι το χόμπι του.
Το γεγονός ότι δεν βγαίνεις από το μόνιτορ το ξέρουμε όλοι από καιρό. Δεν το είχε κάνει και στο παρελθόν όταν το ζητούσε και η μανατλένα, γιατί να το κάνει τώρα. Τους λόγους τους έχει αναλύσει και τότε και τώρα.
'Εχει όλο το δίκιο με το μέρος του για ένα και μόνο απλούστατο λόγο, κι αυτός είναι η ουσία και η έννοια του web syndication. Τα feeds ο ίδιος ο blogger τα δημοσιεύει (sic syndicate), ο λόγος για τον οποίο δημοσιεύονται τα feeds (sic syndication) είναι για να διαβάζονται από τους απανταχού aggregators. Και (last time I checked) αυτό ακριβώς είναι το μόνιτορ ένας online aggregator τις ελληνικής blogόσφαιρας.
Τι θα πει να αφαιρεθεί ένα public feed από έναν aggregator; Γιατί τότε το δημοσιεύεις το feed; Και τι σε κάνει mirandolina να πιστεύεις ότι στο technorati δεν θα συν-εμφανίζεσαι με άλλους ποταπούς bloggers;
Έχω την εντύπωση πως στην ιστορία του blogging μόνο στο ελλαδιστάν έχουν δημιουργηθεί τέτοιες έκτροπες καταστάσεις με aggregators (βλέπε blogme.gr).

Fuck off 2006!!!

2007-01-01T13:43:00.000+02:00

click για μεγαλύτερη εικόνα

Στα τσακίδια 2006, στα τσακίδια και ακόμα παραπέρα... Ουουστ!!!
Μη με παρεξηγάτε αλλά με εξαίρεση τη χρονιά που πέθανε ο πατέρας μου, το 2006 ήταν η χειρότερη χρονιά της ζωής μου. Τα χαστούκια πέφταν απανωτά και πολλά. Και μιλάω για ξεγυρισμένες σφαλιάρες, όχι τίποτα μπατσάκια τις πλάκας. Στα μπατσάκια άλλωστε έχω αναπτύξει από παλιά ανοσία, ούτε που τα νιώθω, αυτή τη φορά όμως ένοιωσα να κλυδωνίζομαι επικίνδυνα. Έχασα την ισοροπία μου, έχασα το έδαφος κάτω από τα πόδια μου, βρέθηκα εκσφενδονισμένη πολύ πίσω. Ναι εν τάξη, δεν είμαι κανένα νιάνιαρο, τα πόδια τα πάτησα κάτω και πολλές φορές μάλιστα αλλά μετά... Μπάπ! Πάρε κι άλλη! Μ' άλλα λόγια σκουντουφλώντας το πέρασα το έξι. Κουράστηκα και νιώθω αγανακτισμένη.
Ανακηρύσσω λοιπόν, το γαμημένο το έξι, την πιο σκουντούφλα χρονιά της μέχρι τώρα ζωής μου.
Fuck off 2006!!!
Και προειδοποιώ το 007, μην τολμήσει νταηλίκια κι αυτό, γιατί τα έχω πάρει άγρια και θα πληρώσει και τις αμαρτίες του 006.

Το θλιβερό παρεάκι μου

2006-12-31T14:59:00.000+02:00

Είναι μαζί μου εδώ και μήνες πάντα
κουλουριασμένη δίπλα μου όταν ξυπνάω το πρωί,
κι αν δεν προλάβει την ώρα που ανοίγω τα μάτια,
με παραμονεύει μες στου καφέ μου την οσμή.

Κάθετε μαζί μου στο τραπέζι και μοιράζετε την κάθε μπουκιά
είτε είναι αλμυρή, είτε πικρή, είτε ακόμα και γλυκιά.
Με συνοδεύει πάντα στη δουλειά,
κι όταν κουράζομαι μου χαϊδεύει τα μαλλιά.

Με συντροφεύει όταν γυρίζω σπίτι και νιώθω μονάχη.
Μαζί μου έρχεται στην ταβέρνα, στο σινεμά και στο μπαράκι.
Συνέχεια μου γεμίζει το ποτήρι με ποτό,
μέχρι να θολώσει εντελώς το μυαλό.

Στην παγωμένη της αγκαλιά κοιμάμαι κάθε βράδυ,
γίνεται πιο δυνατή πίνοντας το κάθε μου δάκρυ.
Μα τώρα που θα 'ρθει ο Άι Βασίλης, αντί να του ζητώ
μακριά μου να την πάρει, θα του την δώσω.

OUPS! Sorry Santa :D

2006-12-24T13:04:00.000+02:00

Καλά Χριστούγεννα Μπλογκόσφαιρα!!!!!

Καλό Χειμερινό Ηλιοστάσιο

2006-12-21T23:21:00.001+02:00

HeatherWind Designs
A. K. * Genevra * Brown

Εύχομαι σε όλους καλό Χειμερινό Ηλιοστάσιο!
Ελπίζω το πρώτο φως που θα γεννηθεί
με το ξημέρωμα της μεγαλύτερης νύχτας
να φωτίσει και τα σκοτάδια της ανθρωπότητας

>> Στο ποστ "Καλά Χριστούγεννα" της kalliopi υπάρχει και μια πολύ καλή ιστορική αναδρομή για τον εορτασμό των "Χριστουγέννων"(σ.σ. ή Χειμερινού Ηλιοστασίου) κατά την αρχαιότητα του Θανάση Μαριολόπουλου

ΕΙΔΑ ΣΤΟ ΦΛΥΤΖΑΝΙ ΤΙΣ ΦΕΤΙΝΕΣ ΑΥΞΗΣΕΙΣ!!!

2006-12-10T19:52:00.000+02:00

Αυτά θα πάρουμε

Νιώσε λοιπόν

2006-11-26T16:55:00.000+02:00

Είναι λίγος καιρός που ανακάλυψα αυτό το τραγούδι.
Το ακούω ασταμάτητα. Ο λόγος; Με εκφράζει με απόλυτη ακρίβεια.
Κάθε του λέξη, κάθε του φράση, κάθε του παύση, αντικατοπτρίζει αυτό που η ψυχή μου θα ήθελε να πει αλλά τελικά μόνο ουρλιάζει.
Δε θα μπορούσα να τα πω καλύτερα, και οφείλω να ευχαριστήσω τη δημιουργό του τη Dogmother, μια από τις ελάχιστες γυναίκες στο χόρο της hiphop σκηνής.
Dogmother να 'σαι πάντα καλά και να τα χώνεις :)

πάτα play,
άκου και διάβασε

Dogmother ? Νιώσε λοιπόν

Do you know what Nemesis means?
A righteous infliction of retribution, manifested by an appropriate agent, personified in this case by a horrible cunt, me...

Πιάσε το χέρι μου και πες του πως θέλω να γράψω
όταν κολλάει ο νους και στυλό πάω να πιάσω
θλιμμένες οι λευκές σελίδες, μου φωνάζουν άστο
αυτό που σκέφτομαι πως να στο εκφράσω;

Η λογική μου ξαφνικά έγινε άστρο
κι εγώ στις μύτες προσπαθώντας να τη φτάσω
κι εκεί που οι σκέψεις μου πήραν μορφή και γίναν κάστρο
εγκλωβισμένη μέσα του πόρτα για να βγω ψάχνω

Βγαίνει η ψυχή μου απ' το σώμα μου και με κοιτάζει
αυτά που αισθάνεται πάντα να πω με βάζει
φωτογραφίζει τη σιωπή μου και αναστενάζει
Τις λέω συγχώρεσε με μα δε βρίσκω λέξεις και νευριάζει

Λυπάται, θυμώνει, κλαίει, και με τρομάζει
Μίλα εσύ τις λέω, πες τι νιώθεις αφού τόσο εύκολο μοιάζει
σου δίνω τη φωνή μου, τη θέλεις; τη ρωτώ, και την αρπάζει
Πες με μια λέξη ότι αισθάνεσαι,
Πες με μια λέξη ότι αισθάνεσαι,
>>
>>
>>
Πες με μια λέξη, πες με μια λέξη ότι αισθάνεσαι, τις λέω κι εκείνη ουρλιάζει

Λοιπόν τι να πω;
Κάθε μέρα πιο δυνατή νιώθω που υπάρχω
Κάθε μέρα σχεδόν έχοντας καρδιά βράχο
ένα είναι το σίγουρο και στο υπογράφω
ήθελε πλήρη υπομονή για να σε μάθω

Κάπως έτσι... αλλά... ας μπούμε στο νόημα

Νιώσε λοιπόν τι θα πει να σε μισούν
Νιώσε το δίκιο που 'χω όταν άλλοι στο πουν
νιώσε μονάχα τι κι αν αύριο σ' αγαπούν
ζήσε αυτό που αισθάνονται όσοι δε ζουν
νιώσε αμήχανα όταν δε σε φοβηθούν
χάσου απ' τα μάτια μου μπας και καλές εικόνες δουν
λύγισε κάθε στιγμή που δε θα σ' ακούν
κλάψε σκεπτόμενος πως θα σε λυπηθούν
καθώς τα ψεύτικα δάκρυα σου αυτοκτονούν
όσοι με νοιώθουνε αυλαία να δουν ζητούν
όσο για τις καλές στιγμές μας... να πα' να γαμηθούν

Πες τώρα σ' όλους αυτούς που δε μας τα 'παν στα ίσα
πως θα 'δινα κι άλλη ευκαιρία ξανά, μα δεν είμαι ηλίθια
Να πάνε να γαμηθούν, ξέρουν τον τρόπο τον ζήσαν
μια φορά τους λείπω εγώ, δέκα τους λείπει η αλήθεια

Πες τώρα σ' όλους αυτούς που δε μας τα 'παν στα ίσα
πως θα 'δινα κι άλλη ευκαιρία ξανά, μα δεν είμαι ηλίθια
Να πάνε να γαμηθούν, ξέρουν τον τρόπο τον ζήσαν
μια φορά τους λείπω εγώ, δέκα τους λείπει η αλήθεια

A day in...

2006-11-23T23:03:00.000+02:00

Ξυπνάω!
Φως στα μάτια, μισόκλειστα. Τα πόδια βαριά και η καρδιά πονά.
Σέρνομαι. Ντύνομαι. Φεύγω
Δρόμοι!
Βρωμιά και αηδία.
Ανθρώπινα ράκη συντροφεύουν τις διαδρομές.
Βουτηγμένες στη μελαγχολία
Αγχος!
Δουλειά και ανοησία. Τρέχω, τι να προλάβω. Αδιέξοδο μόνο χωρίς ουσία.
Αδειάζω, γεμίζω, και τη μηχανή γυρίζω.
Επιστροφή!
Πού πάω; Προορισμός προσωρινός και βαρετός.
Βουτάω στην απελπισία. Μα το κύμα με παρασέρνει στης θύμησης την παραλία.
Πόνος!
Θύμηση συγκεχυμένη, η αγάπη που μου έκλεβε την ψυχή. Θύμηση θυμωμένη.
Προδοσία!
Φωνές, κλάμα και ψευτιά. Το βλέμμα ρίχνω μέσα βαθιά.
Κενό!
Αυτό υπήρχε στο βλέμμα του όταν με πήρε αγκαλιά να περπατήσουμε στο Δρόμο.
Φρίκη!
Παγώνει την ψυχή. Παλεύω να πάρω ανάσα.
Ο δαίμονας κλείνει σφιχτά το χέρι και νεκρώνει η καρδιά.
Μάχη!
Συστρέφομαι, χτυπάω με λύσσα, παλεύω. Πρέπει να την κερδίσω πίσω.
Υπομονή!
Τη χάνω. Τρία μπρος και δύο πίσω. Μα στο τέλος την απόσταση θα τη διανύσω.
Ελευθερία!
Ζωή, πνοή, υπόσταση να της χαρίσω.

rss prisoners στο ΕΛ-λαδιστάν

2006-10-27T01:19:00.000+03:00

Τι να πω; Ότι και να πω μου φαίνεται λίγο!
Άλλωστε τά έχει αναλύσει σχεδόν όλη η μπλογκόσφαιρα. Ρίξτε μια ματιά στο monitor και στο technorati θα βρείτε feed για ότι έχει γραφτεί για την υπόθεση της δίωξης του Αντώνη Τσιπρόπουλου διαχειριστή του blogme.gr

Ω, ναι! η ελληνική ~~δικαιοσύνη~~ αδικοσύνη, έκανε πάλι το θαύμα της...

Διάβασα για το γεγονός το απόγευμα λίγο πριν φύγω από τη δουλειά. Έμεινα μακριά από υπολογιστή για όλο το υπόλοιπο απόγευμα και το βράδυ. Όταν γύρισα σπίτι μπήκα να δω πάλι τι γίνετε γιατί δεν μπορούσα να το χωνέψω. Σκεφτόμουν το μέγεθος της ηλιθιότητας και απορούσα (μου συμβαίνει πια σε καθημερινή βάση γιατί αρνούμε να τη συνηθίσω). Πάνω λοιπόν που πήγα να γράψω ένα post συμπαράστασης, ο blogger είχε πέσει και περίμενα πολλή ώρα για να καταφέρω να μπω. x-(

Δεν πειράζει όμως γιατί έτσι ανακάλυψα ότι η ιστορία έχει φτάσει και στο indymedia. Επισκεφτείτε το για να δείτε και το κείμενο που υποχρεώθηκε να διαγράψει ο Αντώνης Τσιπρόπουλος από το blogme.gr και το blog του που φιλοξενείται στον ίδιο τόπο.

Θέλω να σταθώ λίγο σε αυτή την υποχρεωτική διαγραφή.
Το κείμενο ήταν στην πρώτη σελίδα του blogme και στο blog του και δεν ήταν καθόλου υβριστικό ή προκλητικό. Δεν είναι λοιπόν μόνο η ανόητη σύληψη του διαχειριστή ενός feed aggregator για το περιεχόμενο ενός blog που μεταδίδει. Είναι και η φασιστική φίμωση του.
Αίσχος!

Λύστε μου μια απορία σας παρακαλώ, το ΕΛ-λαδιστάν γιατί το λένε δημοκρατία;
Γιατί τελευταία φορά που τσέκαρα κάτι σε φασισμό και κοτζαμπασιλίκια είδα.

To plokami tou karxaria - O Hlios Kaiei

2006-10-19T21:55:00.000+03:00

Λοιπόν επειδή τα κέφια μου έχουν αρχίσει να ανεβαίνουν και μάλιστα με ιλιγγιώδη ταχύτητα χάρη στο γλυκό μου ρεμπετόσκυλο, ανεβάζω το βιντεάκι που μου ζήτησε.
Είναι το καταλληλότερο για την περίσταση γιατί όταν έχω κέφια το τραγουδάω πάντα αυτό το κομμάτι (έχω μεγάλο ρεπερτόριο αλλά είμαι φάλτσα).
Enjoy

To plokami tou karxaria - O Hlios Kaiei
Uploaded by terrangirl

when angels deserve to die...

2006-10-15T02:40:00.000+03:00

(devinat) art by ~LordRavenous

γιατί και οι άγγελοι ...πέφτουν

System Of A Down - Toxicity - Chop Suey!

(We're rolling suicide)

Wake up (Wake up)
Grab a brush and put a little makeup
Hide the scars to fade away the shakeup
(Hide the scars to fade away the)
Why'd you leave the keys upon the table?
Here you go create another fable
You wanted to,
Grab a brush and put a little makeup
You wanted to,
Hide the scars to fade away the shakeup
You wanted to,
Why'd you leave the keys upon the table
You wanted to,

Why don't think you trust,
In my self righteous suicide,
I cry when angels deserve to DIE!!!

Wake up (Wake up)
Grab a brush and put a little makeup
Hide the scars to fade away the
(Hide the scars to fade away the shakeup)
Why'd you leave the keys upon the table?
Here you go create another fable
You wanted to,
Grab a brush and put a little makeup
You wanted to,
Hide the scars to fade away the shakeup
You wanted to,
Why'd you leave the keys upon the table
You wanted to,

Why don't think you trust,
In my self righteous suicide,
I cry when angels deserve to die
In my self righteous suicide,
I cry when angels deserve to die

Father (Father), Father (Father),
Father (Father), Father (Father)!
Father into your hands,

Σύνδρομο WoW (part II) - Make Love not Warcraft

2006-10-08T21:14:00.000+03:00

Κάποτε είχα γράψει για το WoW. Ως άλλη Κασσάνδρα το είχα αναλύσει αρκετά τότε και είχα εντοπίσει τις αρνητικές του συνέπειες αλλά δεν είχα φανταστεί πόσο καθοριστικό ρόλο θα έπαιζε στη ζωή μου αργότερα (έστω και έμμεσα).
Ακόμα και το μπλογκάκι μου επηρεάστηκε! Η επισκέψεις στο συγκεκριμένο ποστ ξεπερνούν κατά πολύ αυτές οποιουδήποτε άλλου ποστ έχω γράψει.
Το σύνδρομο WoW κατέλαβε και το South Park. Το επεισόδιο "Make Love not Warcraft"είναι uber cool όπως θα έλεγε και ο Stan. Τα χώνει μια χαρά και αν θέλετε να το κρατήσετε μπορείτε να το κατεβάσετε από εδώ
Για τους μυημένους στο WoW προσέξτε λίγο το "Sword of a Thousand Truths" (120.0 DPS, mana burn proc, and a +80 Stamina enchantment) που από ότι φαίνεται στο thottbot μοιάζει εμφανισιακά τουλάχιστον στο "The Hungering Cold". Αν θέλετε όλες τις λεπτομέριες για το επισόδειο κλασσικά wiki
**Το ποστάκιο ετούτο είναι αφιερωμένο ειδικά στον Mindrider aka Myriath of Omen (60 Undead Warlock) and Myrthralas "Myr" Tel'raa of Circle of The Moon (hope you get this sword, for you have proven you have no life :p). **

ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΤΕΛΙΚΟ

2006-09-01T12:45:00.000+03:00

ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΣΑΣ ΦΑΓΑΜΕ :P

Life after love

2006-07-14T21:11:00.000+03:00

μιά και προσφάτως έχω παθήματα
ειδού και τα μέχρι στιγμής μαθήματα

μάθημα πρώτον:
δεν πετάμε ποτέ διαμάντια στα γουρούνια.
* άλφον: δεν μπορούν να τα εκτιμήσουν
* βήτον : είναι γουρούνια και ως τέτοια θα συμπεριφέρονται πάντα. Είναι η φύση τους.

μάθημα δεύτερον:
η καλοσύνη και η υπομονή έχουν όρια.
* Πέρα από αυτά τα όρια θα σε πιάσουν και μαλάκα.

μάθημα τρίτον:
ουδέν κακό αμιγές καλού.
* Επιτέλους κατάφερα να χάσω το ένα τρίτο των περιττών κιλών μου :D
* Ξεκαθάρισε η ήρα από το σιτάρι ;)
* Ελεύθερη πάντα περνάς καλύτερα. Free again :))))
* Το νέο οικογενειακό μου status μοιάζει να έχει μεγάλη επιτυχία ;)
* Βγαίνω πιο συχνά. Ουάοοοο!!!!! Τί πολύς κόσμος :ο

μάθημα τέταρτον:
one step at a time.
* Το πρώτο βήμα είναι να πατήσεις πριν περπατήσεις.
* Και τραβώντας το λίγο πιο μακριά - καμιά φορά μπορεί να γελαστείς και ο πάτος να είναι λίγο πιο βαθιά από εκεί που νόμιζες. Όπως και να έχει όμως άμα τον πιάσεις μετά το καταλαβαίνεις όταν ΕΚΣΦΕΝΔΟΝΙΖΕΣΑΙ προς τα πάνω.
* ΠΡΟΣΟΧΗ! ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΣΥΜΠΙΕΣΗ
... αλλιώς θα πιάσουμε πάτο μια για πάντα.

μάθημα πέμπτον:
there is life after love
(γνωστό από το παρελθόν αλλά η επανάληψη βοηθάει)

Judas kiss ή Judas Priest

2006-06-26T21:47:00.000+03:00

Judas Priest μακράν
δε με πρόδωσαν ποτέ και τις μέρες αυτές είναι συνέχεια μαζί μου με το Angel.

Angel - put sad wings around me now
Protect me from this world of sin
So that we can rise again

Oh angel - we can find our way somehow
Escaping from the world we're in
To a place where we began

And I know we'll find
A better place and peace of mind
Just tell me that it's all you want - for you and me
Angel won't you set me free

Angel remember how we'd chase the sun
Then reaching for the stars at night
As our lives had just begun

When I close my eyes I hear your velvet wings and cry
I'm waiting here with open arms - oh can't you see
Angel shine your light on me

Oh angel will we meet once more - I'll pray
When all my sins are washed away
Hold me inside your wings and stay
Oh! angel take me far away

Put sad wings around me now
Angel take me far away
Put sad wings around me now
So that we can rise again

Εδώ ο καλός ο βουτηχτής - σκέψεις από το βυθό

2006-06-16T13:50:00.000+03:00

Ημερολόγιο βυθού - Μέρα 7

Πώς μπορείς να συμβιβάσεις από τη μία τη λογική σου που σου λέει ότι αυτό που σου συμβαίνει είναι οριστικό αλλά από την άλλη κάνεις μια αρνησηάρα ναααα με το συμπάθιο;
Όταν αυτό που σου συμβαίνει είναι τόσο επίπονο και τόσο ξαφνικό που δεν αντέχεις ούτε να το περιγράψεις με 2 λόγια, πώς μπορείς να ξυπνάς χωρίς να κλαις;
Ξέρω ότι είμαι σε σοκ ακόμα αλλά δεν καταφέρνω να χαλαρώσω να κυλιστώ στη θλίψη μου και να ζήσω αυτό το συναισθηματικό πένθος ώστε να φτάσω στην αποδοχή φυσιολογικά. Δεν μου το επιτρέπουν οι περιστάσεις που κάθε μέρα κάνουν αυτό το σοκ πιο έντονο. Η καρδιά μου σφίγγεται μέσα μου, η αναπνοή μου γίνεται δύσκολη, με κόπο τόσο συχνά που κοντεύω να το συνηθίσω.
Πόσο θέλω να τρυπώσω κάπου και να κοιμηθώ μέχρι να σταματήσει αυτός ο πόνος.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Ημερολόγιο βυθού - Μέρα 12

Δεν έχει νόημα η ελπίδα σε κάτι που από μόνο του φωνάζει τέλος.
Πόσο πολύ μπορεί να σε πονέσει αυτός που αγαπάς;
Πόσο μπορεί η Αγάπη να νικήσει τον Εγωισμό;
Με ανησυχεί που από την άρνηση στην αποδοχή περνάω με μόνο οδηγό τη θλίψη.
Τον φοβάμαι τον Εγωισμό μου, που φυλακισμένος στο κελί της Αγάπης κοιμάται με τις πληγές του στα σκοτεινά. Φοβάμαι μην ξυπνήσει από τον πόνο. Φοβάμαι μη μου αρπάξει το τιμόνι και πέσουμε στο δέντρο, γιατί θα τσαλακώσει την ψυχή μου αυτό το τράκο.
Στη βάση και στην ουσία υπήρξα ευτυχισμένη. Ο πόνος ξέρω θα υποχωρήσει, και η ζωή θα συνεχιστεί.
Θέλω να κρατήσω μόνο τα καλά. Στα κακά ήμουν συνένοχη και τώρα που τα παρατηρώ προσεύχομαι να γίνω πιο σοφή.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

μηνύματα στο μπουκάλι
- Τον πάτο μάλλον τον βρήκα ;)
- Είναι ήσυχα εδώ κάτω. Λέω να αράξω λίγο να πάρω δυνάμεις.
- Μη χαίρεστε θα επανέλθω δριμύτερη

2006-06-02T15:08:00.000+03:00

Το παρόν ιστολόγιο δεν έχει κλείσει
Προσωρινά απλώς αργεί
ο λόγος απλός και ουχί χρονικός
μου λείπει η διάθεση και η όρεξη
Η ζωή μου έχει πάρει περίεργη τροπή
ουδόλως ευχάριστη
βάλλομαι από όλες τις μεριές
σήμερα δεν μπορούσα να πάω ούτε στη δουλειά
στον ψυχίατρο ίσως να πρέπει να πάω
για κάνα Prozac μπας και αντέξω
άντε να δούμε πότε θα πιάσω πάτο
Διαβάζω που και που τα αγαπημένα μου ιστολόγια
είναι μια μικρή όαση για μένα
άνθρωποι που δεν τους ξέρω και δεν με ξέρουν
πόσο κουράγιο και δύναμη μου δίνουν

Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα και να είναι όλα καλύτερα
να έχω βρει τον πάτο για να δώσω μια σπρωξιά να ανέβω

Χριστός Ανέστη! Πάλι; Και σου είπα άλλη φορά να βάζεις καρφιά Τσελέπη

2006-04-23T22:41:00.000+03:00

Ευτυχισμένο το Νέο Πάσχα
Άντε και ξανά μανά του χρόνου καλό πάρτι χοληστερίνης.

Και μην κάνετε τις πάπιες. Αυτό κάνει όλο το πανελλήνιο, που σχεδόν το μόνο από τα έθιμα του Πάσχα που κρατάει ευλαβικά, είναι το περιδρόμιασμα της Κυριακής με τον πατροπαράδοτο οβελία (και το κατσικάκι, και το κοκορέτσι, και το σπληνάντερο, και της πατατούλες, και τα αυγά, και το τζατζίκι, και..., και..., αν συνεχίσω θα μοιάζει με κατάλογο ταβέρνας).

Να ευχηθώ επίσης καλό κουράγιο στους εφημερεύοντες στα νοσοκομεία μια και στάνταρ από το βράδυ της ανάστασης και μετά κάνουν χρυσές δουλειές (τραυματισμοί από βαρελότα, δυσπεψίες, καρδικά, τροχαία, ξεμαλλιάσματα, ξεματιάσματα κλπ.)

Όσο για το δικό μου Πάσχα μμμ... τι να πω δεν κατάλαβα τπτ.

Κάτι έκανα λάθος μου φαίνεται
...μωρέ πολλά έκανα λάθος
(όχι που θα ήμουν καλύτερη από το πανελλήνιο)

Έμεινα Αθήνα... (σφάλμα πρώτο μέγα και τραγικό)

Προσπάθησα να βάψω κόκκινα αυγά με φυσικό τρόπο...
(σφάλμα δεύτερο δευτερεύον και μικρό
να σπαταλήσει πολύ χρόνο ικανό)
HUGE αποτυχία. Είχα ακούσει για μια μέθοδο με παντζάρια και αποφάσισα να την ακολουθήσω. Τα αυγά πήραν χρώμα μετά από 5 ώρες βουτηγμένα μέσα στο παντζαρό-ζουμο-πολτό. Το χρώμα βέβαια δεν γινόταν αντιληπτό μιας και από λευκά δεν είχαν γίνει κόκκινα, ούτε καν ροζ ή μωβ. Απλώς έγιναν σαν τα καφέ αυγά. Ενώ ήταν βαμμένα δηλαδή, έδειχναν φυσικά και άβαφτα.
Είμαι επισήμως μακιγιέζ αυγών. (και ψωνάρα)
Αλλά εδώ δεν εκτιμούν την τέχνη και την δύναμη της φυσικής ομορφιάς (θέλουν κάτι κιτς κόκκινα). Τα πέρασα κι εγώ μια βαφή στο τέλος.

Πήγα στην εκκλησία για την Ανάσταση
(σφάλμα τρίτο καίριο και κωμικοτραγικό)
Ναι, στην Ανάσταση ήταν η χαριστική βολή.
Είδα το Ρουβά (όχι τον ίδιο, σε λαμπάδα βρε κουτά).
Είδα όλο το ανοιξιάτικο και καλοκαιρινό ντεφιλέ 2006. (Έλεος)
Τα μαλλιά μιας κυρίας άρπαξαν πάνω στο χριστός ανέστη κι όπως ήταν φορτωμένα με λακ έκαναν ένα δυνατό τσιριχτό θόρυβο. Ο κόσμος νόμιζε ότι είναι βαρελότα και θαύμαζε, και χειροκροτούσε!!!
Του παπά του άρπαξαν τα γένια και τσίριζε μες το μικρόφωνο,
και μετά κάτι πιτσιρίκια του έκαναν πρίμο σεκόντο με τη μούρη σαν του καρβουνιάρη από κάτι αυτοσχέδια που τους έσκασαν και έκλαιγαν ?μαύρο? δάκρυ
Στο τέλος να και η καμπάνα (ηλεκτρονική παρακαλώ) που βάραγε με τρελά ντεσιμπέλ ? αλλά πολύ τρελά λέμε - για πολλή ώρα, σαν να είχαμε πόλεμο.
Ήταν θαρρείς και σου φώναζε άντε φύγε, άντε φύγε, άντε φύγε... τόσο δυνατά, τόσο εκκωφαντικά μέσα στα τύμπανα μας.
Ένοιωσα πολύ δυσάρεστα.
Ευτυχώς στο σπίτι η μαγειρίτσα της μάνας μου έκανε το θαύμα της και ηρέμησα. (να και κάτι καλό... ξέρω τι σας λέω η μαγειρίτσα της μάνας μου είναι ιαματική)

Σήμερα το μεσημέρι συμφάγαμε με τα σόγια
(σφάλμα τέταρτο θανατηφόρα βαρετό
αλλά και γευστικά αδιάφορο)
Η σύνθεση από μόνη το μαρτυρά: δυο χήρες, δυο ζωντοχήρες, δυο πληροφορικάριοι (κατά το λεγεωνάριοι ήτοι εγώ και το έτερο ήμισυ), και ένας μικρός 1.5 χρονών.
Το μενού κατσικάκι (στεγνό, ξερό και αδιάφορο) στο φούρνο με πατάτες, φρικασέ (Δ.Γ./Δ.Α αφού το σιχαίνομαι και δεν το βάζω στο στόμα μου από παιδί) σαλάτα ντομάτα αγγούρι, ρώσικη, ροκφόρ, τυρόπιτα, κόκκινα αυγά. Ήπιαμε όλοι μαζί 4 κουτάκια αναψυκτικά, 2 σόδες και 2 ολόκληρα ποτήρια άσπρο κρασί (τρελό κέφι κάναμε το ομολογώ)

Πάει πέρασε... πότε; ποιος; εγώ δεν κατάλαβα. Δεν ξέρω τι να πω!

Να μην ευχηθώ και του χρόνου ε;

ξαράχνιασμα...

2006-04-15T13:38:00.000+03:00

Χάθηκα και σ' άφησα καημένο μου blog να γεμίσεις αράχνες και σκόνες.
Μην ανησυχείς έφερα τη σκούπα και το ξεσκονόπανο :)
Τελευταία φορά που με είδες ήταν όταν ξεκίναγε η άνοιξη. Κάποιος μπλόγκερ εκείνες τις μέρες (να με συγχωρεί δε θυμάμαι ποιος) είχε πει ότι είχε την αίσθηση ότι αυτή την άνοιξη θα τη θυμόμαστε, ή κάπως έτσι. Εγώ θα τη θυμάμαι σίγουρα.
Για την ακρίβεια θα θυμάμαι το αποτέλεσμα της. Έχουν γίνει πάρα πολλά σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο και γίνονται ακόμα. Ο απόηχος όλων αυτών των γεγονότων προβλέπω να επηρεάζουν για πολύ καιρό τη ζωή μου.
Μη νομίζεις μπλογκάκι μου, πολλές φορές κάθισα να σου φτιάξω καινούργιο ποστάκι, αλλά μόλις ξεκίναγα όλος αυτός ο συρφετός των γεγονότων με έπνιγε και δεν μπορούσα να γράψω ούτε λέξη. Βέβαια έβρισκα (έκλεβα) λίγο χρόνο που και που να παρακολουθήσω τι γινόταν στο μπλογκοχωριό (κλείνεται σαν το στρουμφοχωριό). Βλέπεις αν και βάρδος δεν το βαρέθηκα ακόμα το blogging (αυτό πρέπει να το κοιτάξω δεν είναι φυσιολογικό :p)
Και τι δε γίνετε στο μπλογκοχωριό. Έρχεται κόσμος - φεύγει κόσμος, μπαινοβγαίνουν στο μόνιτορ, ψάχνουν τον Ιούδα (νέο πασχαλινό σπορ), τα χώνουν στους άχρηστους, προβληματίζονται, ερωτεύονται, κινητοποιούνται για τη βελτίωση του νόμου περί υιοθεσιών, γράφουν υπέροχες ιστορίες και οργανώνουν και πάρτι αμέ! (αχ, ψήνομαι αλλά είναι δυσκολάκι να τα καταφέρω)
Τα ξέρεις ε; Nα σου πω για μένα, τι έκανα όλο αυτό τον καιρό;
Δε θα σου τα πω όλα γιατί μόλις ξεκινήσω θα πνιγώ πάλι.
Θα σου πω κάτι πολύ καλό όμως.
Εγώ πλέον παρατάω οριστικά την M$ και ανοίγω πανιά για ελεύθερους ορίζοντες. Το Linux είναι το καινούργιο κοσκινάκι μου. Έχω πολλά να μάθω και να συνηθίσω ακόμη αλλά ήδη μακαρίζω την τύχη μου που είναι η κύρια πλατφόρμα στη καινούργια δουλειά.
Γι' αυτό σου λέω μπλογκάκι μου, σε έχω παραμελήσει το ομολογώ, αλλά σιγά-σιγά θα τις ξαναβρώ τις ισορροπίες μου και θα έχω περισσότερο χρόνο. (ελπίζω)
Ουφ! τέλειωσα με το ξαράχνιασμα σου καλό μου. Είδες με την κουβεντούλα πώς πέρασε η ώρα;
Να πηγαίνω σιγά-σιγά, θα τα ξαναπούμε σύντομα.

Η άνοιξη έφτασε εμπρός βήμα ταχύ

2006-03-21T15:24:00.000+02:00

και με έχει πιάσει για τα καλά πριν ακόμα μπει!!!

ΚΑΛΗ ΑΝΟΙΞΗ, ΚΑΛΟΥΣ ΕΡΩΤΕΣ, ΚΑΛΑ ΤΑΞΙΔΙΑ

ΣΕ ΟΛΗ ΤΗ ΜΠΛΟΓΚ-Ο-ΣΦΑΙΡΑ

*το σκιτσάκι είναι από τον bbrewsta στο deviantART

Ο κύβος ερρίφθη

2006-03-19T20:21:00.000+02:00

Είναι 2-3 μέρες τώρα που την πήρα την απόφαση. Θα πάω στη δουλειά που μου πρότειναν. Μερικοί συν-blogger μου έδωσαν τροφή για σκέψη, που ευτυχώς με βρήκαν σε μια ήδη πιο χαλαρή κατάσταση. Ευχαριστώ ειλικρινά, η ματιά σας πάνω στο θέμα ήταν για μένα πολύτιμη, καθώς πιο αντικειμενική και ψύχραιμη.
Μετά το ποστ, σαν αμαρτία εξομολογημένη, το δίλημμα σταμάτησε να με τυραννάει. Όχι εντελώς, απλά δεν ήταν η μόνη και κύρια σκέψη στο μυαλό μου.
Την Πέμπτη το απόγευμα σχόλασα σχετικά νωρίς από τη δουλειά. Η μέρα μου ήταν ιδιαίτερα ήρεμη και χαλαρή και η διάθεσή μου ήταν πολύ καλή. Τώρα που νυχτώνει κάπως αργότερα, ο ήλιος έπαιζε γλυκά παιχνίδια με το γυαλί των γύρω κτιρίων. Καθώς λοιπόν περπατούσα προς τη στάση και διέκρινα τον ήλιο που έδυε πίσω από τα κτήρια στο βάθος, αναρωτήθηκα:
... πως θα φαινόταν τέτοια ώρα από την καινούργια μου δουλειά;
Έκανα 1 βήμα ακόμα και σταμάτησα σοκαρισμένη.
Επ! Μέσα μου την είχα πάρει την απόφαση. Δεν έμενε παρά να το συνειδητοποιήσω και να το αποδεχτώ. Ο κύβος ερρίφθη.
Τώρα κατάλαβα γιατί είχε σταματήσει η τρικυμία εντός. Ο φόβος που μου εμπνέει όμως κάθε αλλαγή δε με άφηνε να δω ότι αυτό ήθελα κατά βάθος και εξ αρχής.
Παρ' όλα αυτά έδωσα στον εαυτό μου και το σαββατοκύριακο, αναγνωρίζω ότι η αλλαγή αυτή έχει μεγάλο ρίσκο αλλά στην τελική δεν είναι και η πρώτη φορά που ρισκάρω. Ιστορία μου αμαρτία μου. Μια καινούργια δουλειά είναι στην τελική. Από ότι φαίνεται κάθε πέντε χρόνια εμένα με πιάνει η μεγάλη φαγούρα και αλλάζω δουλειά. Μέχρι τώρα ευτυχώς αυτό μου έχει βγει σε καλό. Άσε που εκ των υστέρων αντιλαμβάνομαι ότι θα έπρεπε να το κάνω σε ακόμα πιο τακτικά διαστήματα.
Κυριακή απόγευμα και το gut feeling δεν έχει αλλάξει.
Την Πέμπτη θα πάρω άδεια και θα πάω μια βόλτα από εκεί να δω από κοντά περί τίνος πρόκειται. Σε γενικές γραμμές, έχω μια πολύ καλή εικόνα της εταιρίας και της θέσης που μου προσφέρεται, αλλά τα ματάκια μου και την "όσφρηση" μου τα εμπιστεύομαι καλύτερα.
Εκτός απροόπτου λοιπόν σε κανένα μήνα αλλάζω δουλειά.

Panic room

2006-03-14T22:14:00.000+02:00

Είμαι σε μαύρο χάλι. Το στομάχι μου κόμπος και τα νεύρα μου τσατάλια.
Κάθε φορά που πρέπει να πάρω μια σοβαρή απόφαση τα ίδια.
Χάνω τον ύπνο μου, χάνω την ψυχραιμία μου, χάνω τον κόσμο κάτω από τα πόδια μου και πελαγοδρομώ. Δεν με αντέχω άλλο.
Αυτή τη φορά τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα. Μου έγινε πρόταση δουλειάς σε μια αρκετά μεγάλη εταιρία. Δουλειά έχω βέβαια, αν και το μέλλον της είναι κάπως σκοτεινό.
Αρχίζει αυτό το παναπαίσιο μυαλουδάκι μου να τρέχει σε όλα τα σενάρια που πιθανόν να προκύψουν. Αν δεν αναλύσω ακόμα και τις πιο απίθανες εκδοχές (έχω και ζωηρή φαντασία τρομάρα μου) δεν γίνεται. Μετά λοιπόν από αυτό τον κυκεώνα σκέψεων που με τριβελίζουν για μέρες, είμαι πιο μπερδεμένη από ότι στην αρχή και βέβαια αδυνατώ να πάρω μια απόφαση.
Πρέπει να απαντήσω σύντομα κι εγώ έχω χάσει τα αυγά και τα πασχάλια.
Είδα και μια λίστα με υπέρ και κατά από τη Vista και σκέφτηκα ότι δεν είναι κακή ιδέα να οργανώσω λίγο όλη αυτή τη θολούρα. Άσε που άμα βάλεις τα πράγματα κάτω στο χαρτί δείχνουν λιγότερο τρομακτικά ( λέμε τώρα). Λίστα λοιπόν μπας και βγάλω άκρη, μπας και μπορέσω να πάρω μια απόφαση.

ΥΠΕΡ

Περισσότερα χρήματα
Περισσότερα σεμινάρια ? περισσότερη γνώση
Καλύτερες προοπτικές
Μεγάλη πρόκληση, και θα ασχοληθώ με ένα κάρο καινούργια πράγματα
Τελευταία ίσως ευκαιρία να κάνω ένα ακόμα βήμα στη δουλειά μου

ΚΑΤΑ

Είναι πολύ μακριά (στην άλλη άκρη της Αθήνας) που σημαίνει ότι τελικά πρέπει να πάρω αυτοκίνητο (πάει το ρητό μου "εγώ πεζή γεννήθηκα πεζή θε' να πεθάνω")
Πάρα μα πάρα πολύ διάβασμα
Θα έχω για διευθυντή μου πολύ δικό μου άνθρωπο που όμως είναι τρομερά κυκλοθυμικός
Μεγάλη πιθανότητα να τα κάνω μαντάρα (ναι το ξέρω από αυτοπεποίθηση δεν πάω καλά )
Περισσότερες ευθύνες και άγχος
Θα χάνω όλη τη μέρα. Πάνω που έλεγα να βάλω μπρος για νινί : (

Χμ ή Χα;
Το δίλημμα παραμένει! I' ll sleep over it. ( άμα καταφέρω να κοιμηθώ)

Καληνύχτα

Μα γιατί μου λένε χρόνια πολλά;

2006-03-08T21:56:00.000+02:00

Μέρα της γυναίκας... Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας ...χμμμ!!!
Αυτή η μέρα πάντα μου υπενθυμίζει ότι είμαι πολίτης β' κατηγορίας, ότι ανήκω σε μειονότητα, σε ειδική κατηγορία. Μου θυμίζει ότι η γυναίκα σε πολλά μέρη του κόσμου ακόμα αντιμετωπίζεται σαν ζώο. Μου θυμίζει ότι και στον δυτικό ?πολιτισμένο? κόσμο πολλές φορές η γυναίκα είναι αντικείμενο προς εκμετάλλευση.
Και νομίζω ότι γι' αυτό το λόγο έχει καθιερωθεί να υπάρχει "μέρα (σκέτο μέρα, όχι γιορτή) της γυναίκας". Είναι όπως ας πούμε η "Μέρα κατά του καρκίνου", "Μέρα των ζώων" κλπ. Είναι δηλαδή μια μέρα αφιερωμένη σε κάποιο κομμάτι της πραγματικότητας μας που χρήζει προσοχής και προστασίας. Δεν είναι γιορτή όπως "Γιορτή της Μητέρας", Γιορτή του Πατέρα" κλπ.
Γιατί έρχονται και μου λένε χρόνια πολλά; Δηλαδή τι; Σήμερα και κάθε χρόνο τα τελευταία (αλήθεια πόσα;) χρόνια οι γυναίκες γιορτάζουν; Αλήθεια τι γιορτάζουν;
Ας μου πούνε όλες αυτές που πάνε και μαζεύονται κάθε τέτοια μέρα σαν κοπάδια και τρέχουν στα στριπτιζάδικα και στα μπουζούκια, χορεύουν, πίνουν και ξεφαντώνουν μέχρι πτώσεως, γιατί το κάνουν; Είναι γιατί γιορτάζουν κάτι όπως την ελευθερία τους, την ανεξαρτησία τους, την αυτοδιάθεση τους, την ισότητα τους, ας πούμε; (σιγά κορίτσια μη σκίσετε κανένα καλσόν)
Ή μήπως γιατί θέλουν να ξεχάσουν την μιζέρια τους;

Ανθρωποι και ποντίκια

2006-02-28T22:46:00.000+02:00

Από όλα τα περιφερειακά του υπολογιστή το πλέον παρεξηγημένο είναι το ποντίκι. Διαπιστωμένο!
Άσχετα από το μέγεθος και το είδος του προβλήματος με τον υπολογιστή που μπορεί ένας χρήστης (οποιουδήποτε επιπέδου) να αντιμετωπίζει, σχεδόν πάντα την πληρώνει το ποντίκι. Για σκεφτείτε το λιγάκι.
Ιδού και παραδείγματα "βγαλμένα από τη ζωή":

Χρήστες που εν τη αγνοία τους τείνουν να κατηγορούν και να ξεσπούν στο ποντίκι
Παράδειγμα α.
Έχει κολλήσει το λειτουργικό και δεν ανταποκρίνεται τπτ. Ο χρήστης θα σηκώσει το τηλέφωνο (αυτή τη μισητή συσκευή), θα καλέσει το support και θα παραπονεθεί ότι δε λειτουργεί το ποντίκι του.
Γιατί ρε φίλε λειτουργεί το πληκτρολόγιο; Δεν ξέρεις; Ε κοίτα ... Τι; δεν ξέρεις πώς; Ο καλός Θεούλης δε σου έδωσε άλλο χεράκι; Μόνο το δεξί στο οποίο έχεις οξυγονοκολλημένο το ποντίκι διαθέτεις. Δεν έχεις μάθει 5 χρόνια μπρος στο ρημάδι τίποτα;
Παράδειγμα β.
Έχει κρεμάσει κάποια εφαρμογή(και μόνον αυτή). Ο χρήστης αρχίζει να κάνει τρελά κλικ σε διάφορα κουμπιά της εφαρμογής και βλέποντας ότι δεν αλλάζει η κατάσταση αρχίζει να κοπανάει με μανία το ποντίκι πάνω στο γραφείο και ξανά κλικ και ξανά κοπανάει με μανία το ποντίκι πάνω στο γραφείο. Κάποια στιγμή κάνει ctrl+alt+del, επανεκκίνηση και τηλεφωνεί στο support να παραπονεθεί ότι το ποντίκι του κάνει την εφαρμογή να κολλάει και ότι το ίδιο έγινε και εχθές(!!!)
Μπράβο ρε συ! Να 'σαι καλά που το ανακάλυψες. Ώστε το ποντίκι σου φταίει που κολλάει η γαμημένη η εφαρμογή. Κάτσε να το πούμε και στους developers να μην ψάχνονται οι καημένοι. Το άτιμο το ποντίκι τι μας έκανε;

Χρήστες που εν γνώση της αθωότητας του, ξεσπάνε τον εκνευρισμό τους πάνω του
Παράδειγμα γ.
Ο Bofh, που κάνει bitching (όπου italic) στα παραπάνω παραδείγματα, προσπαθεί να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα ή χαλαρώνει παίζοντας. Εκείνη την ώρα δέχεται τηλεφωνήματα όπως αυτά των περιπτώσεων α. και β. Σηκώνετε. Κατευθύνετε σιωπηλά στο γραφείο του χρήστη α ή β (...δεν έχει σημασία πια) αρπάζει το ποντίκι τόσο απότομα που το ξηλώνει από τον υπολογιστή το πετάει με δύναμη κάτω και χοροπηδάει με μανία πάνω του. Aaaarrrrgh!!!
Παράδειγμα δ. (cultural shock ή αλλιώς τι έπαθε ο Σουηδός)
Σ' αυτή την περίπτωση έχουμε χρήστη Σουηδό (μέση ταχύτητα σύνδεσης Σουηδικού νοικοκυριού 100 Mb παρακαλώ) που προσπαθεί να δουλέψει remotely με σύνδεση dialup από ξενοδοχείο στην Ελλάδα (μέση ταχύτητα σύνδεσης Ελληνικού νοικοκυριού 100 Kb). LoL
Μετά από κάποια λεπτά υπομονής, δεν αντέχει και με αγανάκτηση για το αργόν της ταχύτητας, κοπανάει λυσσαλέα το ποντίκι πάνω στο γραφείο βγάζοντας ακατανόητες κραυγές.
Το αυτό μπορεί να συμβεί σε μικρότερη κλίμακα και σε οικιακούς χρήστες στην Ελλάδα που έχουν την τύχη να δουλεύουν σε μεσαίες επιχειρήσεις (μέση ταχύτητα σύνδεσης επιχειρήσεων στην Ελλάδα 1 Mb).Εδώ ο χρήστης περιμένει παραπάνω από ότι έχει συνηθίσει στη δουλειά για να φορτώσει η σελίδα. Τη στιγμή που ο χρόνος αναμονής έχει περάσει τα όρια της Ιωβηλαίας υπομονής του κάνει ένα εκνευρισμένο τοκ τοκ τοκ με το ποντίκι. Αλλά στου κουφού - call me ΟΤΕ - την πόρτα, το ποντίκι όσο θέλεις βρόντα.

Αυτά πάνω κάτω συμβαίνουν όταν το ποντίκι δεν φταίει. Φυσικά και στις περιπτώσεις που όντως το ποντίκι δεν λειτουργεί σωστά είτε λόγω προβλήματος στη σύνδεση με τον υπολογιστή, είτε λόγω σκουπιδακίου (εάν είναι optical), είτε λόγω μάκας εντός του (εάν είναι με μπίλια), είτε γιατί έχει φάει τα ψωμιά του (και τα κοπανήματα του), άπαντες σπεύδουν και πάλι να βιαιοπραγήσουν πάνω του.

Έχετε δει να κατηγορούν και εντέλει να κοπανάν τόσο συχνά το πληκτρολόγιο ή κάποιο άλλο περιφερειακό είτε αυτό λειτουργεί, είτε όχι; Σπάνια. Τι να φταίει άραγε που όλοι τα βάζουμε με το ποντίκι;
Τι να πω; Ίσως να φταίει το γεγονός ότι είναι μικρό και του χεριού μας.
Ανθρώπινη φύση ;)

αγνοείται στρατιωτικό ελικόπτερο τύπου... Χιούι

2006-02-20T21:26:00.000+02:00

Πριν λίγο ανακοίνωσαν στην τηλεόραση ότι αγνοείται(!!!) στρατιωτικό ελικόπτερο τύπου... Χιούι.
Ρε σεις, λέτε να έχει πάει βόλτα με τον Λιούι και το Ντιούι; :p

Ουφ...

2006-02-18T01:45:00.000+02:00

Επιτέλους, μετά από τρελό πήξιμο στη δουλειά, τα πράγματα τείνουν στους κανονικούς τους ρυθμούς.
Χαλάλι το πήξιμο βέβαια γιατί αφορούσε καινούργιο κοσκινάκι,
αλλά το άτιμο ...κρατούσε βαζελίνη :-p
Οπότε λέω να ξεκινήσω το ΣΚ με ''πλοκάμι του καρχαρία''.
''Ντιρινίνι'' που το έχω τάξει στην thegypsy και ταιριάζει με
την περίσταση :-D
Ακούστε το τραγούδι αλλά ακόμα καλύτερα δείτε το video-clip.
Εγώ πάω να πέσω σε νάρκη τουλάχιστον μέχρι αύριο το μεσημέρι.

Καλό Σαββατοκύριακο

Ο θάνατος δεν έχει ηλικία

2006-02-04T03:22:00.000+02:00

Πρόσφατα πέθανε ο παππούς της κολλητής μου. Ο παππούς Νικόλας είχε ζήσει ογδοήκοντα και πέντε χρόνια, ως επί το πλείστον γεμάτα και ευτυχισμένα. Τον αγαπούσα πολύ, για μένα ήταν ο παππούς ποτέ δεν γνώρισα σαν παιδί. Πήγα στην κηδεία και γενικότερα πέρασα το υπόλοιπο της ημέρας στο σπίτι της κολλητής.
Άκουγα τους τεθλιμμένους συγγενείς που παρέλασαν να τη συλλυπούνται, να λένε διάφορα λόγια της παρηγοριάς και να σχολιάζουν το πένθιμο γεγονός. Τοπ ατάκα της ημέρας ήταν το "νέος ήταν". (Πως!!!???)
Το κλασικό αυτό "νέος ήταν" το είχα ακούσει και όταν είχε πεθάνει ο πατέρας μου (σημειωτέον πέθανε στα 72). Τότε μου είχε φανεί κάπως υπερβολικό αλλά τώρα μου φάνηκε φαιδρό.
Για στάσου λίγο ρε φίλε... δηλαδή πόσο νομίζεις ότι ζει ο μέσος Έλληνας;
75 - 80 χρόνια; Κάπου εκεί είναι ο μέσος όρος. Πότε θα τον πεις γέρο;
Ή μήπως νομίζεις ότι στα πενήντα είναι κανείς απλά ώριμος και στα εξήντα με εβδομήντα απλά μεσήλιξ;
Χα, δηλαδή εγώ στα τριάντα έξι μου είμαι στην πρώτη νεότητα; Σιγά μη βγάλω και ακμή! Μακάρι να φτάσουμε τα χρόνια τους και να έχουμε την υγεία μας και την ελευθερία μας.
Ο θάνατος όμως δεν έχει ηλικία. Δεν υπάρχει το "too young to die". Πως θα μπορούσε αφού κάθε μέρα πεθαίνουν χιλιάδες μικρά παιδιά και μωρά.
Άντε ξεκολλάτε... που θα μου πείτε ότι ήταν νέος ο παππούς, που τα τελευταία χρόνια ήταν επικίνδυνο για την υγεία του και το κλάσιμο(μετά συγχωρήσεως) ακόμα.
Ήταν ένας γλυκύτατος σοφός παππούλης όμως που έλεγε ότι, όλες οι ηλικίες είναι όμορφες και καμιά δεν είναι καλύτερη από την άλλη, αρκεί να τις ζεις έχοντας πάντα κατά νου ότι ο θάνατος μπορεί να έρθει και αύριο.

Περι ύπνου και ενδυμάτων

2006-01-31T21:49:00.000+02:00

Χθες στη δουλειά αφημένο ανέμελα πάνω στο γραφείο μιας συναδέλφου ήταν ένα γνωστό περιοδικό. Το μάτι μου έπεσε πάνω στο εξώφυλλο αφηρημένα (έως και νυσταγμένα).
Επ! Πως; ( εδώ το μάτι το νυσταγμένο ανοίγει και γουρλώνει με απορία)
Το μυαλό μου χρειάστηκε μερικά δευτερόλεπτα για να επεξεργαστεί αυτό που έβλεπε.
Ναι! Δεν υπάρχει αμφιβολία αυτό είναι το καλύτερο ρούχο του κόσμου ever.
Κι ενώ τα λούσα και τα σινιέ συνολάκια ποτέ μου δεν τα γούσταρα, τούτο εδώ με συγκίνησε βαθύτατα. Γιατί αυτές τις μέρες τις παγωμένες, το μόνο που θέλω είναι να κοιμάμαι στο ζεστό μου κρεβατάκι. Το μαξιλάρι μου το αποχωρίζομαι με κλάμα και οδυρμό κάθε πρωί (ή και μεσημέρι το ΣΚ). Βαθύτερα πιστεύω ότι το ιδανικό για μένα είναι να πέσω σε χειμερία νάρκη και να κοιμάααααμαι. Μιας και αυτό όμως είναι κομματάκι δύσκολο, συμβιβάζομαι με το ονειρεμένο αυτό ρουχαλάκι.

ο καιρός σήμερα

2006-01-26T15:50:00.000+02:00

Γουστάρω που στην Ελλάδα ο καιρός είναι πιο "γεια σου" κι από το λαό της.

Άλλα λένε οι μετεωρολόγοι, άλλα μεταδίδουν οι ειδήσεις, άλλα κάνει ο καιρός.

Ο καθένας το βιολί του! Κι εγώ βέβαια το δικό μου!

Λιακάδα σαν τη σημερινή τόσο λαμπερή και ουρανό με τόση διαύγεια είχα καιρό να δω. Και αυτό το κρύο! Τόσο αναζωογονητικό! Όλα μαζί το κερασάκι στην τούρτα του παλιμπαιδισμού που μου έχει προκαλέσει η τελευταία χιονόπτωση.

Κι επειδή έχω τα κέφια μου βάζω να ακούσουμε το "Ο ήλιος καίει" από "Το πλοκάμι του καρχαρία"

Βρέχει χιονίζει τα μάρμαρα ποτίζει

2006-01-25T22:15:00.000+02:00

...έτσι έλεγε ένα τραγουδάκι παιδικό.
Τι ωραία που είναι όταν χιονίζει!
Κάθε φορά που βλέπω χιόνι γίνομαι ξανά παιδί. Δύσκολο να μου χαλάσει η διάθεση μια χιονισμένη μέρα.
Όταν ήμουν μικρή εκεί που μέναμε το χιόνι ήταν σε ημερησία διάταξη το χειμώνα. Δεν τις χόρταινα τις βουτιές που μου έκανε η μάνα μου στο σχεδόν 60 πόντους χιόνι. Τσαλαβουτούσα στην άσπρη απαλότητα του και με κατακόκκινα μάγουλα ζητούσα κι άλλο.
Τώρα πια το χιόνι έχει γίνει δυσθεώρητο, και δε μιλάω για το λιγοστό και αδύναμο χιονάκι της Αθήνας, μιλάω για παχύ, πυκνό χιόνι, να καλύπτει τα πάντα με τη λευκή του αγνότητα.
Τι να κάνεις όμως;
You take what you have... κατά το "απ' το ολότελα καλή κι η Παναγιώτενα"...
Μωρέ καλό είναι κι αυτό. Έστω και έτσι, λίγο και αναιμικό.
Εμένα μια φορά, τη μέρα μου τη φτιάχνει. Μουρμουράω το παιδικό τραγουδάκι σαν μάντρα και για συμπλήρωμα χοροπηδάω ενθουσιασμένη μπροστά στα παράθυρα του γραφείου βλέποντας το να πέφτει.
Βρέχει χιονίζει τα μάρμαρα ποτίζει...
Μπαίνω σε μια παιδική διάσταση και όλα είναι πάλι μαγικά.

αλλαγές...

2006-01-15T00:54:00.000+02:00

Έτοιμες και κάτι μικρές αλλαγές που ήθελα να κάνω στο blog.
Μ' αρέσει πιο πολύ τώρα.
Μα πιο πολύ μ' αρέσει η ευκολία με την οποία μπορούν να γίνουν αυτές οι αλλαγές.
...μακάρι να ήταν έτσι εύκολο και στη ζωή μας να κάνουμε τις αλλαγές που επιθυμούμε.

Corpse Bride

2006-01-08T19:41:00.000+02:00

Την είδα χθές το βράδυ και ενθουσιάστικα. Ένα έχω να πω μόνο.

Απλά καταπληκτική!

Σεισμός αισθητός σ' όλη την Ελλάδα

2006-01-08T13:48:00.000+02:00

Στις 13:34 περίπου έγινε σεισμός με μεγάλη διάρκεια και ιδιαίτερα δυνατός.
Το περίεργο είναι ότι έγινε αισθητός σ' όλη την Ελλάδα, στην Ρόδο, στην Κρήτη, στη Λευκάδα, στη Φλόρινα είναι οι πρώτες μαρτυρίες όπως αναμεταδίδεται από την τηλεόραση.
Tο Γεωδυναμικό Ινστιτούτο Αθηνών αναφέρει 6.4 της κλίμακας Ρίχτερ με επίκεντρο υποθαλάσσια περιοχή νότια των Κυθήρων.

Αναμένονται updates...

Update 08/01/06 14:10
Το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης αναφέρει 6.9 της κλίμακας Ρίχτερ.
Το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο Αθηνών κάνει διόρθωση και αναφέρει 6.5 Ρίχτερ.
Το καλό είναι ότι για την ώρα δεν είχαμε θύματα.
Για να δούμε τα Ινστιτούτα της χώρας θα συνεργαστούν ή θα αρχίσουν καυγά για το μέγεθος του σεισμού

Update 08/01/06 20:00
Τελικά κατέληξαν να συμφωνήσουν και τα 2 αστεροσκοπεία μας στο 6,9 ρίχτερ. Δεν αναμένονται μεγάλοι μετασεισμοί και ναι, θεωρούν τη συγκεκριμένη δόνηση ώς κύρια.
Ζημιές μεγάλες δεν υπήρχαν, αφού ευτυχώς το επίκεντρο ήταν υποθαλάσσιο και μάλιστα σε βάθος 65 χμ. ( ...χαίρε βάθος αμέτρητο).
Εντύπωση μου έκανε ότι ο κ. Παπαζάχος του Γεωδυναμικού Θεσσαλονίκης έχει δημοσιεύσει σε εργασία του πρόβλέψη του συγκεκριμένου σεισμού. Απ' ότι φαίνεται τα συστήματα πρόγνωσης σεισμών έχουν προχωρήσει πολύ.

Τι είναι η μπλογκόσφαιρά μας;

2006-01-07T12:57:00.000+02:00

Τι είναι η μπλογκόσφαιρά μας; Μην είν' η xhtml η αυστηρή;
Μην είναι τ' άπαρτα tcp που χοροπηδούν από ip σε ip;
Μην είναι το blogger που τη φιλοξενεί
Μην είναι τ' αντίστοιχο blogs.gr στην ημεδαπή;

Μην είναι κάθε της νέο ποστάκι
και κάθε της monitor με τα feed;
κάθε blog που αχνά προβάλλει;
κάθε της blogger, κάθε link;

Μην είναι τάχατες psychotherapy ψηφιακό;
Προβολή μιας ανάγκης για επικοινωνία
που φόρεσε html και css απατηλό σαρκίο
του voyeur, του νάρκισσου, του Γιάννη της Μαρίας;

Όλα μπλογκόσφαιρα! Κι αυτά κι εκείνα,
και κάτι που 'χουμε μες την καρδιά
και ρέει αθόρυβα μες του ιστού τα φύλλα
και γράφει στα πληκτρολόγια μας: Blog on παιδιά!

Παράφραση στο ποίημα "Τί είναι η πατρίδα μας;" του Ιωάννη Πολέμη
Έμπνευση από το ποστ του Νίκου Δήμου, "Η γλυκιά αιμομιξία των blogger"

Πάει ο παλιός ο χρόνος...

2006-01-01T17:51:00.000+02:00

Πάει το ρημάδι το 2005... Ουφ!
Το αποβγάλαμε παρέα με τρεις πολύ καλούς φίλους. Σκοπός της συνάντησης δεν ήταν αυτός βέβαια, αλλά να υποδεχτούμε τον καινούργιο χρόνο.
Η διάθεση όλων στην αρχή ήταν πεσμένη. Το 2005 ήταν δύσκολη χρονιά για όλους μας. Προβλήματα, που δεν έχουν βρει ακόμα τη λύση τους, ξέρουμε ότι θα τα κουβαλάμε και στην καινούργια χρονιά. Διαλέγουμε να τα αντιμετωπίσουμε αισιόδοξα και καθόμαστε να φάμε.
Για το τελευταίο γεύμα του χρόνου έβαλα πολύ αγάπη και θυσίασα τις 2 τελευταίες μέρες του 2005 για να το ετοιμάσω. Ένα γεύμα αφιερωμένο στον καινούργιο χρόνο, στη νέα σελήνη και στο χειμερινό ηλιοστάσιο. Οι κόποι μου δεν πήγαν χαμένοι και τελικά το φαγητό ήταν πολύ καλό.
Καμιά ωρίτσα πριν αλλάξει η χρονιά αφήσαμε το τραπέζι και αράξαμε στους καναπέδες. Με γεμάτες τις κοιλίτσες μας και χαλαροί, όσο μυριζόμασταν το 2006 να πλησιάζει τόσο πιο ιλαρή διάθεση είχαμε. Γελάσαμε πολύ, γελάγαμε και όταν μπήκε ο καινούργιος χρόνος. Κάναμε μια νοητή σημείωση του καλού οιωνού και κόψαμε την πίτα. Το φλουρί έπεσε στον Θ., που από όλους μας είχε περισσότερη ανάγκη το γούρι λόγω της φυσικής ροπής του στη γκαντεμιά :-p
Επειδή οι κλασσικές ευχές δεν έχουν πια νόημα, και είναι ήδη γεγονός ότι το 2006 μας μπήκε καλά, ευχηθήκαμε να βγει και καλά χωρίς να μας βγάλει πρώτα την ψυχή.
Το διαλύσαμε λίγο πριν το πρώτο ξημέρωμα. Χαμογελούσα ακόμα όταν μετά από καμιά ωρίτσα πήγα για ύπνο.
Το πρώτο πρωινό του 2006 ξύπνησα με πολύ καλή διάθεση. Ξέρω ότι τίποτα δεν αλλάζει και οι μάχες πρέπει να δίνονται άσχετα με το τι λέει το ημερολόγιο. Σήμερα όμως ήρεμα και χαλαρά θα αράξω και θα επανεξετάσω τη θέση μου και τη στρατηγική μου.
Ελπίζω το ξεκίνημα του χρόνου να ήταν καλό για όλο τον κόσμο. Και θα κάνω και την ίδια ευχή και για την μπλογκόσφαιρα.

Μπλογκόσφαιραααα!! Ακούς;
Καλά να σου βγεί το 2006 και πολλά φιλάκια!

Τριολέ των Η.Π.Α, Η.Β. και Γαλίας σκανδαλίζει ... ή αλλιώς Sex, EU and 25Peaces

2005-12-29T21:50:00.000+02:00

Χαμός στο ίσωμα με κάποια έργα του art project 25Peaces. Το έργα του project ανήκουν σε καλλιτέχνες από όλη την ευρωπαϊκή ένωση και εκφράζει την οπτική τους για αυτήν. (δείτε σχετικά σε αρθράκι του BBC)
Τα έργα από το site του 25Peaces αργούν τρελά αν δεν έχετε υπομονή και bandwidth μπορείτε να τις δείτε (όχι όλες μόνο τις επίμαχες) στο αυστριακό kurier.at εδώ. Αν κάποιος ξέρει γερμανικά ας μας πει αν λένε τίποτα ενδιαφέρον και τα άρθρα που έχει επί του θέματος.
Τα έργα μ' άρεσαν πολύ, τα βρήκα στην πλειονότητα τους πολύ εύστοχα, καυστικά και καθόλου πορνογραφικά.
Οι τυχεροί Αυστριακοί τα είδαν σε posters αναρτημένα στους δρόμους. Δεν ξέρω όμως για πόσο!
Ο μηχανισμός της λογοκρισίας έχει ήδη τεθεί σε κίνηση.

30/12/2005 update
Κατάφερα και το κατέβασα όλο το αρχείο από το 25Pieces. Για 7 μέρες από σήμερα θα μπορείτε να το κατεβάζετε και από εδώ

Καλά Χριστούγεννα Μπλογκ-ό-σφαιρα

2005-12-20T22:56:00.000+02:00

Οι γατάρανδοι μου κι εγώ σας ευχόμαστε Καλά Χριστούγεννα (χο! χο! χο!)

Φοβού τους μικρόψυχους

2005-11-24T22:10:00.000+02:00

Είναι κάτι ανθρωπάρια μικρά όχι στο μπόι αλλά στην ψυχή...
Τόσο μικρά και ποταπά που δεν θα διστάσουν μπροστά σε τίποτα
προκειμένου να αναρριχηθούν. Όσο ψυχή τους λείπει τόσο πιο μεγάλη
και ευκίνητη γλώσσα έχουν.

Δεν θα εκτιμήσουν ποτέ την καλοσύνη που τους
έχει προσφερθεί και στην πρώτη ευκαιρία θα την
πληρώσουν με τη μεγαλύτερη κακία.
Ολοένα και ξεφυτρώνουν σε κόρφους ως άλλοι Διαμαντίδες
...και όπως είναι φτιαγμένοι από την πάστα του ρουφιάνου
δε θα αργήσουν να τους δαγκώσουν.

Να τα αποφεύγετε γιατί παρ' όλο που λένε ότι η αγάπη
και η καλοσύνη κάνει θαύματα δεν θα αργήσουν
να σας ρίξουν το δηλητήριο τους.

Δεν φταίνε αυτά είναι στη φύση τους...
Τα καημένα! Δεν μπορούν να αντισταθούν στον πειρασμό
να λερώσουν τα πάντα με την ρυπαρότητα της μίζερης ψυχής τους.

...Ρε ούστ!

και μ' αρέσουν τα πειράματα...

2005-11-13T19:08:00.000+02:00

Συνεπές στο όνομά του το παρόν blog δηλώνει συμμετοχή στο πείραμα του Παναγιώτη.
Η ιδέα του Παναγιώτη είναι να μετρήσουμε την επικοινωνιακή δύναμη των blogs.
Διαβάστε σχετικά με το Πείραμα και συμμετέχετε κι εσείς.

Σύνδρομο WoW

2005-11-06T14:09:00.000+02:00

Τον τελευταίο καιρό έχω παρατηρήσει από κοντά ασθενείς με σύνδρομο WoW (για όσους δεν γνωρίζουν WoW=World of Warcraft).Νέο, σχετικά, σύνδρομο με όλα τα συμπτώματα σοβαρής εξάρτησης. Την εμφάνισή του έκανε το 2004, με την διάθεση στην αγορά της νέας on line έκδοσης του παιχνιδιού Warcraft, και έφτασε τα όρια της πανδημίας με την ανάπτυξη και αύξηση των broadband συνδέσεων. Θύματα του συνδρόμου είναι κολλημένα μπροστά σε μια οθόνη, με το δάχτυλο να μαλακίζει τρελά το ποντίκι συνεχόμενα, για εβδομάδες ίσως και μήνες. Ζουν σε μια άλλη πραγματικότητα. Αυτή του online παιχνιδιού WoW. Δεν προλαβαίνουν ούτε για κατούρημα να πάνε (αλήθεια σας λέω έχω ένα ζωντανό παράδειγμα μέσα στο σπίτι μου). Αρρώστια! Όποιος πέφτει στο παιχνίδι αυτό γίνεται εντελώς εξαρτημένος για άγνωστο σε εμένα διάστημα. Άγνωστο, αφού τα άτομα που γνωρίζω και πάσχουν από το σύνδρομο WoW (4 εν προκειμένω) είναι σε αυτή την κατάσταση εδώ και 1,5 μήνα περίπου χωρίς κανένα σημάδι βελτίωσης.
Όχι μην ξεγελιέστε! Το κόλλημα που παθαίνει κανείς με αυτό το παιχνίδι δεν έχει καμία σχέση με τα κολλήματα που τρως με άλλα παιχνίδια, ούτε καν με αυτό του Warcraft Ι, ΙΙ και ΙΙΙ. Έχω φάει κατά καιρούς και εγώ ουκ ολίγα τέτοια κολλήματα και μπορώ να καταλάβω τι διαφορά. Συνήθως κολλάει κανείς για x χρονικό διάστημα μέχρι να τελειώσει το παιχνίδι ή να το βαρεθεί. Αν νύσταξεις σώνεις και την πέφτεις για ύπνο. Κατουριέσαι; no problem, pause και ξαλαφρώνεις. Αυτά συμβαίνουν συνήθως, και ξανατονίζω συνήθως, διότι το WoW δεν είναι ένα συνηθισμένο παιχνίδι είναι ένα απαιτητικό M.M.O.R.P.G (massive multiplayer online role-playing game).
Εκτός του προφανούς λοιπόν, ότι δηλαδή δεν σώζεις, δεν υπάρχει και pause. Διότι ο virtual κόσμος συνεχίζει να εξελίσσεται εφόσον υπάρχουν και άλλοι 500.000 παίκτες που περιδιαβαίνουν εκεί on line. Μπορεί, βέβαια, κανείς να παρατήσει τον χαρακτήρα του στη μέση της μάχης, η μιας διαδρομής και να πάει για κατούρημα, αλλά αυτό μπορεί να έχει δυσάρεστες συνέπειες για αυτόν. Στην καλύτερη περίπτωση πρέπει να βρίσκεται σε κάποια πόλη όπου μπορεί κανείς να αφήσει τον χαρακτήρα του κάπου να κοιμηθεί, να φάει κλπ.
Θέμα είναι και ο τρόπος πώλησης του παιχνιδιού. Ως αναμενόμενο αγοράζεις χρόνο. Αγοράζεις ,ας πούμε σήμερα, συνδρομή για 1 μήνα. Ωραία! Κάνεις login και ενεργοποιείς το χρόνο που αγόρασες με την κάρτα. Ο χρόνος που αγόρασες τελειώνει ακριβώς σε ένα μήνα από σήμερα. Παίξεις δεν παίξεις! Δεν αγοράζεις χρόνο παρουσίας στο παιχνίδι. Όχι! Αγοράζεις την σκλαβιά σου για ένα μήνα. Διότι, εφόσον γνωρίζεις ότι το χρόνος μετράει έτσι κι αλλιώς, νιώθεις ένα καταναγκασμό να παίξεις όσο το δυνατόν περισσότερο, να μην πάνε χαμένα τα 13 ευρώπουλα.
Το σύνδρομο WoW πάντως έχει κι άλλες διαστάσεις. Καθώς μαθαίνω, artifacts του παιχνιδιού πωλούνται μέσω e-bay και μετά γίνεται και η ανταλλαγή μέσα στο WoW. Βέβαια το φαινόμενο του παραεμπορίου είναι παρόν σε όλα τα mmrpg παιχνίδια σε τέτοιο βαθμό που έχουν φτιαχτεί εταιρίες που αγοράζουν π.χ. τα λεφτά σου από το Matrix online και σου τα αλλάζουν σε χρυσό για το WoW. Για τόσο προχωρημένες καταστάσεις σας μιλάω.
Πάντως αυτό που έχω να πω είναι ότι όσοι πάσχουν από το σύνδρομο γίνονται εντελώς pathetic. Χάνουν μεγάλα γεγονότα της τρέχουσας πραγματικότητας, καταντούν σαν ζόμπι από την αϋπνία, κινδυνεύουν από ουρολοίμωξη, κακή διατροφή, τηγανιές στο κεφάλι από αγανακτισμένους οικείους, διαζύγιο, απόλυση από τη δουλειά κλπ.
Και το χειρότερο! Προσπαθούν να πείσουν και τους άλλους να μπούνε στο WoW. Κλασσική περίπτωση junky:
- Φτιάξε μωρέ μια ελφίνα, που σ' αρέσει κιόλας, να παίζουμε μαζί. (και το φαΐ ποιός θα το φτιάξει;)
- Είναι τέλεια, θα δεις! Γνωρίζεις και άλλους και πας για quests (ναι και συγχρονίζεις τις φυσικές σου ανάγκες μαζί τους)
Τα πράγματα είναι σοβαρά και η κατάσταση έχει πολλές προεκτάσεις. Σκεφτείτε το. Οι παθόντες ας προσπαθήσουν λίγο να καταλάβουν ότι γίνονται θύματα, και οι μη παθόντες ας προσέχουν τις παρέες τους γιατί το σύνδρομο WoW είναι άκρως μεταδοτικό.

Υ.Γ. Αν γνωρίζει κανείς θεραπεία για το συγκεκριμένο σύνδρομο παρακαλώ πολύ να με ενημερώσει άμεσα

Friday night soundtrack

2005-11-04T23:15:00.000+02:00

ποτέ στη ζωή μου δεν έχω νοιώσει πιο έντονα από τώρα την ανάγκη να φωνάξω με όλη μου τη δύναμη...
well you can all just KISS OFF into to the air...

Kiss Off
Violent Femmes

i need someone
a person to talk to
someone who'd care to love
could it be you
could it be yo-ou
the situation gets rough,
and i start to panick
its not enough
its just a habit
and, kid, you're sick
darling this is it
well you can all just kiss off into to the air
behind my back
i can see that stare
they'll hurt me bad but i won't mind
they'll hurt me bad they do it all the time
yea yea
yea they do it all the time
yea yea
they do it all the time
yea yea
they do it all the time
do it all the time
they do it all the time
do it all the time
they do it all the time
do it all the time

I hope you know that this will go down on your permenent record
oh yea
well don't get so distressed
did i happen to meantion that i'm impressed

i take one one one cause you left me and
two two two for my family and
three three three for my heartache and
four four four for my headaches and
five five five for my lonely and
six six six for my sorrow and
seven seven n-no tomorrow and
eight eight i forget what eight was for and
nine nine nine for a lost god
ten ten ten ten for everything everything everything

well you can all just kiss off into to the air
behind my back
i can see that stare
they'll hurt me bad but i won't mind
they'll hurt me bad they do it all the time
yea yea
yea they do it all the time
yea yea
yea they do it all the time
do it all the time
do it all the time
do it all the time
do it all the time
do it all the time
time time time time
timetimetimetimetimetimetimetime
do it all the time

Η κραυγή είναι εξαιρετικά αφιερωμένη στον αγαπημένο μου, στους γονείς μου, στους φίλους μου, στους γνωστούς μου, στους συναδέλφους μου, στους γειτονές μου, στις αδυναμίες μου, στα αδιέξοδά μου, στα συναισθήματά μου... (on and on and on)

Aγαπητέ Balmer

2005-10-25T22:03:00.000+03:00

Oooops!!! Να 'μαι πάλιιι...

Αυτή τη φορά συγκράτησα την διάθεσή μου να πειράξω το template και είπα να γράψω το κάτι τις μου.

Και τι μου έρχεται να γράψω λέτε; Κάτι σχετικά με το template και τα προβλήματά του; Περίπου!

Λοιπόν και χωρίς παρεξήγηση το blog μου είναι καλύτερο να το βλέπει κανείς με Firefox. Δεν έχω ασχοληθεί πολύ με html και css, αλλά τα βασικά τα καταφέρνω. Ενώ στον Firefox όλα απεικονίζονται σωστά και σύμφωνα με τις προθέσεις μου, με εκείνον τον ρημαδο-explorer τίποτα δεν είναι όπως θα έπρεπε. Και επειδή μου τη δίνει η Micro$oft (παρόλο που βγάζω το ψωμάκι μου χάρη σ' αυτή και τις χοντράδες της) δεν θα προσπαθήσω καν να κάνω το blog μου να φαίνεται σωστά και με Internet explorer.

Άντε γιατί μου την έχει δώσει. Κάθετε ο Balmer και προσπαθεί να κάνει τον ie να μοιάσει στον Firefox και φτιάχνει το msn search toolbar. Χεχε! Τρίβει τα χέρια του και σκέφτεται με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Το έτερο τρυγόνι είναι το συμπαθέστατο Google. Κι έτσι:

βάζει search και στο web και στο pc (και shampoo και conditioner...),

βάζει και tab browsing (αν και υποψιάζομαι ότι μάλλον θα είναι σα να τρέχεις ισάριθμα παράθυρα (process wise)

βάζει popup block (γιατί τα αφήνει ο ie on the first place),

βάζει autoform fill με password manager (Δώσε μπάρμπα...)

Λοιπόν αγαπητέ Balmer παίξατε και χάσατε! Καταρχήν το Google είναι μια καταξιωμένη και καλά εδραιωμένη στην συνείδηση του κοινού μηχανή αναζήτησης. Οπότε θα πρέπει πρώτα το msn search να πείσει το κοινό ότι έχει το ίδιο καλή ή και καλύτερη μηχανή.

Σχετικά με τα popups τί να πει κανείς; Ε, καιρός δεν ήταν να καλύψουν τα κενά του explorer; Αυτά ο Firefox δεν τα επέτρεψε ποτέ, και η Googlebar τα κάλυπτε προ πολλού. Για να μην το νυχτώσω το θέμα, πέρα των popups και του tabbed browsing στα οποία υπήρξε πρωτοπόρος, ο Firefox είναι κατά πολύ ασφαλέστερος απ' ότι ο Internet explorer (τρύπιος κι αυτός όπως όλο το λογισμικό της MS).

Τέλος ένα autoform fill με τα προσωπικά μου δεδομένα συνδεδεμένο με ένα password manager που τα έφτιαξε η Micro$oft δεν θα τα εμπιστευόμουν λόγω πρότερου ανέντιμου βίου της επί της ασφάλειας.

Ο Balmer θα έπρεπε να αφήσει τις προσωπικές βεντέτες. Ναι, ξέρουμε τι καλός "δολοφόνος" είναι αλλά εν προκειμένω θα θέλαμε να ξέρουμε αν είναι και καλός manager.

Γι' αυτό σας λέω αγαπητέ Balmer, κοιτάξτε να βελτιώσετε τα προϊόντα σας ουσιαστικά και αφήστε τους προσεταιρισμούς, τα φρου-φρου, και τ' αρώματα

Ουφ! τα 'πα και ξεθύμανα.

BLACK SABBATH (tribute 1)

2005-10-21T00:52:00.001+03:00

ξεκινάω με ένα από τα πιο αγαπημένα μου...

Fairies Wear Boots (6:13)
by Iommi/Osbourne/Butler/Ward

Goin' home late last night,
Suddenly I got a fright
Yeah, I looked through a window and surprise what I saw:
Fairy boots are dancin' with a dwarf
All Right Now!

Yeah Fairies wear boots, and you gotta believe me
Yeah, I saw it, I saw it I tell you no lies
Yeah Fairies wear boots and you gotta believe me
I saw it I saw it with my own two eyes
Woah Right Now!

Yeah Fairies wear boots, and you gotta believe me
Yeah, I saw it, I saw it I tell you no lies
Yeah Fairies wear boots and you gotta believe me
I saw it I saw it with my own two eyes
Alright Now!

So I went to the doctor, see what he could give me
He said, "Son, son you've gone too far,
" 'Cos smokin' an trippin' is all that you do." Yeah

Γειά σου μπλογκόσφαιρα

2005-10-16T21:28:00.000+03:00

Πρέπει να παραδεχτώ ότι τελικά δεν είμαι και πολύ επικοινωνιακός τύπος. Κάθε φορά που λέω να βάλω κανένα post τελικά καταλήγω να ασχολούμαι με το template. Άσε που έχω φάει τέτοιο πήξιμο που δεν βρίσκω χρόνο ούτε να ξυστώ.
Τις περισσότερες φορές διαβάζω άλλα μπλογκς και μερικά τα παρακολουθώ τακτικά. Υπάρχουν αρκετά καλά μπολγκς, αλλά υπάρχουν και αρκετά "δήθεν". Δεν μπορώ να πω ότι μ' άρεσε αυτή η κατάσταση με τα αλληλοσφαξίματα και τα μπές-βγές από το monitor. Δεν μπορώ γενικά να καταλάβω τέτοιου είδους συμπεριφορές. Την ελευθερία του "δεν επισκέπτομαι κάτι αν δε μ' αρέσει" δεν την έχουν καταλάβει όλοι τελικά.
Επιτέλους πρόκοψα να ανεβάσω και φωτό στο προφίλ μου. Την έχω βρεί καιρό τώρα στο allavatars.com (πολύ καλό). Το περίεργο είναι ότι μια φίλη που την είδε τυχαία είπε ότι μου μοιάζει σαν να είναι κάποια δικιά μου φωτό edited να μοιάζω με dark elf. Χμμ!!! τελικά καλά έκανα και το διάλεξα εκφράζει το elf μέσα μου ; )
Αυτάάάάάάά! Άντε να δούμε πότε θα ξαναποστάρω

Καλοβράδυ μπλογκόσφαιρα

μμμ... επιτέλους το βρήκα

2005-10-16T01:03:00.000+03:00

terrangirl

Αργά - Αργά

2005-08-14T18:04:00.000+03:00

Τα έργα προχωρούν αργά αλλά σταθερά.
Είναι και η καλοκαιρινή ραστώνη που κάνει τα πράγματα να κυλούν ακόμα πιο αργά...
και εγώ πληκτρολογώ αυτό το post αργά - αργά...
και τα πειράματα συνεχίζονται με ρυθμό αργόόόοοοο...
...zzzzzzzzz

καινούργιο μου blogάκι και που να σε κρεμάσω

2005-08-02T01:49:00.000+03:00

Να 'μαι κι εγώ στον θαυμαστό κόσμο των blog. Μόλις έφτασα στον πλανήτη Blogόσφαιρα. Κατά συνέπεια είμαι γεμάτη ιδέες για τη διαμόρφωση του παρόντος ιστολογίου. Έχω σηκώσει ψηλά τα μπατζάκια και τσαλαβουτάω σε css, html και ένα κάρο άλλα παρελκόμενα καλούδια. Δηλώνω κατενθουσιαζμένη με τα διάφορα blogs, ελληνικά ή μη, που παρακολούθησα τον τελευταίο καιρο. Μου αρέσει αυτή η νέα τροπή του διαδικτιακού γίγνεσθαι.

Προειδοποίηση: Το παρόν blog είναι και θα είναι σε μόνιμη πειραματική κατασκευή!

Enjoy