Κυριακή, Ιουλίου 01, 2007

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν η Πάρνηθα

Την Πέμπτη ήμουν “αλυσοδεμένη” στο γραφείο μέχρι αργά. Πολύ δουλειά, καμία επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Δουλεύω σαν τρελή αλλά μια περίεργη τσίκνα μου ζαλίζει τη μύτη (ποιος ψήνει μπριζόλες γμτ και πεινάω). Δεν δίνω σημασία και συνεχίζω την εργασιακή μου φρενίτιδα.

9:00 μ.μ. Ομοιοπαθείς συνάδελφος μπαίνει αλαφιασμένος στο γραφείο. Καίγεται η Πάρνηθα μου λέει. Άλαλη εγώ. Βουτάμε τα κλειδιά και ανεβαίνουμε στη ταράτσα (σ.σ. Το γραφείο βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας) Το θέαμα που αντικρίσαμε ήταν σαν να βγήκε από τις σελίδες του Δάντη. Στο βάθος του ορίζοντα η κορυφογραμμή της Πάρνηθας ήταν στεφανωμένη με την κατακόκκινη λάμψη της φωτιάς που την έτρωγε, βυθισμένη σε μαύρο καπνό πυκνό που σαν σύννεφο έτοιμο να ρίξει την πιο δηλητηριώδη βροχή κάλυπτε τον ουρανό μέχρι τον Υμηττό.

Έμεινα εκεί να κοιτάζω θλιμμένη ανήμπορη να πιστέψω τα μάτια μου. Η μυρωδιά του καμένου που γέμιζε τα ρουθούνια μου ασφυκτικά εκεί στο Σύνταγμα χιλιόμετρα μακριά από τη φωτιά, αρκούσε για να καταλάβω την έκταση της.

Τι να σκεφτώ; Την καταστροφή του πράσινου; Τα κακόμοιρα ζώα που καίγονται ζωντανά; Τους πυροσβέστες που παλεύουν να σβήσουν τη φωτιά; Τους ανθρώπους που κατοικούν εκεί κοντά και κινδυνεύουν; Την ολική καταστροφή του τελευταίου πνεύμονα οξυγόνου της Αττικής;

Τι να οικτίρω; Την αδυναμία της κρατικής μηχανής να προστατέψει και να αποτρέψει από τέτοιας έκτασης καταστροφές; Την αναλγησία των εμπρηστών; Την ατιμωρησία τους; Την ανικανότητα τη των συμπολιτών μου για αντίδραση; Την αδιαφορία όλων για τις συνέπειες;

Θλίψη με κατέλαβε. Γύρισα στο γραφείο μη αντέχοντας να παρατηρώ ως άλλος Νέρωνας. Έκλεισα τον υπολογιστή και γύρισα σπίτι. Στην τηλεόραση έδειχνε πλάνα από την καταστροφή, δημοσιοκάφρους, αρμόδιους, αναρμόδιους και κάθε λογής φρούτο. Την έκλεισα.

Το πρωί παντού μύριζε καμένο θυμίζοντας ότι κάποτε υπήρχε η Πάρνηθα.
Σε λίγα χρόνια θα γεμίσει κι εκεί τσιμέντο όπως και στον Υμηττό, αλλά μην βγει κανένας και κλάψει που του πήρε το σπίτι η βροχή γιατί τότε θα τον βρω και θα τον κάνω φλεγόμενη Πάρνηθα.

Κι ύστερα με ρωτάνε γιατί δε θέλω να κάνω παιδιά. Να κάνω ok. Και μετά να τα στοιβάζω σε κλουβιά παιδότοπους, να τους λέω παραμύθια για το πως ήταν κάποτε η γη, και όταν με ρωτήσουν γιατί δεν μπορούν να αναπνεύσουν, να πιουν νεράκι ή να πάνε μια βόλτα έξω θα τους πω γιατί...
Γιατί παιδιά μου οι άνθρωποι στην πλειοψηφία τους ήταν, είναι και θα είναι μαλάκες. Γιατί τον εγκέφαλο τους δεν έμαθαν να τον χρησιμοποιούν, τζάμπα τον κουβαλούν στο καλοχτενιζμένο τους κρανίο.

4 Comments:

Blogger Trelofantasmeni said...

Καταλαβαίνω την απόγνωσή σου , καταλαβαίνω επίσης την απαισιοδοξία σου για το μέλλον μας..αλλα το να μην κάνεις παιδί είναι μια απόφαση που πρέπει να την ξανασκεφτείς ή να την παρεις έχοντας υπόψην οτι κάποτε το τραίνο φεύγει δίχως επιστροφή...ίσως λίγη αισιοδοξία να σε έκανε να νιώσεις καλύτερα...λέω τώρα εγώ

Να είσαι καλά

8/8/07 11:30  
Blogger ellinida said...

Γειά σου συνΦαληριωτάκι συνΚολλεγιάς.
Κατανοώ απόλυτα τους προβληματισμούς σου. Ελπίζω να είσαι καλά και να περνάς όμορφα. :))

12/8/07 04:05  
Blogger ellinida said...

A τώρα που το θυμήθηκα. Λέγαμε να κάνουμε ένα ομαδικό μπλογκ οι Κολλεγιάδες.
Συνενοηθείτε με Ανλου και Κουρκουμπίνι.

12/8/07 04:07  
Anonymous Ανώνυμος said...

Afternoon! I am new to the forums I hope this is the right place to post.
Anyway yeah I wanted to say hi [url=http://www.homeinternetjobs.com.au][img]http://www.homeinternetjobs.com.au/thebestlaptop.gif[/img][/url]

16/5/10 16:11  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home