Κυριακή, Μαρτίου 11, 2007

Νερό 1 - Μακροβούτι ...στη μνήμη

Ήταν η πρώτη ανάμνηση που μπορούσε να ανασύρει πηγαίνοντας όσο πιο πίσω μπορούσε στην παιδική της ηλικία. Αυτή που κατάφερε πρώτη να δεθεί με το εκκολαπτόμενο ακόμα τότε συνειδητό της, και έμεινε ανόθευτη από τις διηγήσεις των συγγενών. Κάθε φορά που βούταγε στη θάλασσα αναδυόταν αυτή η ανάμνηση σαν της φυσαλίδες του αέρα στο νερό.
Η ίδια δε θυμάται την ηλικία της, άλλωστε δεν τη γνώριζε ακόμα τότε. Αν ρωτήσουμε όμως την μητέρα της θα μας πει ότι ήταν το δεύτερο καλοκαίρι της ζωής της και μια και γεννήθηκε φθινόπωρο θα 'ταν δε θα 'ταν ενάμισι. Είχε ήδη περπατήσει άτσαλα, για να υποδεχτεί τον πατέρα της από ένα ταξίδι, κάποιο απόγευμα του χειμώνα. Τον πατέρα της που ήταν για κείνη ο γοητευτικός σύντροφος της μαμάς. Ακόμα δεν είχε αποκοπεί από την εικόνα της μητέρας της και είχε την αίσθηση της μονάδας μαζί της. Την ένοιωθε σαν προέκταση της ή ένοιωθε σαν προέκταση εκείνης. Αφού λοιπόν εκείνη τον αγαπούσε και τον εμπιστευόταν το ίδιο ένιωθε και η μικρή Ρίτα. Συνάμα όμως ήταν εκείνος που έπαιζε μαζί της και της μάθαινε ένα σωρό πράγματα. Η Ρίτα πίστευε ότι ήταν παντογνώστης και αλάθητος, και τον λάτρευε σαν έναν μικρό θεό.
Το καλοκαίρι εκείνο όπως κάθε καλοκαίρι έμεναν στο νησί. Ο πατέρας της, τις είχε πάει πολλές φορές, εκείνη και τη μητέρα της, για βαρκάδα. Αυτή τη φορά όμως ήταν η πρώτη βαρκάδα που έμεινε στη μνήμη της. ...Η βάρκα κυλούσε στο νερό που στραφτάλιζε στο πρωινό φως του ήλιου. Ο βόμβος της μηχανής την είχε υπνωτίσει, και ξαπλωμένη όπως ήταν μπρούμυτα στο κάθισμα παρατηρούσε τον ψυχεδελικό χορό των αφρισμένων από τη προπέλα κυμάτων με τις αχτίδες του ήλιου. Ήταν όλα πανέμορφα μέσα στην ηρεμία του πρωινού και η μητέρα της με τον πατέρα της αγνάντευαν κι αυτοί. Κάποια στιγμή έκαναν μια στάση στα ανοιχτά. Στον πατέρα της άρεσε πολύ να βουτά στο ανοιχτό πέλαγος. Η μαμά της όμως προτιμούσε για εκείνες τα ρηχά νερά της παραλίας, και η Ρίτα δεν καταλάβαινε τι ακριβώς ήταν αυτό που προτιμούσε ο πατέρας. Νόμιζε ότι η θάλασσα είναι παντού όπως δίπλα στην αμμουδιά που έπαιζε και πλατσούριζε.
Αφού ο πατέρας της έκανε μια παταγώδη βουτιά στη θάλασσα, άρχισε να κάνει μακροβούτια κάτω από τη βάρκα. Χανόταν για λίγο και μετά πότε έβγαινε από τη μια πλευρά της βάρκας και πότε από την άλλη. Ήταν πολύ αστείο και η μικρή Ρίτα διασκέδαζε σαν να χάζευε κάποιο δελφίνι.
- Θέλεις να βουτήξεις κι εσύ; της φώναξε ο πατέρας της
- άντε έλα να βουτήξεις... την παρότρυνε
δεν το δίστασε ούτε στιγμή, θα έπαιζε κι εκείνη έμοιαζε πολύ διασκεδαστικό. Πλησίασε στην ακρούλα προσεκτικά και με τη βοήθεια του γλίστρησε στο νερό. Την κρατούσε ο πατέρας της και δεν φοβόταν. Το νερό ήταν πιο κρύο από ότι στην ακρογιαλιά και της άρεσε πολύ αυτό. Κούναγε τα ποδαράκια της αυθόρμητα παρόλο που δε χρειαζόταν. Αφού πλατσούρισαν λίγο δίπλα στη βάρκα, της έδειξε πως να κλείνει τη μύτη της με τα δάχτυλά της για να μη μπει νερό. Και μετά βούτηξαν
Η αίσθηση ήταν μαγική καθώς στα αυτιά της έφταναν μόνο οι γαλήνιοι ήχοι του βυθού. Έβλεπε μέσα στην κρυστάλλινο μπλε του νερού ένα κόσμο ολοκαίνουργιο και τόσο διαφορετικό. Έναν κόσμο με απίστευτη αρμονία και χάρη, μυστηριώδη που όμως της γεννούσε τη γνώριμη αίσθηση της μήτρας. Κοπάδια από ψαράκια περιφέρονταν γλιστρώντας με μια ανεξήγητη ορμή μέσα στο νερό. Περίεργα φύκια και πανέμορφα υδρόβια φυτά λικνίζονταν στο ρυθμό του νερού, σε έναν πρωτόγονο χορό των πέπλων. Το φως του ήλιου τρυπώνοντας σε δέσμες έριχνε τον προβολέα στους νεραϊδένιους χορευτές του βυθού. Ήταν έκθαμβη!
Πέρασαν κάτω από τη βάρκα και βγήκαν με φόρα στην επιφάνεια. Ένα κύμα ιλαρότητας ξεκίνησε από την καρδιά της, απλώθηκε στο νου της και ξεχύθηκε μέσα από το στόμα της με γέλια δυνατά. Ζήταγε κι άλλο. Η επιθυμία της πραγματοποιήθηκε αμέσως, άλλη μια βουτιά την επέστρεψε στη μαγεία που μόλις είχε ανακαλύψει. Αχόρταγα ρούφαγε την πρωτόγνωρη διάσταση του αβαρούς και γλιστρούσε στην μαγευτική όαση που ανακάλυπτε. Το πέρασμα κάτω από τη βάρκα έστειλε άλλο ένα κύμα αδρεναλίνης στον εγκέφαλό της, ενισχύοντας τις αισθήσεις της και κάνοντας τις εικόνες που την κατέκλυζαν ακόμα πιο εντυπωσιακές.
Αναδύθηκαν από την άλλη πλευρά της βάρκας με φόρα και τινάχτηκαν έξω από τη θάλασσα μέσα σε ένα πίδακα νερού και γέλιου που κατάβρεξε ακόμα και τη μαμά της στη βάρκα. Εκείνη βρεγμένη και γελώντας τους κάλεσε έξω από το νερό - ήταν λίγο φοβισμένη για τη μικρή της. Απρόθυμα η Ρίτα της άπλωσε τα χεράκια της για να να βγει.
Σύντομα ήρεμη πια στην αγκαλιά της μάνας της αναμασούσε στο μυαλό της τις εικόνες που τόσο την είχαν μαγέψει και αγνάντευε τη θάλασσα. Εκείνη την ημέρα, παραδομένη στη πρώτη μνήμη που για πάντα χαράχτηκε στο νου της, ήταν σε κατάσταση ονειροπόλησης συνέχεια. Μεγαλώνοντας κατάλαβε πόσο δεμένη με το νερό είναι. Εκείνη η πρώτη καταγραφή στη μνήμη ήταν η απαρχή της συνείδησης του νερού που θα την κυβερνούσε πάντα. Χωρίς αυτό έχανε τις ισορροπίες της, γι' αυτό και στα δύσκολα πάντοτε επιζητούσε την ροή της ενέργειας του.

Ετικέτες

5 Comments:

Blogger Nemo said...

Kalws sas vrika Terran girl! Eisai i prwti m epikoinwnia apo ton kosmo twn blogs kai eimai idiaitera xaroumeni giati to prwto blog pou diavasa itan ena diko sou... ekeino gia to wow pou eixes grapsei, to xame diavasei me ti sxesi m tote pou itan kollimenos me to paixnidi ki eixe steilei malista kai commnent... :D Anyway, s euxaristw gia to kalwsorimna kai sugxaritiria gia to blog sou, einai polu kalo.

16/3/07 09:27  
Blogger Trelofantasmeni said...

Γεια κι απο μένα , σήμερα μπήκα πρώτη φορά στο Blog σου αλλα θα μπαίνω συχνά απο τώρα και στο εξής.

Μου άρεσε πολύ το κείμενο, εύχομαι να γράψεις σύντομα κι άλλο.

20/3/07 10:03  
Blogger terrangirl said...

πωπω είθαν νέοι φίλοι στο blogάκι κι εγώ έλειπα...
έπηζα τρελλά και δεν είδα τα σχόλια σας εγκαίρως

@nemo
καλώς την κι από εδώ :)
χμ, μάλλον έχεις κάνει κι εσύ διατριβή στο σύνδρομο WoW ;)

@trelofantasmeni
Καλώς ήρθες :)
μου φαίνετε όμως ότι για λίγο θα πρέπει να δεις τα μπαγιάτικα ποστ μου,
αν παρατηρήσεις και τις ημερομηνίες τους θα καταλάβεις το γιατί :)
Βλέπεις το καημένο το μπλογκάκι μου το αφήνω συχνά να πιάνει αράχνες.

22/3/07 01:17  
Blogger Trelofantasmeni said...

Βλέπω οτι δεν είσαι τακτική , θα σου βάλω στο πρώτο 3μηνο =8
για να βελτιωθείς....χαχαχα

22/3/07 10:55  
Anonymous Αναστασία said...

Καλή Ανάσταση

κι όπως αναστήθηκε ο Χριστός, έτσι να αναστηθεί κάθε

ελπίδα, όνειρο, θέληση που "σταυρώθηκε" άδικα...

7/4/07 09:52  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home