Σάββατο, Φεβρουαρίου 03, 2007

περιμένοντας το κύμα

Κάθομαι και σκέφτομαι πόσο μάταια είναι όλα καμιά φορά. Τι νόημα έχει να σκοτώνομαι στη δουλειά, αφού κανείς δεν το εκτιμά. Τι νόημα έχει να αγαπώ, αφού κανείς δεν θέλει την αγάπη. Τι νόημα έχει να προσπαθώ να κάνω τον γαμημένο κόσμο γύρω μου καλύτερο, αφού ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Τι νόημα έχει να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, αφού κανείς δεν θέλει να τις μοιραστεί. Τι νόημα έχει να ζω αφού η ζωή με σαμποτάρει συστηματικά. Ότι αγαπούσα το έχασα. Κι ότι έμεινε προσπαθώ να το κρατήσω αλλά ξέρω ότι και πάλι δεν έχει νόημα γιατί νομοτελειακά θα το χάσω κι αυτό.
Υπερβολές θα μου πεις. Σκέτη μαυρίλα και απελπισία είμαι...
Χμφχ... Έχεις δίκιο, υπάρχουν και φίλοι που με καταλαβαίνουν κι ας είναι στον κόσμο τους. Υπάρχουν κι άλλοι που προσπαθούν δεν είμαι ο μόνος κούκος. Υπάρχει πάντα ελπίδα, είπαμε η πουτάνα πεθαίνει τελευταία.
Οκ ρε γαμώτο αλλά δεν καταφέρνω να βρω δύναμη και κουράγιο πια. Στερεύω. Κουράστηκα. Δεν βλέπω φως στο τούνελ και δεν έχω που να στηρίξω την όποια αισιοδοξία.
Ουυυυυυύφ!!! σκατά πάλι γκρινιάζω ε; Ξέρεις γιατί;
Γιατί ζητάω μέσα μου κάτι να με ταρακουνήσει να δώσει λίγο νόημα στον κόσμο μου. Για άλλη μια φορά επιζητώ μια ριζική αλλαγή για να επαναπροσδιορίσω τα πάντα και να βρω νόημα. Το έχω κάνει στο παρελθόν αρκετές φορές. Το μοτίβο αυτό είναι κλασσικό μου. Απόσυρση, εσωστρέφεια, και αναμονή του γεγονότος εκείνου που θα είναι το έναυσμα για την ριζική αλλαγή αυτή την ικανή να με ενεργοποιήσει πάλι. Παλιότερα αυτό το ρόλο είχαν παίξει γεγονότα όπως η τρελή πρόταση μιας φίλης, η απόλυσή μου από μια δουλειά και κάνα δυο άλλα παρόμοιου τύπου.
Δεν έχει σημασία το γεγονός αυτό καθαυτό, αλλά η συγκυρία που δημιουργεί και η δυναμική που προκύπτει από αυτήν, καθιστώντας το καταλληλότερο για αφετηρία.
Ναι το έχω αυτό, πιστεύω ότι οι εσωτερικές διαδικασίες πρέπει να εναρμονίζονται με τις χρονικές συγκυρίες όπως αυτές προκύπτουν σαν τυχαία γεγονότα στη ζωή μας. Κάτι σαν εναρμόνιση του εσωτερικού γίγνεσθαι με το συμπαντικό.
Είναι σαν να περιμένω το κατάλληλο κύμα για να πηδήξω πάνω του και να γλιστρήσω πάνω στη αρχέγονη θάλασσα της ύπαρξης. Κι όταν αυτό υποχωρήσει αράζω στη σανίδα να μαζέψω δυνάμεις, και όταν αράζω στην αρχή παίζω με το νερό, εξερευνώ, μετά βαριέμαι, μετά βαρυγκωμώ, και περιμένω ανυπόμονα να περάσει το επόμενο κατάλληλο να το καβαλήσω για να πάω παραπέρα.
Σα να λέμε lifesurfing :P
Κύυυυυμαα κυματάααακι που είσαι; Άντε μωρέ πότε θα περάσεις;



Ετικέτες

3 Comments:

Blogger r3b3t0skil0 said...

Για να δεις το κύμα να περνάει, πρέπει να έχεις τα μάτια σου ανοιχτά!!!

"Τα μάτια ανοιχτά και ελληνικά" όπως λέει και ο Λιακόπουλος! :-P

3/2/07 23:29  
Blogger terrangirl said...

@r3b3toskil0
Ερρ... θενκς φορ δε αντβάις... αλλά μου φαίνετε δε με διαβάζεις προσεκτικά
γιατί [α] από τα συμφραζώμενα προκύπτει ότι ήδη έχω καβαλήσει πολλά κύματα (και μιλάμε για big wave lifesurfing :P)
και [βου] δε γράφω πουθενά "αόματος"
Όσο για το Λιακό μη μου τον αναφέρεις καν γιατί βγάζω φλύκταινες

4/2/07 15:22  
Blogger Anastasia said...

Τα μάτια πάντα ανοιχτά είναι, απλά μερικές φορές αφήνουμε κάποια κύμματα να περνάνε περιμένοντας το μεγαλύτερο, που θα μας ταξιδέψει πιό μακριά...κι αυτό μεγαλώνει τόσο πολύ,
τσουνάμι γίνεται που σαρώνει βεβαιότητες και σταθερές...

10/2/07 11:15  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home