Τρίτη, Φεβρουαρίου 20, 2007

Η Ρίτα, η παντόφλα και η κλειδαρότρυπα

Τα τελευταία χρόνια η Ρίτα είχε αποκτήσει μια κακιά συνήθεια.
Οι κακές συνήθειες δεν φαίνονται από την αρχή. Η καθεμιά είναι μια συλλογική ύπαρξη από πάμπολλες άλλες που εκπορεύονται από την κύρια και την εμπλουτίζουν. Φανερώνονται σταδιακά και είναι ύπουλες. Δείχνουν το επικίνδυνο τους πρόσωπο συνήθως αφού καταφέρουν να κάνουν τη ζημιά τους.
Δεν ήταν ότι δεν την προειδοποίησε κανείς. Οι πολύ κοντινοί της φίλοι το έβλεπαν. Δύο εξ αυτών προσπάθησαν να τη νουθετήσουν ο καθένας με το δικό του τρόπο.
Η κολλητή της η Κάλλη το είδε πρακτικά (ειδικότητα της) και γλυκά, έμμεσα αλλά επίμονα προσπάθησε να την βοηθήσει να το αντιληφθεί. Ο κολλητός της που είναι και το τάλε-κουάλε της σε αρσενικό (περίπου) της τα 'χωσε έξω από τα δόντια πολλάκις. Αλλά ήξερε, ήξεραν και οι δύο ότι αν δεν έτρωγε την παντόφλα της δεν θα ίσιωνε.
Και η παντόφλα ήταν που φοβόντουσαν. Γιατί η κακή της η συνήθεια δεν την προετοίμαζε καθόλου για κάτι τέτοιο. Τουναντίον την έκανε ακόμα πιο ευάλωτη σε όποια παντόφλα τύχαινε να συναντήσει στο ακατάστατο μπουντουάρ της ζωής.
Η παντόφλα, η μία, η πιο επικίνδυνη, αυτή που την ένιωθαν, την μυριζόντουσαν να πλησιάζει απειλητικά, ήρθε ένα γλυκό απόγευμα του Ιούνη. Και η Ρίτα ήταν απροετοίμαστη ας όψεται η κακιά της η συνήθεια. Ήρθε ιπτάμενη, σαν βολίδα, με φορά νοτιοανατολική. Και με την ταχύτητα της, έσκασε δυνατά στο μάγουλό της, βάζοντας τη σε τροχιά γύρω από τον εαυτό της σαν ανθρώπινη σβούρα. Σαν χαμένος δερβίσης στροβιλίστηκε για αρκετή ώρα πάνω στο παρκέ. Μέχρι που η φυγόκεντρος και η τύφλα της από τη ζαλάδα την εκσφενδόνισαν πάνω στον τοίχο. Κόλλησε πάνω του και μετά από μια ξαφνική απόφαση του Χρόνου να δείξει έμπρακτα τη συμφωνία του με τη θεωρία του χάους, γλίστρησε με καρτουνίστικη ακρίβεια από τον τοίχο και σωριάστηκε στο πάτωμα.
Έκτοτε προσπαθούσε να σηκωθεί αλλά η κακή της η συνήθεια δεν είχε κοπεί εγκαίρως και την συνόδευε ακόμα. Αυτή λοιπόν σαν βαριά αλυσίδα κρατούσε τη Ρίτα εκεί στο πάτωμα. Περιττό να αναφέρω την απόγνωση και την αγανάκτηση των κολλητών της σ' αυτό το σημείο. Βλέπανε τις προσπάθειες της να πηγαίνουν στο βρόντο. Προσπαθούσαν να της εξηγήσουν αλλά εκείνη δεν ήθελε να καταλάβει και συνέχιζε το βιολί της. Παρ' όλ' αυτά είναι φιλότιμο παιδί και δεν το έβαλε κάτω κι ας ήταν για καιρό στα πατώματα με μια καταθληψάρα νααα με το συμπάθιο.
Ένα πρωί - ή μήπως ήταν βράδυ που φωτίστηκε κι αυτό από το φως της κατανόησης - αναγνώρισε το κακό της συνήθειο που είχε καταντήσει τροχοπέδη. Ήρθε ένας δάσκαλος παλιός, μέσα από τις σελίδες ενός παλιού βιβλίου της, να την ταρακουνήσει.
Είδε τον εαυτό της, σαν να κρυφοκοίταζε από την κλειδαρότρυπα της ντουλάπας, να είναι παγιδευμένος μέσα σε ένα δέντρο που είχε τυλιχτεί σαν βόας γύρω της. Το δέντρο ήταν πολύ μεγάλο και είχε ένα σωρό κλαδιά που φύτρωναν από αυτό και την τύλιγαν σαν μια εφαρμοστή φυλακή, σαν μια πανοπλία με σκουριασμένες αρθρώσεις, που την έκαναν άκαμπτη και ευάλωτη συνάμα. Έμεινε να παρατηρεί τον παγιδευμένο εαυτό της χαμένη σε μια άχλη που δημιούργησε άλλο ένα ακαθόριστο νεύμα του Χρόνου. Δεν κατάλαβε πόσο καιρό είχε το πριόνι στο χέρι της αλλά μόλις αυτό βρέθηκε μέσα στο πλέγμα της αντίληψής της ήξερε ότι ήταν πρακτικά ελεύθερη από την φυλακή που είχε τυλίξει την ύπαρξή της.

Όχι η ιστορία δεν έχει "χάπι εντ" ούτε καν εντ γιατί μια συνήθεια που έχει γίνει δεύτερη φύση δεν κόβετε από τη μια μέρα στην άλλη. Αλλά κόβετε. Και η Ρίτα έχει πάρει το πριόνι και κόβει. Όσο πιο πολύ κόβει τόσο πιο καλά νιώθει. Η ελευθερία είναι κοντά κι ας έχει ο δρόμος παγίδες. Τα είδε όλα καθαρά και τραγουδάει δυνατά.

Το γέλιο είναι το κλειδί,
και η άσκηση η πόρτα,
το άνοιγμα για να φανεί
πέσε στην έφηβη φωτιά
και στου νερού τη μήτρα

Ετικέτες

Κυριακή, Φεβρουαρίου 18, 2007

πάρε 5 ...

πως λέμε πάρε τον παπά κάπως έτσι.

Δεν τη γλίτωσα ούτε εγώ από το μπαλάκι που κλωθογυρίζει αυτόν τον καιρό στα μπλογκ. Μου το έκανε πάσα ο demasame re κι έτσι με τη σειρά μου θα σας πω 5 πράγματα για μένα.

1.Δεν γεννήθηκα στην Ελλάδα. Και όπως πολλοί ομογενείς, ήρθαμε με την οικογένεια μου από την Κωνσταντινούπολη στη μαμά πατρίδα, κατά τα τέλη της δεκαετίας του 70.

2.Μικρή έκανα κλασσικό μπαλέτο και ο καημός μου μέχρι την εφηβεία μου ήταν, που η μαμά μου δεν με άφησε να συνεχίσω και να γίνω πρίμα μπαλαρίνα. Μετά ευτυχώς μου πέρασε ο καημός αλλά ακόμα δεν έχω ανακαλύψει τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω :P

3.Στο δημοτικό έδερνα τα αγοράκια της τάξης μου αλλά ποτέ κανένας δάσκαλος δεν με πήρε μυρωδιά γιατί πάντα πίστευαν ότι είμαι ένα γλυκό και ήσυχο κοριτσάκι. Κι όταν μεγάλωσα λιγάκι στην πρώτη μου νιότη, τις έβρεξα και σε κάνα δυο μαντράχαλους που τα 'θελε ο κώλος τους και ακόμα δεν έχουν καταλάβει πως τις φάγανε από μια μικροκαμωμένη φοιτητριούλα. Έκτοτε δεν έχω πειράξει ούτε μυρμήγκι γιατί έχω αναπτύξει μια αλλεργία στη βία.

4.Αφαιρούμε συχνά και ονειροπολώ με ανοιχτά τα μάτια. Ταξιδεύω κυριολεκτικά αλλού και αν κάποιος μου μιλήσει μπορεί και να μην τον πάρω χαμπάρι. Στο σχολείο μου την έλεγαν συχνά γι' αυτό μου το κουσούρι. Ευτυχώς τώρα μπορώ να επιδίδομαι στο αγαπημένο μου σπορ χωρίς να μου τη λέει κανείς (περίπου).

5.Το πρωί όταν ξυπνάω (που ξυπνάω πολύ δύσκολα) είμαι κομματάκι ανάποδη και δε γουστάρω να μου μιλάνε και πολύ. Αυτό συμβαίνει μόνο τις εργάσιμες μέρες , τα ΣΚ και τις αργίες είμαι αγία ;)

Τώρα με τη σειρά μου πρέπει να δώσω πάσα. Χμφχ... δυσκολεύομαι λιγάκι μια και ήδη πολλοί έχουν πάρει το μπαλάκι. Λοιπόν μετά από μια μικρή έρευνα πετάω το μπαλάκι με χάρη στους:

>>ακούγετε το κλασσικό κρεσέντο τυμπάνων για σασπένς και εφέ

Dark_Morpheus , The gypsy , Heliotypon , Nassos K. , Penguin_witch

Τρίτη, Φεβρουαρίου 13, 2007

Πυρετός το Σαββατόβραδο - μια υπερπαραγωγή της IOSIS Ltd.

Κατάφερα να γλιτώσω από τις ιώσεις σχεδόν όλο το χειμώνα. Δεν άντεξα άλλο όμως στο στενό μαρκάρισμα και μ' έριξε(φάουλ κύριε διαιτητή). Από το Σάββατο έχω ανεβάσει πυρετό και καταφέρνω να τον κατευνάσω μόνο με 48 ντεπόν.
Τί αχάριστη που είμαι όμως; Επιτέλους έζησα το "πυρετός το Σαββατόβραδο" και παραπονιέμαι, τς, τς, τς!

>>Look out! Give Iosoula some room! She's taking over again<<

Ειδικά το Σάββατο το βράδυ ο πυρετός μου, αδιαφορώντας επιδεικτικά για τα 2 ντεπονάκια των 1000 mg που κατάπια, δεν έπεσε κάτω από το 38. Όλο το βράδυ είχα μια τρελή υπερένταση. Δεν έκλεισα μάτι, πράγμα που έκανε το παραλήρημα του πυρετού ακόμα πιο έντονο. Ότι μαλακία θες τη σκέφτηκα. Ήταν περίεργη εμπειρία. Εικόνες, σκέψεις και αισθήσεις, με τρελή ταχύτητα εναλλαγής μεταξύ τους, μου δημιουργούσαν μια καλειδοσκοπική τρικυμία εν κρανίο. Τόσο που αυτό στροβιλιζόταν σαν ντισκομπάλα.
Αυτό βέβαια δεν μου φάνηκε τόσο περίεργο. Το περίεργο ήταν πως όλα αυτά μου φάνταζαν εντελώς ξένα θαρρείς και τα δημιουργούσε ένα άλλο μυαλό και εγώ τα παρατηρούσα, όπως παρατηρούσα και τις βιβλιοθήκες μου να κινούνται όλο και πιο κοντά αλλά ποτέ να μην με φτάνουν, ανατριχιαστικό. Μπρρρ!!!
Αλλά όπως θα έλεγε και ένας φανταστικός συνομιλητής μου αυτή τη στιγμή:
- Παραλήρημα από πυρετό και να μη σου φανεί περίεργο και ανατριχιαστικό γίνεται; Τι παραλήρημα θα ήταν; Πως θα μπορούσε να πάει κόντρα στη φύση του; Με τη μούτρα θα έβγαινε μετά στην κοινωνία των παραληρημάτων;
Πολύ σωστά.

>>and the show goes on<<

Εν το μεταξύ όμως ο πυρετός μετά το Σαββατιάτικο εντυπωσιακό ντεμπούτο του δεν κάνει καμιά σημαντική υποχώρηση. Πονάω παντού ακόμα και μέσα στα μάτια. Βήχω σαν φυματικιά και η μύτη μου είναι σαν την Μεσογείων, έχει μια μόνιμη συμφόρηση. Τα νεύρα μου είναι τσατάλια, τρεις μέρες τώρα ούτε να κάτσω στον υπολογιστή μπορώ, ούτε να διαβάσω, τίποτα λέμε, τί-πο-τα - ΝΑΔΑ!!!
Η μόνη μου διασκέδαση είναι οι πόνοι, οι κρυάδες, τα ρίγη, ο λήθαργος, και το κουτί με τα χαρτομάντιλα. Μέχρι που χτες το απόγευμα με λυπήθηκε η ιωσούλα και στο περιορισμένο ρεπερτόριο της πρόσθεσε εμετούς και διάρροιες. Τρελά κέφια λέμε :P
Όποιος ζηλεύει την καλοπέραση αυτή, να έρθει μια βολτίτσα, να του δώσω σε ταπεράκι λίγη ίωση να έχει να πορεύεται.

>>στον επόμενο τόνο η θερμοκρασία σας θα είναι 37 και 7 και 30 δευτερόλεπτα<<

Ευτυχώς σήμερα ο πυρετός έχει μειωθεί σε δεκατάκια.
Είπα να γράψω αυτό το ποστάκι και μετά να διαβάσω λίγο αλλά ήδη νιώθω κουρέλι. Zzzzzz!!!

>>Terrangirl has left the building :P<<
>>και ολίγη από "Saturday Night Fever"<<


Σάββατο, Φεβρουαρίου 03, 2007

περιμένοντας το κύμα

Κάθομαι και σκέφτομαι πόσο μάταια είναι όλα καμιά φορά. Τι νόημα έχει να σκοτώνομαι στη δουλειά, αφού κανείς δεν το εκτιμά. Τι νόημα έχει να αγαπώ, αφού κανείς δεν θέλει την αγάπη. Τι νόημα έχει να προσπαθώ να κάνω τον γαμημένο κόσμο γύρω μου καλύτερο, αφού ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Τι νόημα έχει να μοιράζομαι τις σκέψεις μου, αφού κανείς δεν θέλει να τις μοιραστεί. Τι νόημα έχει να ζω αφού η ζωή με σαμποτάρει συστηματικά. Ότι αγαπούσα το έχασα. Κι ότι έμεινε προσπαθώ να το κρατήσω αλλά ξέρω ότι και πάλι δεν έχει νόημα γιατί νομοτελειακά θα το χάσω κι αυτό.
Υπερβολές θα μου πεις. Σκέτη μαυρίλα και απελπισία είμαι...
Χμφχ... Έχεις δίκιο, υπάρχουν και φίλοι που με καταλαβαίνουν κι ας είναι στον κόσμο τους. Υπάρχουν κι άλλοι που προσπαθούν δεν είμαι ο μόνος κούκος. Υπάρχει πάντα ελπίδα, είπαμε η πουτάνα πεθαίνει τελευταία.
Οκ ρε γαμώτο αλλά δεν καταφέρνω να βρω δύναμη και κουράγιο πια. Στερεύω. Κουράστηκα. Δεν βλέπω φως στο τούνελ και δεν έχω που να στηρίξω την όποια αισιοδοξία.
Ουυυυυυύφ!!! σκατά πάλι γκρινιάζω ε; Ξέρεις γιατί;
Γιατί ζητάω μέσα μου κάτι να με ταρακουνήσει να δώσει λίγο νόημα στον κόσμο μου. Για άλλη μια φορά επιζητώ μια ριζική αλλαγή για να επαναπροσδιορίσω τα πάντα και να βρω νόημα. Το έχω κάνει στο παρελθόν αρκετές φορές. Το μοτίβο αυτό είναι κλασσικό μου. Απόσυρση, εσωστρέφεια, και αναμονή του γεγονότος εκείνου που θα είναι το έναυσμα για την ριζική αλλαγή αυτή την ικανή να με ενεργοποιήσει πάλι. Παλιότερα αυτό το ρόλο είχαν παίξει γεγονότα όπως η τρελή πρόταση μιας φίλης, η απόλυσή μου από μια δουλειά και κάνα δυο άλλα παρόμοιου τύπου.
Δεν έχει σημασία το γεγονός αυτό καθαυτό, αλλά η συγκυρία που δημιουργεί και η δυναμική που προκύπτει από αυτήν, καθιστώντας το καταλληλότερο για αφετηρία.
Ναι το έχω αυτό, πιστεύω ότι οι εσωτερικές διαδικασίες πρέπει να εναρμονίζονται με τις χρονικές συγκυρίες όπως αυτές προκύπτουν σαν τυχαία γεγονότα στη ζωή μας. Κάτι σαν εναρμόνιση του εσωτερικού γίγνεσθαι με το συμπαντικό.
Είναι σαν να περιμένω το κατάλληλο κύμα για να πηδήξω πάνω του και να γλιστρήσω πάνω στη αρχέγονη θάλασσα της ύπαρξης. Κι όταν αυτό υποχωρήσει αράζω στη σανίδα να μαζέψω δυνάμεις, και όταν αράζω στην αρχή παίζω με το νερό, εξερευνώ, μετά βαριέμαι, μετά βαρυγκωμώ, και περιμένω ανυπόμονα να περάσει το επόμενο κατάλληλο να το καβαλήσω για να πάω παραπέρα.
Σα να λέμε lifesurfing :P
Κύυυυυμαα κυματάααακι που είσαι; Άντε μωρέ πότε θα περάσεις;



Ετικέτες

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 02, 2007

lights out... ή μάλλον brains out!

Πέμπτη 1η Φεβρουαρίου 20:40 κλείνω τον υπολογιστή, κλείνω σερβεράκο, βγάζω το ηλ. ξυπνητήρι από την πρίζα. Ανάβω δυο κεράκια θυμάμαι το ψυγείο και την κουζίνα με το ρολογάκι της τραβάω μια στο γενικό, και τα κλείνω όλα με συνοπτικές διαδικασίες. Είναι ακόμα παρά 10. Πάω στο παράθυρο και περιμένω να δω τα φώτα να σβήνουν. Η γειτονιά είναι ολόφωτη.
Περιμένω… πάει παρά 5… κανείς δεν έσβησε τα φώτα του εκτός από την γειτόνισσα δίπλα.
Απογοήτευση σκέτη, μα καλά κανείς δε νοιάζεται; Είμαστε τελικά τόσο αδιάφοροι;
Τι ρωτάω, θα μου πεις, και τι περίμενα;
Οι περισσότεροι ενδιαφέρονται μόνο για το φαίνεσθε. Εκεί στην επιφάνεια στον αφρό. Υπέρ-καταναλώνουμε ότι σκατά μας σερβίρουν οι όποιοι επιτήδειοι και γενικά σαν λαός μάλλον εφαρμόζουμε το «ότι φάμε ότι πιούμε κι ότι αρπάξει ο κώλος μας». Πιο πολύ μας απασχολεί η φραπελιά και το βρακί της κάθε σταρλετίτσας παρά το σε τι κόσμο μεγαλώνουμε τα παιδιά μας.
Κανείς δεν καταλαβαίνει ότι κλέβουμε σήμερα από την ζωή του αύριο.
Αηδία! Αξιοι της μοίρας μας που προδιαγράφετε μαύρη και άραχνη.

Πέμπτη, Φεβρουαρίου 01, 2007

Σβήσε το φως! a.k.a lights out for global warming


Στα πλαίσια του αγώνα για την καταπολέμηση τρυ φαινομένου θερμοκηπίου, και σε αναμονή της εκτίμησης της Διακρατικής Επιτροπής για τις Κλιματολογικές Αλλαγές (δική μου απόδοση από το original Intergovernmental Panel on Climate Change), που συνεδριάζει στο Παρίσι για το θέμα αυτό, τα γαλλικά νοικοκυριά αλλά ακόμα και ο πύργος του Άιφελ θα συμμετέχουν σε συμβολική συσκότιση.
Η ιδέα αυτή της συσκότισης έχει ταξιδέψει σ' όλο τον κόσμο. Ας κλείσουμε κι εμείς το διακόπτη.
Σήμερα τι βραδάκι μεταξύ 20:55 με 21:00 (19:55 με 20:00 ώρα Γαλλίας) ας νιώσουμε για λίγο τη γλύκα της νύχτας και του σκοταδιού. Ας δούμε καθαρά τον έναστρο ουρανό ακόμα και στην Αθήνα χωρίς τα φώτα να μας εμποδίζουν. Ας το κάνουμε σαν μια κίνηση καλής θέλησης για να σωθεί ο πλανήτης μας, το σπίτι μας.
Α και μην ξεχάσετε ούτε blogging απόψε με τη συσκότιση! Ε, θα αντέξουμε πιστεύω (5 λεπτάκια μόνο είναι αυτά). Και για να είμαστε αποτελεσματικοί καλό είναι να κλείσουμε το γενικό. Ακόμα και οι standby συσκευές, ακόμα και οι φορτιστές στην πρίζα την ώρα που δεν φορτίζουν το κινητό καταναλώνουν πολύτιμη ενέργεια. Και όταν λέω πολύτιμη δεν αναφέρομαι μόνο στην τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος αλλά στο ουσιαστικό κόστος του πάνω στη ζωή μας και στον πλανήτη εφόσον η παραγωγή του σημαίνει εκπομπή χιλιάδων τόνων διοξειδίου του άνθρακα.
Ας μη μείνουμε μόνο σ' αυτήν την αποψινή συσκότιση, ας προσπαθήσουμε να καταναλώνουμε ενέργεια (και όχι μόνο) με περισσότερη σύνεση.
Είναι βέβαια ευθύνη της πολιτείας να κάνει δυνατή τη χρήση των ανανεώσιμων και καθαρών πηγών ενέργειας όπως είναι η αιολική, η ηλιακή. Είναι απαράδεκτο η παραγωγή ενέργειας στη χώρα μας να γίνεται ακόμα ως επί το πλείστον με λιγνίτη, ενώ είναι σε τόσο προνομιακή θέση για την χρήση ανανεώσιμων πηγών.
Από την άλλη όμως είναι και δική μας ευθύνη. Το πρόβλημα το γνωρίζουμε και μπορούμε να γίνουμε μέρος της λύσης του. Μπορούμε να μην υπέρ-καταναλώνουμε, να μειώσουμε κι εμείς την εκπομπή διοξειδίου του άνθρακα στο περιβάλλον και να φροντίσουμε για την καθαριότητα του. Έχουμε σαν απλοί πολίτες μεγάλο μερίδιο ευθύνης στην καταστροφή που συντελείτε καθημερινά. Αλλά έχουμε και μεγάλη δυνατότητα για την αποκατάστασή του. Μερικές προτάσεις που έχει μελετήσει και προτείνει η greenpeace είναι εύκολο να εφαρμοστούν.