Κυριακή, Νοεμβρίου 26, 2006

Νιώσε λοιπόν

Είναι λίγος καιρός που ανακάλυψα αυτό το τραγούδι.
Το ακούω ασταμάτητα. Ο λόγος; Με εκφράζει με απόλυτη ακρίβεια.
Κάθε του λέξη, κάθε του φράση, κάθε του παύση, αντικατοπτρίζει αυτό που η ψυχή μου θα ήθελε να πει αλλά τελικά μόνο ουρλιάζει.
Δε θα μπορούσα να τα πω καλύτερα, και οφείλω να ευχαριστήσω τη δημιουργό του τη Dogmother, μια από τις ελάχιστες γυναίκες στο χόρο της hiphop σκηνής.
Dogmother να 'σαι πάντα καλά και να τα χώνεις :)


πάτα play,
άκου και διάβασε

Dogmother ? Νιώσε λοιπόν

Do you know what Nemesis means?
A righteous infliction of retribution, manifested by an appropriate agent, personified in this case by a horrible cunt, me...

Πιάσε το χέρι μου και πες του πως θέλω να γράψω
όταν κολλάει ο νους και στυλό πάω να πιάσω
θλιμμένες οι λευκές σελίδες, μου φωνάζουν άστο
αυτό που σκέφτομαι πως να στο εκφράσω;

Η λογική μου ξαφνικά έγινε άστρο
κι εγώ στις μύτες προσπαθώντας να τη φτάσω
κι εκεί που οι σκέψεις μου πήραν μορφή και γίναν κάστρο
εγκλωβισμένη μέσα του πόρτα για να βγω ψάχνω

Βγαίνει η ψυχή μου απ' το σώμα μου και με κοιτάζει
αυτά που αισθάνεται πάντα να πω με βάζει
φωτογραφίζει τη σιωπή μου και αναστενάζει
Τις λέω συγχώρεσε με μα δε βρίσκω λέξεις και νευριάζει

Λυπάται, θυμώνει, κλαίει, και με τρομάζει
Μίλα εσύ τις λέω, πες τι νιώθεις αφού τόσο εύκολο μοιάζει
σου δίνω τη φωνή μου, τη θέλεις; τη ρωτώ, και την αρπάζει
Πες με μια λέξη ότι αισθάνεσαι,
Πες με μια λέξη ότι αισθάνεσαι,
>>
>>
>>
Πες με μια λέξη, πες με μια λέξη ότι αισθάνεσαι, τις λέω κι εκείνη ουρλιάζει

Λοιπόν τι να πω;
Κάθε μέρα πιο δυνατή νιώθω που υπάρχω
Κάθε μέρα σχεδόν έχοντας καρδιά βράχο
ένα είναι το σίγουρο και στο υπογράφω
ήθελε πλήρη υπομονή για να σε μάθω

Κάπως έτσι... αλλά... ας μπούμε στο νόημα

Νιώσε λοιπόν τι θα πει να σε μισούν
Νιώσε το δίκιο που 'χω όταν άλλοι στο πουν
νιώσε μονάχα τι κι αν αύριο σ' αγαπούν
ζήσε αυτό που αισθάνονται όσοι δε ζουν
νιώσε αμήχανα όταν δε σε φοβηθούν
χάσου απ' τα μάτια μου μπας και καλές εικόνες δουν
λύγισε κάθε στιγμή που δε θα σ' ακούν
κλάψε σκεπτόμενος πως θα σε λυπηθούν
καθώς τα ψεύτικα δάκρυα σου αυτοκτονούν
όσοι με νοιώθουνε αυλαία να δουν ζητούν
όσο για τις καλές στιγμές μας... να πα' να γαμηθούν

Πες τώρα σ' όλους αυτούς που δε μας τα 'παν στα ίσα
πως θα 'δινα κι άλλη ευκαιρία ξανά, μα δεν είμαι ηλίθια
Να πάνε να γαμηθούν, ξέρουν τον τρόπο τον ζήσαν
μια φορά τους λείπω εγώ, δέκα τους λείπει η αλήθεια

Πες τώρα σ' όλους αυτούς που δε μας τα 'παν στα ίσα
πως θα 'δινα κι άλλη ευκαιρία ξανά, μα δεν είμαι ηλίθια
Να πάνε να γαμηθούν, ξέρουν τον τρόπο τον ζήσαν
μια φορά τους λείπω εγώ, δέκα τους λείπει η αλήθεια

Πέμπτη, Νοεμβρίου 23, 2006

A day in...



Ξυπνάω!
Φως στα μάτια, μισόκλειστα. Τα πόδια βαριά και η καρδιά πονά.
Σέρνομαι. Ντύνομαι. Φεύγω
Δρόμοι!
Βρωμιά και αηδία.
Ανθρώπινα ράκη συντροφεύουν τις διαδρομές.
Βουτηγμένες στη μελαγχολία
Αγχος!
Δουλειά και ανοησία. Τρέχω, τι να προλάβω. Αδιέξοδο μόνο χωρίς ουσία.
Αδειάζω, γεμίζω, και τη μηχανή γυρίζω.
Επιστροφή!
Πού πάω; Προορισμός προσωρινός και βαρετός.
Βουτάω στην απελπισία. Μα το κύμα με παρασέρνει στης θύμησης την παραλία.
Πόνος!
Θύμηση συγκεχυμένη, η αγάπη που μου έκλεβε την ψυχή. Θύμηση θυμωμένη.
Προδοσία!
Φωνές, κλάμα και ψευτιά. Το βλέμμα ρίχνω μέσα βαθιά.
Κενό!
Αυτό υπήρχε στο βλέμμα του όταν με πήρε αγκαλιά να περπατήσουμε στο Δρόμο.
Φρίκη!
Παγώνει την ψυχή. Παλεύω να πάρω ανάσα.
Ο δαίμονας κλείνει σφιχτά το χέρι και νεκρώνει η καρδιά.
Μάχη!
Συστρέφομαι, χτυπάω με λύσσα, παλεύω. Πρέπει να την κερδίσω πίσω.
Υπομονή!
Τη χάνω. Τρία μπρος και δύο πίσω. Μα στο τέλος την απόσταση θα τη διανύσω.
Ελευθερία!
Ζωή, πνοή, υπόσταση να της χαρίσω.