Κυριακή, Απριλίου 23, 2006

Χριστός Ανέστη! Πάλι; Και σου είπα άλλη φορά να βάζεις καρφιά Τσελέπη

Ευτυχισμένο το Νέο Πάσχα
Άντε και ξανά μανά του χρόνου καλό πάρτι χοληστερίνης.




Και μην κάνετε τις πάπιες. Αυτό κάνει όλο το πανελλήνιο, που σχεδόν το μόνο από τα έθιμα του Πάσχα που κρατάει ευλαβικά, είναι το περιδρόμιασμα της Κυριακής με τον πατροπαράδοτο οβελία (και το κατσικάκι, και το κοκορέτσι, και το σπληνάντερο, και της πατατούλες, και τα αυγά, και το τζατζίκι, και..., και..., αν συνεχίσω θα μοιάζει με κατάλογο ταβέρνας).

Να ευχηθώ επίσης καλό κουράγιο στους εφημερεύοντες στα νοσοκομεία μια και στάνταρ από το βράδυ της ανάστασης και μετά κάνουν χρυσές δουλειές (τραυματισμοί από βαρελότα, δυσπεψίες, καρδικά, τροχαία, ξεμαλλιάσματα, ξεματιάσματα κλπ.)

Όσο για το δικό μου Πάσχα μμμ... τι να πω δεν κατάλαβα τπτ.

Κάτι έκανα λάθος μου φαίνεται
...μωρέ πολλά έκανα λάθος
(όχι που θα ήμουν καλύτερη από το πανελλήνιο)

Έμεινα Αθήνα... (σφάλμα πρώτο μέγα και τραγικό)

Προσπάθησα να βάψω κόκκινα αυγά με φυσικό τρόπο...
(σφάλμα δεύτερο δευτερεύον και μικρό
να σπαταλήσει πολύ χρόνο ικανό)
HUGE αποτυχία. Είχα ακούσει για μια μέθοδο με παντζάρια και αποφάσισα να την ακολουθήσω. Τα αυγά πήραν χρώμα μετά από 5 ώρες βουτηγμένα μέσα στο παντζαρό-ζουμο-πολτό. Το χρώμα βέβαια δεν γινόταν αντιληπτό μιας και από λευκά δεν είχαν γίνει κόκκινα, ούτε καν ροζ ή μωβ. Απλώς έγιναν σαν τα καφέ αυγά. Ενώ ήταν βαμμένα δηλαδή, έδειχναν φυσικά και άβαφτα.
Είμαι επισήμως μακιγιέζ αυγών. (και ψωνάρα)
Αλλά εδώ δεν εκτιμούν την τέχνη και την δύναμη της φυσικής ομορφιάς (θέλουν κάτι κιτς κόκκινα). Τα πέρασα κι εγώ μια βαφή στο τέλος.

Πήγα στην εκκλησία για την Ανάσταση
(σφάλμα τρίτο καίριο και κωμικοτραγικό)
Ναι, στην Ανάσταση ήταν η χαριστική βολή.
Είδα το Ρουβά (όχι τον ίδιο, σε λαμπάδα βρε κουτά).
Είδα όλο το ανοιξιάτικο και καλοκαιρινό ντεφιλέ 2006. (Έλεος)
Τα μαλλιά μιας κυρίας άρπαξαν πάνω στο χριστός ανέστη κι όπως ήταν φορτωμένα με λακ έκαναν ένα δυνατό τσιριχτό θόρυβο. Ο κόσμος νόμιζε ότι είναι βαρελότα και θαύμαζε, και χειροκροτούσε!!!
Του παπά του άρπαξαν τα γένια και τσίριζε μες το μικρόφωνο,
και μετά κάτι πιτσιρίκια του έκαναν πρίμο σεκόντο με τη μούρη σαν του καρβουνιάρη από κάτι αυτοσχέδια που τους έσκασαν και έκλαιγαν ?μαύρο? δάκρυ
Στο τέλος να και η καμπάνα (ηλεκτρονική παρακαλώ) που βάραγε με τρελά ντεσιμπέλ ? αλλά πολύ τρελά λέμε - για πολλή ώρα, σαν να είχαμε πόλεμο.
Ήταν θαρρείς και σου φώναζε άντε φύγε, άντε φύγε, άντε φύγε... τόσο δυνατά, τόσο εκκωφαντικά μέσα στα τύμπανα μας.
Ένοιωσα πολύ δυσάρεστα.
Ευτυχώς στο σπίτι η μαγειρίτσα της μάνας μου έκανε το θαύμα της και ηρέμησα. (να και κάτι καλό... ξέρω τι σας λέω η μαγειρίτσα της μάνας μου είναι ιαματική)

Σήμερα το μεσημέρι συμφάγαμε με τα σόγια
(σφάλμα τέταρτο θανατηφόρα βαρετό
αλλά και γευστικά αδιάφορο)
Η σύνθεση από μόνη το μαρτυρά: δυο χήρες, δυο ζωντοχήρες, δυο πληροφορικάριοι (κατά το λεγεωνάριοι ήτοι εγώ και το έτερο ήμισυ), και ένας μικρός 1.5 χρονών.
Το μενού κατσικάκι (στεγνό, ξερό και αδιάφορο) στο φούρνο με πατάτες, φρικασέ (Δ.Γ./Δ.Α αφού το σιχαίνομαι και δεν το βάζω στο στόμα μου από παιδί) σαλάτα ντομάτα αγγούρι, ρώσικη, ροκφόρ, τυρόπιτα, κόκκινα αυγά. Ήπιαμε όλοι μαζί 4 κουτάκια αναψυκτικά, 2 σόδες και 2 ολόκληρα ποτήρια άσπρο κρασί (τρελό κέφι κάναμε το ομολογώ)

Πάει πέρασε... πότε; ποιος; εγώ δεν κατάλαβα. Δεν ξέρω τι να πω!

Να μην ευχηθώ και του χρόνου ε;

Σάββατο, Απριλίου 15, 2006

ξαράχνιασμα...

Χάθηκα και σ' άφησα καημένο μου blog να γεμίσεις αράχνες και σκόνες.
Μην ανησυχείς έφερα τη σκούπα και το ξεσκονόπανο :)
Τελευταία φορά που με είδες ήταν όταν ξεκίναγε η άνοιξη. Κάποιος μπλόγκερ εκείνες τις μέρες (να με συγχωρεί δε θυμάμαι ποιος) είχε πει ότι είχε την αίσθηση ότι αυτή την άνοιξη θα τη θυμόμαστε, ή κάπως έτσι. Εγώ θα τη θυμάμαι σίγουρα.
Για την ακρίβεια θα θυμάμαι το αποτέλεσμα της. Έχουν γίνει πάρα πολλά σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο και γίνονται ακόμα. Ο απόηχος όλων αυτών των γεγονότων προβλέπω να επηρεάζουν για πολύ καιρό τη ζωή μου.
Μη νομίζεις μπλογκάκι μου, πολλές φορές κάθισα να σου φτιάξω καινούργιο ποστάκι, αλλά μόλις ξεκίναγα όλος αυτός ο συρφετός των γεγονότων με έπνιγε και δεν μπορούσα να γράψω ούτε λέξη. Βέβαια έβρισκα (έκλεβα) λίγο χρόνο που και που να παρακολουθήσω τι γινόταν στο μπλογκοχωριό (κλείνεται σαν το στρουμφοχωριό). Βλέπεις αν και βάρδος δεν το βαρέθηκα ακόμα το blogging (αυτό πρέπει να το κοιτάξω δεν είναι φυσιολογικό :p)
Και τι δε γίνετε στο μπλογκοχωριό. Έρχεται κόσμος - φεύγει κόσμος, μπαινοβγαίνουν στο μόνιτορ, ψάχνουν τον Ιούδα (νέο πασχαλινό σπορ), τα χώνουν στους άχρηστους, προβληματίζονται, ερωτεύονται, κινητοποιούνται για τη βελτίωση του νόμου περί υιοθεσιών, γράφουν υπέροχες ιστορίες και οργανώνουν και πάρτι αμέ! (αχ, ψήνομαι αλλά είναι δυσκολάκι να τα καταφέρω)
Τα ξέρεις ε; Nα σου πω για μένα, τι έκανα όλο αυτό τον καιρό;
Δε θα σου τα πω όλα γιατί μόλις ξεκινήσω θα πνιγώ πάλι.
Θα σου πω κάτι πολύ καλό όμως.
Εγώ πλέον παρατάω οριστικά την M$ και ανοίγω πανιά για ελεύθερους ορίζοντες. Το Linux είναι το καινούργιο κοσκινάκι μου. Έχω πολλά να μάθω και να συνηθίσω ακόμη αλλά ήδη μακαρίζω την τύχη μου που είναι η κύρια πλατφόρμα στη καινούργια δουλειά.
Γι' αυτό σου λέω μπλογκάκι μου, σε έχω παραμελήσει το ομολογώ, αλλά σιγά-σιγά θα τις ξαναβρώ τις ισορροπίες μου και θα έχω περισσότερο χρόνο. (ελπίζω)
Ουφ! τέλειωσα με το ξαράχνιασμα σου καλό μου. Είδες με την κουβεντούλα πώς πέρασε η ώρα;
Να πηγαίνω σιγά-σιγά, θα τα ξαναπούμε σύντομα.