Τρίτη, Μαρτίου 21, 2006

Η άνοιξη έφτασε εμπρός βήμα ταχύ


και με έχει πιάσει για τα καλά πριν ακόμα μπει!!!
ΚΑΛΗ ΑΝΟΙΞΗ, ΚΑΛΟΥΣ ΕΡΩΤΕΣ, ΚΑΛΑ ΤΑΞΙΔΙΑ
ΣΕ ΟΛΗ ΤΗ ΜΠΛΟΓΚ-Ο-ΣΦΑΙΡΑ

*το σκιτσάκι είναι από τον bbrewsta στο deviantART

Κυριακή, Μαρτίου 19, 2006

Ο κύβος ερρίφθη

Είναι 2-3 μέρες τώρα που την πήρα την απόφαση. Θα πάω στη δουλειά που μου πρότειναν. Μερικοί συν-blogger μου έδωσαν τροφή για σκέψη, που ευτυχώς με βρήκαν σε μια ήδη πιο χαλαρή κατάσταση. Ευχαριστώ ειλικρινά, η ματιά σας πάνω στο θέμα ήταν για μένα πολύτιμη, καθώς πιο αντικειμενική και ψύχραιμη.
Μετά το ποστ, σαν αμαρτία εξομολογημένη, το δίλημμα σταμάτησε να με τυραννάει. Όχι εντελώς, απλά δεν ήταν η μόνη και κύρια σκέψη στο μυαλό μου.
Την Πέμπτη το απόγευμα σχόλασα σχετικά νωρίς από τη δουλειά. Η μέρα μου ήταν ιδιαίτερα ήρεμη και χαλαρή και η διάθεσή μου ήταν πολύ καλή. Τώρα που νυχτώνει κάπως αργότερα, ο ήλιος έπαιζε γλυκά παιχνίδια με το γυαλί των γύρω κτιρίων. Καθώς λοιπόν περπατούσα προς τη στάση και διέκρινα τον ήλιο που έδυε πίσω από τα κτήρια στο βάθος, αναρωτήθηκα:
... πως θα φαινόταν τέτοια ώρα από την καινούργια μου δουλειά;
Έκανα 1 βήμα ακόμα και σταμάτησα σοκαρισμένη.
Επ! Μέσα μου την είχα πάρει την απόφαση. Δεν έμενε παρά να το συνειδητοποιήσω και να το αποδεχτώ. Ο κύβος ερρίφθη.
Τώρα κατάλαβα γιατί είχε σταματήσει η τρικυμία εντός. Ο φόβος που μου εμπνέει όμως κάθε αλλαγή δε με άφηνε να δω ότι αυτό ήθελα κατά βάθος και εξ αρχής.
Παρ' όλα αυτά έδωσα στον εαυτό μου και το σαββατοκύριακο, αναγνωρίζω ότι η αλλαγή αυτή έχει μεγάλο ρίσκο αλλά στην τελική δεν είναι και η πρώτη φορά που ρισκάρω. Ιστορία μου αμαρτία μου. Μια καινούργια δουλειά είναι στην τελική. Από ότι φαίνεται κάθε πέντε χρόνια εμένα με πιάνει η μεγάλη φαγούρα και αλλάζω δουλειά. Μέχρι τώρα ευτυχώς αυτό μου έχει βγει σε καλό. Άσε που εκ των υστέρων αντιλαμβάνομαι ότι θα έπρεπε να το κάνω σε ακόμα πιο τακτικά διαστήματα.
Κυριακή απόγευμα και το gut feeling δεν έχει αλλάξει.
Την Πέμπτη θα πάρω άδεια και θα πάω μια βόλτα από εκεί να δω από κοντά περί τίνος πρόκειται. Σε γενικές γραμμές, έχω μια πολύ καλή εικόνα της εταιρίας και της θέσης που μου προσφέρεται, αλλά τα ματάκια μου και την "όσφρηση" μου τα εμπιστεύομαι καλύτερα.
Εκτός απροόπτου λοιπόν σε κανένα μήνα αλλάζω δουλειά.

Τρίτη, Μαρτίου 14, 2006

Panic room

Είμαι σε μαύρο χάλι. Το στομάχι μου κόμπος και τα νεύρα μου τσατάλια.
Κάθε φορά που πρέπει να πάρω μια σοβαρή απόφαση τα ίδια.
Χάνω τον ύπνο μου, χάνω την ψυχραιμία μου, χάνω τον κόσμο κάτω από τα πόδια μου και πελαγοδρομώ. Δεν με αντέχω άλλο.
Αυτή τη φορά τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα. Μου έγινε πρόταση δουλειάς σε μια αρκετά μεγάλη εταιρία. Δουλειά έχω βέβαια, αν και το μέλλον της είναι κάπως σκοτεινό.
Αρχίζει αυτό το παναπαίσιο μυαλουδάκι μου να τρέχει σε όλα τα σενάρια που πιθανόν να προκύψουν. Αν δεν αναλύσω ακόμα και τις πιο απίθανες εκδοχές (έχω και ζωηρή φαντασία τρομάρα μου) δεν γίνεται. Μετά λοιπόν από αυτό τον κυκεώνα σκέψεων που με τριβελίζουν για μέρες, είμαι πιο μπερδεμένη από ότι στην αρχή και βέβαια αδυνατώ να πάρω μια απόφαση.
Πρέπει να απαντήσω σύντομα κι εγώ έχω χάσει τα αυγά και τα πασχάλια.
Είδα και μια λίστα με υπέρ και κατά από τη Vista και σκέφτηκα ότι δεν είναι κακή ιδέα να οργανώσω λίγο όλη αυτή τη θολούρα. Άσε που άμα βάλεις τα πράγματα κάτω στο χαρτί δείχνουν λιγότερο τρομακτικά ( λέμε τώρα). Λίστα λοιπόν μπας και βγάλω άκρη, μπας και μπορέσω να πάρω μια απόφαση.

ΥΠΕΡ
  • Περισσότερα χρήματα
  • Περισσότερα σεμινάρια ? περισσότερη γνώση
  • Καλύτερες προοπτικές
  • Μεγάλη πρόκληση, και θα ασχοληθώ με ένα κάρο καινούργια πράγματα
  • Τελευταία ίσως ευκαιρία να κάνω ένα ακόμα βήμα στη δουλειά μου
ΚΑΤΑ
  • Είναι πολύ μακριά (στην άλλη άκρη της Αθήνας) που σημαίνει ότι τελικά πρέπει να πάρω αυτοκίνητο (πάει το ρητό μου "εγώ πεζή γεννήθηκα πεζή θε' να πεθάνω")
  • Πάρα μα πάρα πολύ διάβασμα
  • Θα έχω για διευθυντή μου πολύ δικό μου άνθρωπο που όμως είναι τρομερά κυκλοθυμικός
  • Μεγάλη πιθανότητα να τα κάνω μαντάρα (ναι το ξέρω από αυτοπεποίθηση δεν πάω καλά )
  • Περισσότερες ευθύνες και άγχος
  • Θα χάνω όλη τη μέρα. Πάνω που έλεγα να βάλω μπρος για νινί : (
Χμ ή Χα;
Το δίλημμα παραμένει! I' ll sleep over it. ( άμα καταφέρω να κοιμηθώ)

Καληνύχτα

Τετάρτη, Μαρτίου 08, 2006

Μα γιατί μου λένε χρόνια πολλά;

Μέρα της γυναίκας... Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας ...χμμμ!!!
Αυτή η μέρα πάντα μου υπενθυμίζει ότι είμαι πολίτης β' κατηγορίας, ότι ανήκω σε μειονότητα, σε ειδική κατηγορία. Μου θυμίζει ότι η γυναίκα σε πολλά μέρη του κόσμου ακόμα αντιμετωπίζεται σαν ζώο. Μου θυμίζει ότι και στον δυτικό ?πολιτισμένο? κόσμο πολλές φορές η γυναίκα είναι αντικείμενο προς εκμετάλλευση.
Και νομίζω ότι γι' αυτό το λόγο έχει καθιερωθεί να υπάρχει "μέρα (σκέτο μέρα, όχι γιορτή) της γυναίκας". Είναι όπως ας πούμε η "Μέρα κατά του καρκίνου", "Μέρα των ζώων" κλπ. Είναι δηλαδή μια μέρα αφιερωμένη σε κάποιο κομμάτι της πραγματικότητας μας που χρήζει προσοχής και προστασίας. Δεν είναι γιορτή όπως "Γιορτή της Μητέρας", Γιορτή του Πατέρα" κλπ.
Γιατί έρχονται και μου λένε χρόνια πολλά; Δηλαδή τι; Σήμερα και κάθε χρόνο τα τελευταία (αλήθεια πόσα;) χρόνια οι γυναίκες γιορτάζουν; Αλήθεια τι γιορτάζουν;
Ας μου πούνε όλες αυτές που πάνε και μαζεύονται κάθε τέτοια μέρα σαν κοπάδια και τρέχουν στα στριπτιζάδικα και στα μπουζούκια, χορεύουν, πίνουν και ξεφαντώνουν μέχρι πτώσεως, γιατί το κάνουν; Είναι γιατί γιορτάζουν κάτι όπως την ελευθερία τους, την ανεξαρτησία τους, την αυτοδιάθεση τους, την ισότητα τους, ας πούμε; (σιγά κορίτσια μη σκίσετε κανένα καλσόν)
Ή μήπως γιατί θέλουν να ξεχάσουν την μιζέρια τους;