Τετάρτη, Ιανουαρίου 25, 2006

Βρέχει χιονίζει τα μάρμαρα ποτίζει



...έτσι έλεγε ένα τραγουδάκι παιδικό.
Τι ωραία που είναι όταν χιονίζει!
Κάθε φορά που βλέπω χιόνι γίνομαι ξανά παιδί. Δύσκολο να μου χαλάσει η διάθεση μια χιονισμένη μέρα.
Όταν ήμουν μικρή εκεί που μέναμε το χιόνι ήταν σε ημερησία διάταξη το χειμώνα. Δεν τις χόρταινα τις βουτιές που μου έκανε η μάνα μου στο σχεδόν 60 πόντους χιόνι. Τσαλαβουτούσα στην άσπρη απαλότητα του και με κατακόκκινα μάγουλα ζητούσα κι άλλο.
Τώρα πια το χιόνι έχει γίνει δυσθεώρητο, και δε μιλάω για το λιγοστό και αδύναμο χιονάκι της Αθήνας, μιλάω για παχύ, πυκνό χιόνι, να καλύπτει τα πάντα με τη λευκή του αγνότητα.
Τι να κάνεις όμως;
You take what you have... κατά το "απ' το ολότελα καλή κι η Παναγιώτενα"...
Μωρέ καλό είναι κι αυτό. Έστω και έτσι, λίγο και αναιμικό.
Εμένα μια φορά, τη μέρα μου τη φτιάχνει. Μουρμουράω το παιδικό τραγουδάκι σαν μάντρα και για συμπλήρωμα χοροπηδάω ενθουσιασμένη μπροστά στα παράθυρα του γραφείου βλέποντας το να πέφτει.
Βρέχει χιονίζει τα μάρμαρα ποτίζει...
Μπαίνω σε μια παιδική διάσταση και όλα είναι πάλι μαγικά.


0 Comments:

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home